พระชายาว่าจ้าง

01

“ข้าต้องการคนนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษผู้สวมผ้าสีดำเพื่อปกปิดใบหน้ามิให้ผู้ใดได้เห็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ในกรงเหล็กสภาพไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยง

ตลาดค้าทาสแห่งนี้ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าคือสถานที่ใด บรรดาเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งหลายต่างก็ล้วนถูกครอบครัวที่ฐานะยากจน จำยอมแม้ต้องขายบุตรในไส้ของตนเอง เพื่อแลกกับเศษเงินเพียงน้อยนิดใช้ประทั้งต่อลมหายใจอีกหลายชีวิตที่ยังเหลืออยู่ เช่นเดียวกับ หลี่หมิง เด็กหนุ่มวัย 16 หนาวที่ถูกครอบครัวนำมาขายด้วยสาเหตุเหมือน ๆ กัน

“นายท่านช่างตาถึง เด็กหนุ่มผู้นี้เพิ่งจะมาวันนี้เองขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอไปเตรียมการให้ เชิญท่านไปรอที่ห้องรับรองเถิด” พ่อค้าร่างกายอวบอ้วนหุ่นหนาเทอะทะน่ารังเกียจกล่าวคำประจบประแจงเสร็จก็รับถุงเงินจำนวนหนึ่งจากบุรุษที่เขาเรียกขานว่านายท่าน พร้อมกับโยนถุงเงินในมือเล่นอย่างดีใจ

ภายในห้องรับรอง

“มาแล้วขอรับ ทาสที่นายท่านเลือกไว้” พ่อค้าคนเดิมเปิดประตูเข้าด้านใน พร้อมทั้งผลักร่างของเด็กหนุ่มบังคับให้นั่งลงคุกเข่า

“เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องการพูดคุยกับเด็กหนุ่มนี่ตามลำพัง” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของชายผู้ปิดบังใบหน้าสั่งให้พ่อค้าออกไปจากห้อง คราแรกพ่อค้าไม่ค่อยอยากยินยอมนักเพราะคิดคาดหวังจะอยู่ต่อรองเพื่อโก่งราคาเพิ่มขึ้นอีกสักนิด ทว่าสุดท้ายก็ทนสายตาดุดันของชายตรงหน้ายามจ้องมองไม่ไหว จำต้องยอมถอยออกไปแต่โดยดี

“เจ้าชื่ออะไร” เขาเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่นั่งตัวสั่นตรงหน้า

“ข้าชื่อ หลี่หมิงขอรับ” เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทั้งนั่งก้มหน้าก้มตาไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ได้ชื่อว่าจะเป็นเจ้านายในอีกไม่ช้านี้

“เช่นนั้นหรือ ข้ามีข้อตกลงหนึ่งกับเจ้า ซึ่งหากเจ้ายอมตกลงข้าจะปล่อยเจ้าให้อิสระจากการเป็นทาส ยินดีหรือไม่” ชายหนุ่มบอกความประสงค์ของตนเองออกมาทันที

หลี่หมิงฟังแล้วมีท่าทีลังเลเล็กน้อยไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้ตนเองควรจะตอบเช่นไร แต่สุดท้าย...

“ข้าตกลง นายท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใดโปรดบอกมาเถิด หากมิใช่ต้องลงมือปลิดชีพเข่นฆ่าผู้คนข้ายินดีทำตามทั้งหมด ขอเพียงนายท่านทำตามสิ่งที่ท่านบอกข้าเมื่อครู่” หลี่หมิงตอบตกลงด้วยความเต็มใจ เด็กหนุ่มไม่เคยคิดอยากเป็นทาสตั้งแต่ต้น แต่เพราะไม่อาจหลีกเลี่ยงหากไม่ทำเช่นนี้คนที่ถูกขายย่อมเป็นน้องสาวของเขาเอง และหากเป็นนาง คงมิได้ถูกขายต่อมาเป็นแค่ทาสใช้แรงงานอย่างแน่นอน หลี่หมิงหลุบตาลงเศร้าหมองเมื่อนึกถึงครอบครัวที่เพิ่งจากมา

“ดี เรือนของข้ามีบ่าวรับใช้และทาสมากมายแล้ว ที่ข้าต้องการคือให้เจ้าแต่งงานเป็นชายาชั่วคราวของข้าเท่านั้น เมื่อครบกำหนดข้าจะปล่อยตัวเจ้า พร้อมกับส่งเสียเงินทองให้เจ้าและครอบครัวได้มีกินมีใช้อยู่สุขสบายไปตลอด หากเจ้าตกลงดั่งว่าข้าจะได้มิต้องมองหาผู้อื่นอีก” สิ้นเสียงชายหนุ่มลึกลับตรงหน้า หลี่หมิงก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าสิ่งที่ชายหนุ่มจะให้เขาทำ กลับเป็นเรื่องน่าแปลกประหลาดเช่นนี้

“ตะ…แต่ข้าเป็นบุรุษ จะแต่งงานกับนายท่านได้อย่างไร” หลี่หมิงพยายามคัดค้าน แม้ข้อเสนอเต็มไปด้วยสิ่งที่เขาเองก็ต้องการ หากแต่เรื่องแต่งงานกับบุรุษนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

“ได้สิ เพราะข้าต้องการเพียงบุรุษเท่านั้น ตกลงเจ้าจะตกลงหรือไม่ หากไม่ข้าคงต้องส่งเจ้ากลับไปที่ตลาดค้าทาสเช่นเดิม” ชายหนุ่มจดจ้องเด็กหนุ่มที่เอาแต่นั่งก้มหน้าพลางครุ่นคิด ถึงแม้ว่าจะเป็นเงินจำนวนไม่น้อยที่เขาได้จ่ายให้พ่อค้าไปก่อนหน้านั้นแล้ว เขาเองก็ไม่นึกเสียดายอะไรนัก หากเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ยินยอมก็เพียงแค่หาเอาคนใหม่มา

“ขะ…ข้าขอถามนายท่านอีกหน่อยได้หรือไม่ขอรับ” หลี่หมิงชั่งใจอยู่ชั่วครู่กว่าจะกล้าถามออกไปเพื่อความชัดเจน

“เจ้ามีสิ่งใดต้องถามหรือต้องการเงินที่มากกว่านี้”

“หาก…ข้าแต่งงานกับท่านแล้ว ขะ…ข้าต้องปรนนิบัติท่านด้วยหรือไม่ขอรับ” หลี่หมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเขินอาย แม้จะเคยได้ยินมาว่าบุรุษสามารถเสพสมกับบุรุษด้วยกันได้ ทว่าเขาเองก็มิเคยลองมาก่อนสักครั้ง อีกอย่างเขาคิดว่าอย่างไรเสียเขาก็ยังชื่นชอบสตรี

“หากเจ้าไม่ยินดีก็ไม่ต้องทำ ข้ามิได้บังคับ” ชายหนุ่มตอบกลับในทันที เขาหาได้ต้องการแต่งบุรุษมาเพื่อเสพสม อีกทั้งยังมีชายาอยู่แล้วหลายคน การที่ต้องมาหาบุรุษไปแต่งงานด้วย นั่นก็เพียงเพื่อที่จะให้หลุดพ้นจากคำสาปที่มีก็เท่านั้น