สามี...ข้ากลับมาแล้ว

“อึก อ้า” น้ำเสียงหวานส่งเสียงร้องรัญจวนเคล้าคลอเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อจากการขบเม้มกัดกลั้นไม่ให้เสียงเล็ดลอดห้อเลือดชวนมองให้น่าสงสาร ทว่าร่างกายที่โดนเคี่ยวกรำกลับไม่ได้รับความปรานีร่างบางบิดเร้าตอบสนองต่อสัมผัสเพราะไม่อาจขัดขืน มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยผ้าสีแดง สีเดียวกับอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยหมิ่นเหม่ที่ถูกปลดออกด้วยฝีมือของใครบางคน เรือนร่างขาวเนียนปรากฏเชิญชวนให้สัมผัสจนยากหากใครที่ได้ทอดมองจะหักห้ามใจไหวส่วนอ่อนไหวกลางกายถูกกอบกุมพร้อมทั้งขยับเร่งเร้าจนร่างที่ถูกปรนเปรอสั่นเทาด้วยความเสียดเสียว ชั่วครู่เดียวเจ้าของร่างก็ถูกส่งจนถึงฝั่งฝัน ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำคาวขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนบนหน้าท้องแบนราบความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยได้รับ ความเสียวซ่านทั่วร่างกายเมื่อครู่ก็ยังไม่ทันเหือดหาย เขาก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขาลอยขึ้นจากพื้นที่เขานอนราบอยู่ ขาทั้งสองข้างถูกจับให้แยกออกจากกันจากนั้นก็ถูกดันให้ยกสูงฉิงเทียนเบิกตากว้างในทันทีที่สติรับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกาย สายตาที่ไม่คุ้นชินทำให้เขาเพ่งมองอย่างไม่ถนัด ซ้ำร่ายกายยังไม่สามารถขยับเขยื้อน

ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อครู่ เพราะถึงไม่ถูกแก้มัดแต่ก็พอให้ขยับได้บ้าง ฉิงเทียนหมายจะส่งมือของเขาจับตรงส่วนอ่อนไหวของตนเองเพื่อชักนำ ทว่าก็ถูกใครบางคนทาบกายแนบแน่นเอาไว้เสียก่อน ส่วนกลางกายของฉิงเทียนถูไถไปกับหน้าท้องแบนราบ น้ำสีใสที่ปริดปริ่มทำลื่นไหลจนเจ็บแสบยามเสียดสีเมื่อสัมผัสส่วนนั้นของตัวเองไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนมาใช้แขนทั้งสองข้างคล้องลำคอคนด้านบนแทน ในเมื่อระบายกับส่วนนั้นไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ขอใช้แผ่นหลังคนตรงหน้าแทนแล้วกัน ฉิงเทียนใช้ปลายเล็บจิกเกร็งเมื่อถูกอีกฝ่ายกระแทกโถมกายถี่กระชั้น ส่วนตรงนั้นของผู้ได้ชื่อว่าสามีสอดแทรกเข้ามาเสียลึกจนเขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้วปฏิกิริยาของคนใต้ร่างราวกับว่าจะเร่งเร้าให้ทั้งสองไปถึงฝั่งฝัน ช่องทางด้านหลังของฉิงเทียนบีบรัดแน่น ร่างกายกระตุกเกร็งขับส่งน้ำคาวขุ่นออกมาอีกระลอก คนด้านบนก็โถมกายขยับสะโพกรัวเร็วจนในที่สุดก็ส่งตัวเองจนถึงฝั่งฝัน ขับส่งน้ำคาวขุ่นฝากฝังไว้ด้านในของผู้เป็นภรรยาพร้อม ๆ กันเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนบางขยับไปมาหาที่พักพิง หลบซ่อนจากความหนาวเย็นที่ร่างกายได้รับ ทว่าเมื่อได้ขยับแค่เพียงน้อยนิด เ

ร่างกายไหวสั่นภายใต้ผ้าห่มผืนบาง เป็นเพราะพิษไข้ทำให้ฉิงเทียนต้องนอนซมอยู่กับเตียงนอน ยังดีที่ผู้เป็นสามีคอยดูแลไม่ห่างกาย แม้ว่ายามนี้อาการจะดีขึ้นมาก ทว่าก็ยังไม่อาจขยับกายได้ดั่งใจนึกการใช้เวลาอยู่ร่วมกับสามีเพียงไม่กี่ค่ำคืนทำให้เขายอมที่จะเปิดใจยอมรับอีกฝ่ายขึ้นมาบ้าง เพราะการที่เหวินหวงคอยดูแลแสดงความห่วงใยอยู่ตลอดเวลานั้นทำให้เขารู้สึกดี ผิดกับยามที่ตนเองโดดเดี่ยว แม้ยามป่วยเช่นนี้ก็หามีคนคอยดูแล นั่นคงเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาโดยตลอดแม้ว่าในยามนั้นความรู้สึกมากมายที่กัดกินภายในใจ ทั้งความเดียวดายและสิ้นหวัง เกิดเป็นความคับแค้นใจจนคิดว่าหากมีโอกาสต่อให้ตายอีกกี่หนเพื่อได้บรรเทาความโกรธเกลียดออกมาบ้างก็คงดี แต่นั่นแหละ เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาและสิ่งหนึ่งที่เขารู้ได้ก็คือในยามนั้น เขาได้สิ้นลมหายใจไปแล้วจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาถึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เพราะภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือเขาได้นอนหมดลมหายใจบนเตียงเก่า ๆ เท่านั้นแต่มีอีกหนึ่งสิ่งที่เขาเพิ่งจะรู้ด้วยเช่นกันว่าสามีเหวินหวงของเขาผู้นี้มิใช่มนุษย์…แต่เป็นราชันปีศาจผู้ที่เขาต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในคืนวันนั้น แต่เพร

