《ชีวิตใหม่ของนางร้ายมาเฟีย》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

คิรันกลับมาทำงานอีกครั้ง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขานิ่ง เย็นชาและอันตรายกว่าครั้งไหนหัวใจของเขาได้ตายไปแล้ว ทุกคนในวงการพูดแบบนั้นและมันก็เป็นเรื่องจริงคิรันยังนั่งอยู่ในห้องทำงาน เปิดรูปไอยราบนหน้าจอโทรศัพท์ เขาแตะรูปนั้นเบา ๆ แล้วพูดเหมือนทุกครั้ง “ฉันนอนไม่หลับเลยไอยราทุกครั้งที่หลับ ฉันเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น”คิรันเอามือกุมหน้าไว้แน่น เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง “ฉันมันขี้ขลาดรักเธอก็ไม่กล้าบอกทำให้เธอเสียใจก็ไม่กล้าขอโทษ”และในวันนึงท่ามกลางวันที่ฝนตกหนัก คิรันขับรถออกไปยังสุสาน ไฟหน้ารถสาดผ่านผืนดินที่เปียกชื้น เขานั่งลงข้างหลุมศพอย่างคุ้นเคยวางดอกไม้สีขาวไว้ตรงนั้น“ฉันมาแล้ว” คิรันยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงช้ำ “คนอื่นบอกว่าฉันเสียสติ บางคนบอกว่าฉันควรเริ่มต้นใหม่ แต่พวกเขาไม่รู้หรอก ว่าฉันไม่ได้อยู่เพื่อเริ่มต้นอะไรอีก”คิรันเอื้อมมือไปลูบตัวอักษรชื่อเธอบนป้ายหลุมศพเบา ๆ “ฉันอยู่เพื่อรอวันที่ได้ตามเธอไป”เสียงฟ้าร้องดังขึ้น เขาเอนตัวพิงหลุมศพหลับตา ปล่อยให้ฝนซัดร่างจนเปียกทั้งตัว น้ำฝนและน้ำตาไหลปะปนกัน“เธอรู้ไหม” คิรันพูดเสียงพร่า “ตอนนี้ฉันไม่ได้กลัวตายเลยส

สองวันต่อมา รสิกาสวมบทบาทเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและน่าสงสารที่สุดเธอใช้โอกาสที่คิรันดื่มบรั่นดีในห้องทำงานเพื่อทำตามคำสั่งของธงชัย โดยแอบหยดสารบางอย่างลงในแก้วอย่างรวดเร็ว“คุณคิรันคะ... รินชงกาแฟมาให้ค่ะ เผื่อคุณจะอยากได้อะไรที่ทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นรสิกายิ้มหวานพยายามซ่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง คิรันที่กำลังจมอยู่ในความเศร้าโศกจากการสูญเสียเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มของเขาดูว่างเปล่าและเหนื่อยล้าจนน่าใจหาย เเขาไม่ได้สนใจแก้วกาแฟนั้นแม้แต่น้อย แต่จ้องมองรสิกาด้วยสายตาที่เย็นชาจนเธอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก“เอาวางไว้ตรงนั้น” คิรันกล่าวเสียงต่ำก่อนจะยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบอย่างช้า ๆรสิกายังไม่ทันได้ถอยหนีไปไหน จู่ ๆ คิรันก็วางแก้วบรั่นดีลงเสียงดังสนั่นจนเธอสะดุ้งสุดตัว มือหนาของเขาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรสิกาอย่างรวดเร็ว และบีบแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน“เธอคิดจะทำบ้าอะไร” คิรันถามเสียงเย็นดวงตาของเขาฉายแววอำมหิต “หรือว่าพ่อของเธอสั่งให้เธอมาวางยาฉัน?”รสิกาหน้าซีดเผือด เลือดในกายแทบหยุดไหล เธอพยายามดิ้นรนแต่ไม่เป็นผล “ค... คุณคิรัน! คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ! รินไม่ได้ทำอะไร!”“โกหก!”

