All Chapters of สามี...ข้ากลับมาแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

เหวินหวงออกไปคุยกับหมอที่รักษาอาการของฉิงเทียน เนิ่นนานพอที่จะทำให้ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกกังวล แม้ว่าอาการทั้งหมดจะดีขึ้นมาแล้วก็ตาม ฉิงเทียนรู้สึกกระหายน้ำแต่มองไปรอบ ๆ กลับไม่มีน้ำให้เขาดื่มสักเหยือก“พวกเจ้ามีใครอยู่ด้านนอกหรือไม่ ข้าหิวน้ำ หาน้ำให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” น้ำเสียงแหบแห้งเปล่งเสียงเรียกปีศาจรับใช้ด้านนอกห้อง ทว่ากลับไม่ได้รับการตอบรับ มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมาเท่านั้น เขาพอเข้าใจที่ไม่มีผู้ใดอยู่ในยามนี้ อาจเป็นเพราะเหวินหวงที่สั่งไม่ให้รบกวนฉิงเทียนไม่มีทางเลือก หากรอให้มีใครเข้ามามีหวังเขาคงกระหายน้ำตายเสียก่อน คิดได้เช่นนั้นร่างเล็กจึงหยัดกายลุกขึ้นจากที่นอน ค่อย ๆ หย่อนขาทั้งสองข้างเพื่อยืนหยัดอย่างระมัดระวัง อาการหน้ามืดและวูบไปทำให้เขาค่อนข้างระวังตัว เมื่อยืนเต็มสองเท้าและไม่มีอาการใด ๆ เกิดขึ้น ฉิงเทียนก็ค่อยก้าวเท้าเดินออกไปทางประตูภายในวังปีศาจไม่มีสถานที่ใดที่เขาไม่เคยไป เหวินหวงทำหน้าที่พาเขาชมรอบวังปีศาจแทบทุกซอกทุกมุม สำหรับเขาคิดว่าที่นี่ไม่ได้เลวร้ายนัก แม้ว่าภายในวังแห่งนี้จะเต็มไปด้วยปีศาจก็ตามที แต่พวกเขาเหล่านั้นล้วนมีรูปร่างไม่ต่างจากม

“เหวินหวง เจ้าบ้านั่น ชาตินี้ขออย่าให้ข้าได้เจอเจ้าอีกเลย รับรองว่าหากมาให้ข้าเห็นหน้าอีกข้าไม่ปล่อยเจ้าไปเป็นแน่ ข้าจะ…จะตีเจ้าเป็นพัน ๆ ครั้ง ให้สาสมกับที่เจ้าทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ปีศาจแล้วอย่างไร ราชาปีศาจแล้วอย่างไร” ร่างเล็กก่นด่าพร้อมบันดาลโทษะลงกับเสื้อผ้าที่เขากำลังซักมันอยู่ริมแม่น้ำตลอดเวลาเกือบสามเดือนที่ฉิงเทียนต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากภายในอารามร้างกลางป่า และทุกครั้งที่เขานึกถึงค่ำคืนที่แสนเลวร้ายก็มักจะอดไม่ได้ที่จะระบายความไม่สบอารมณ์ออกมายิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโห…“อึก”อาการเวียนศีรษะและความรู้สึกที่อยากอาเจียนตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้ทั้งวันหากนับรวมแล้วหนนี้ก็หนที่สาม ร่างเล็กหยุดมือที่กำลังทำงานลงทันที ช่วงนี้อาการดังว่ามักจะเกิดบ่อยขึ้น ซ้ำยังรุนแรงและนานขึ้น จนบางครั้งเขาแทบทนไม่ไหวจนต้องอาเจียนออกมาอย่างอดไม่ได้ ทว่าครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่รุนแรงถึงขนาดต้องอาเจียน ทว่าอย่างไรแล้วสำหรับเขาก็ล้วนแต่รู้สึกไม่ดีทั้งนั้นแต่ก็ต้องอดทน เพราะมีอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ภายในท้องเขา…นั่นคือลูกปีศาจที่เกิดจากเหวินหวง…ร่มไม้ขนาดใหญ่ริมแม่น้ำถูกใช้เป็นที่ประจำของเขาเพื

“เข้าใจผิดอันใด ไหนลองบอกให้ข้ารับรู้หน่อยเถิด ข้าเคยโง่ให้เจ้าหลอกมาหลายหนแล้ว ราชาปีศาจ ข้าน่าจะคิดได้ตั้งแต่ตอนที่ข้าฟื้นขึ้นมาหลังความตายในครั้งนั้น แล้วก็เห็นว่าเจ้ากำลังทำสารเลวกับข้า ข้าน่าจะรู้ตัวตั้งแต่ในยามนั้น ข้าไม่น่าเผลอไผลคล้อยตามไปกับเจ้าเลย”หากในคืนนั้นเขามิได้คล้อยตามอย่างว่า ไม่ได้โหยหาตะเกียกตะกายออกจากความรู้สึกโดดเดี่ยว เพียงแค่เขาต้องการใครสักคนที่อยู่เคียงข้างเขา ต่อให้เป็นราชันปีศาจที่เขาถูกสังเวยมาก็ตามที หากได้รับความรักจากอีกฝ่ายเขาถึงกับยอมละทิ้งความเคียดแค้นทั้งหมด ทว่ามันกลับสูญเปล่า เขาโดนหลอกหนแล้วหนเล่าจากปีศาจตรงหน้า“เช่นนั้นให้ข้าได้แก้ไขสิ่งที่ข้าทำลงไปเพื่อให้เจ้ากลับไปอยู่กับข้า ข้าจะยอมทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการชายาข้า” เหวินหวงวิงวอน เขาไร้ซึ่งหนทางที่จะเหนี่ยวรั้งฉิงเทียนเอาไว้ แม้ด้วยกำลังของราชาปีศาจ เพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียวก็สามารถพาร่างเล็กตรงหน้า ที่เขาต้องการเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดได้ก็ตามที ทว่าเขากลับไม่คิดที่จะทำเช่นนั้นริมฝีปากเอิบอิ่มเป็นกระจับหยัดยิ้มอย่างเวทนา ราชาปีศาจอย่างนั้นหรือที่จะยอมทำตามคำของเขาอย่างง่ายดาย เขาหาใช่คนโง่งมอี