ผืนน้ำสีใสค่อย ๆ ถูกชโลมไปด้วยสีแดงฉาน เพียงกะพริบตาก็เปลี่ยนเป็นสีใสดั้งเดิม ร่างของราชาปีศาจก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับร่างที่หมดสติของผู้เป็นชายา ร่างปีศาจน่าหวาดหวั่นค่อย ๆ กลับกลายเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์เช่นดังเดิมเมื่อเขาก้าวเท้าพ้นจากผืนน้ำร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำถูกวางให้นอนลงบนโขดหิน เหวินหวงค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกน้ำของฉิงเทียนออกบางส่วน ไอพลังสีดำจาง ๆ ค่อย ๆ ไหลซึมเข้าร่างที่นอนไร้สติ ความอบอุ่นแทนที่ความเหน็บหนาว เพียงชั่วครู่ฉิงเทียนก็สำลักน้ำออกมา“แค่ก ๆ…”“เจ้าปลอดภัยแล้ว”ทันทีที่ฉิงเทียนได้ยินเสียงคุ้นเคย ร่างเล็กที่พ้นจากความตายอีกหนก็โผเข้ากอดสามีในทันที เสียงสะอื้นทำเอาคนที่ได้ยินตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าชายาของเขาจะหวาดกลัวถึงเพียงนี้ เหวินหวงส่งอ้อมแขนแกร่งดึงร่างบางเข้ามากระชับกอดในอ้อมอกเพื่อเป็นการปลอบประโลมภายในใจอดรู้สึกผิดไม่ได้ ไม่ได้กลั่นแกล้ง แต่ก็เอ่ยไม่ได้อย่างเต็มปากว่าไม่มีเจตนาสร้างความหวาดกลัวให้กับฉิงเทียน เพราะคิดว่าอย่างไรแล้วเมื่อมีสิ่งใดเกิดขึ้นก็ตาม เขาไม่มีทางปล่อยให้ชายาของเขาต้องตาย และเขาก็ไม่ได้คิดถึงจุดนี้“ขะ…ข้ากลัวเหลือเกิน ข้าคิด

เหมือนกาลเวลาจะผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ฉิงเทียนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสามีเหวินหวงซึ่งเป็นราชาปีศาจที่เขาถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยวมาเพื่อเซ่นสังเวย ร่วมกว่าสองเดือนแล้วที่เขาสามารถปรับตัวได้ดีในที่แห่งนี้ราวกับเป็นส่วนหนึ่ง ทว่าที่ผ่านมาเขากลับไม่เคยนึกถึงที่ที่เขาจากมาแม้แต่น้อย ต่อให้นึกถึงและอยากกลับไปเพียงใด มันก็คงเนิ่นนานเกินกว่าที่เขาจะกลับไปอยู่ดีฉิงเทียนรู้ดีว่าจากวันนั้นจวบจนวันที่เขาสิ้นลมหายใจอย่างโดดเดี่ยวลำพังผ่านมาเนิ่นนานเพียงใด ความรู้สึกยามสิ้นลมเขายังจำได้ดีราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่การที่จู่ ๆ เขาก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งในคืนส่งตัวเข้าหอคืนนั้น เขาไม่รู้เลยว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร จะว่าแปลกก็ช่างแปลก แต่ที่ผ่านมาเขากลับไม่เคยนึกถึงมันแม้สักครั้ง“คิดสิ่งใดอยู่หรือ”ฉิงเทียนหลุดจากภวังค์ หันไปมองต้นเสียงก่อนจะต้องตาลุกวาว เพราะของที่อยู่ในมือของเหวินหวง“ผลไม้พวกนี้ของข้าหรือ”เหวินหวงยื่นจานที่มีผลไม้หลากหลายชนิดให้กับชายา เขาเคยได้ยินบางครั้งที่ฉิงเทียนช่วงนี้จะบ่นอยากกินนู่นนี่นั่นหลายอย่าง แม้ว่าเขาอยากจะหาให้เพียงใด ทว่าบางสิ่งก็หามิได้จากในแดนปีศาจฉิงเทียนส่งยิ้มหวา