“ดูเหมือนเจ้าจะบาดเจ็บ” เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกับจ้องไปที่ก้อนประหลาด ฉิงเทียนเองก็มองตามทว่าก็มองไม่ออกว่าเจ้าก้อนนั่นบาดเจ็บที่ใดก้อนประหลาดสีดำค่อย ๆ หมุนวนรอบกายของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็หยุดตรงหน้า เด็กหนุ่มเอื้อมมือคว้าเจ้าก้อนสีดำเข้ามากอดเอาไว้ ก่อนจะลูบเบา ๆ ราวกับว่ามันมีตัวตน ทว่าไม่นานจู่ ๆ เจ้าก้อนสีดำก็เกิดมีอาการแปลก ๆ พลันแสงสีแดงก็สว่างวาบไปทั่วห้อง ฉิงเทียนตกใจอีกครั้งแต่นั่นก็เป็นเพียงเสี้ยวเดียว ครั้นพอแสงที่ว่าหายไปเจ้าก้อนสีดำก็กลับมาเป็นสีดังเดิม ทว่ามันกลับดูใหญ่ขึ้นเล็กน้อย“เจ้าหิวหรือ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้เจ้าเพิ่งดูดพลังข้า อิ่มหรือไม่หากไม่อิ่มเจ้าจะดูดพลังข้าเพิ่มก็ได้นะ แต่อย่าทำข้าถึงตายละ” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะตกใจแม้แต่น้อย กลับยิ้มกริ่มพร้อมกับกอดเจ้าก้อนประหลาดนั่นอย่างอารมณ์ดีฉิงเทียนมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาเข้าใจแล้วว่าเจ้าก้อนนี่อาจจะเป็นปีศาจ แต่เด็กหนุ่มนั่นคืออันใด เหตุใดจึงพิลึกชะมัดนอกจากไม่หวาดกลัวแล้วซ้ำยังบอกให้กินตนเองด้วย ทว่าก็ไม่เข้าใจสักนิดเหตุใดเด็กหนุ่มตรงหน้าเขากลับยินดีนัก หากเป็นเขาแล้วคงไม่เก็บเจ้าสิ่งนี้กล

“โอ๊ย! ขะ…ข้าปวดท้อง” เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นกลางดึกสงัด ท่ามกลางความมืดมิดร่างเล็กบิดกายไปมาเพราะอาการเจ็บบริเวณท้องอย่างกะทันหัน มือข้างหนึ่งกอดกุมช่วงท้องของตนเองเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็พยายามควานไปทั่วเพื่อหาใครอีกคนที่เขาจำได้ดีว่าก่อนเข้านอน อีกฝ่ายยังนอนกอดร่างเขาเอาไว้ไม่ห่างกาย ทว่ายามนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่ว่า“เจ้าปีศาจบ้า เจ้าบ้าเหวินหวง เจ้าหายหัวไปที่ใดอีกแล้ว”ฉิงเทียนตะเบ็งเสียงแข่งกับความเจ็บปวดที่ได้รับ เผื่อหวังว่ามันจะสามารถบรรเทาอาการเจ็บลงได้บ้าง ทว่านั่นทำให้เขาได้รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอันใด ยิ่งนานขึ้นกลับยิ่งเจ็บมากขึ้นด้วยซ้ำ เขาไม่รู้เลยว่าเหวินหวงหายตัวไปไหนในยามนี้ ในตอนที่เขาเอ่ยไล่ให้ไปเสียให้พ้นเจ้าตัวกลับทำตัวติดเขาจนเสียน่ารำคาญ ที่ยามนี้เมื่อเขาต้องการกลับหาตัวไม่พบ“เจ้าบ้าเหวินหวง ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกแล้ว ข้าขอถอนคำพูดเรื่องที่ข้าไม่ให้เจ้าตาย ยามนี้ข้าอยากให้เจ้าตายไปเสีย เจ้าบ้ายังไม่รีบมาหาข้าอีก ข้าเจ็บจะตายก่อนเจ้าอยู่แล้ว”หยาดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มขาวทั้งสองข้าง ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นเป็นทวี ภายในใจของฉิงเทียนทั้งหวาดกลัวและกังวล เขารู้ดีว่า