หลังจากจัดการศัตรูทั้งหมดอย่างราบคาบแล้ว คิรันมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ป๋าชัยวัฒน์พักรักษาตัวอยู่ป๋าชัยวัฒน์ยังคงอยู่ในอาการโคมา ไม่รู้สึกตัว คิรันทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าซบลงกับมือของป๋าชัยวัฒน์ที่เต็มไปด้วยร่องรอยตามกาลเวลา“ผมขอโทษครับป๋า” คิรันกล่าวเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ผมขอโทษที่ไม่สามารถดูแลไอได้ตามที่เคยสัญญาไว้ ผมทำพลาด...แต่ผมจัดการพวกมันหมดแล้วครับ”เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ดูอ่อนล้าของป๋าชัยวัฒน์ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ “ป๋าไม่ต้องห่วงแล้วนะครับ ผมจะดูแลทุกอย่างที่ป๋าสร้างไว้ให้ดีที่สุด”คิรันจับมือของป๋าชัยวัฒน์ไว้แน่น“ป๋าต้องฟื้นขึ้นมานะครับ” คิรันกล่าวด้วยเขาเงยหน้าขึ้นมองพ่อตาด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับคนที่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว“จนกว่าป๋าจะแข็งแรงดี...ผมจะไม่ยอมให้การเสียสละของไอและลูกต้องไร้ความหมาย...”วินัยเดินตามเจ้านายออกมาจากห้องพักฟื้นด้วยสีหน้าที่หนักอึ้งเขาเหลือบมองเจ้านายที่ยืนนิ่งอยู่ ดวงตาคมเข้มมองเหม่อไปยังความว่างเปล่า“นายครับ... เรื่องอาการของป๋าชัย นายยัง

คิรันรีบขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูงทันทีที่ได้รู้จากวินัยไอยรากลับมาแล้วร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังร่างบางที่กำลังยืนอยู่กลางห้องหญิงสาวตรงหน้าเขาในวันนี้แตกต่างจากเมื่อสามปีก่อนมาก เธอไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้าน แต่กลับดูดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีกภาพของเธอที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้า ทำให้คิรันรู้สึกโล่งใจจนน้ำตาแทบจะไหลออกมาเขาพยายามเก็บซ่อนความดีใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่เขาสร้างขึ้นมานานสามปีเพราะเขารู้ดีว่าเธอไม่ได้กลับมาเพราะความรัก แต่กลับมาเพราะความแค้น“ไอยรา…” คิรันกล่าวเสียงแผ่วเบา ชื่อของเธอหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างยากลำบาก “…เป็นเธอจริง ๆ เหรอ”ไอยราหันมามองเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความหลงใหล มีแต่ความรังเกียจและความเคียดแค้น“เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ สินะ เธอยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย ดีใจจริง ๆ”คิรันก้าวเข้าไปอีกก้าว จนอยู่ตรงหน้าของคนที่เฝ้าคิดถึงมาตลอด มือใหญ่สั่นเทา ก่อนจะยื่นออกไปเหมือนอยากสัมผัส“เธอยังอยู่จริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงนั้นแหบพร่า ก่อนที่คิรันจะคว้าเธอเข้ามากอดแน่น“ทำไมถึงต้องโกหกว่าตายไปแล้ว ทำไมไม่บอกฉันบ้างว่าเ

วินัยยืนนิ่งอยู่หน้าห้องสอบสวนของสถานีตำรวจที่คิรันถูกควบคุมตัวอยู่ หัวใจของเขาสั่นคลอนด้วยความสับสน“นาย...ยอมให้จับทำไมครับ!” วินัยพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ เจ้านายเขามีอำนาจและอิทธิพลมากพอที่จะบิดเบือนคดีทั้งหมดได้ แต่กลับยอมรับข้อกล่าวหาก็รู้กันอยู่ว่านายเขาไม่ได้ฆ่าป๋าชัยวัฒน์แถมป๋าก็ยังไม่ตายแต่ปัญหาตอนนี้คือคุณไอก็ไม่ยอมปล่อย ส่วนนายเขาก็ไม่ปฏิเสธยอมเกินเข้าคุกเสียดื้อ ๆ ซะอย่างงั้นไม่ได้การ! เจ้านายของเขาต้องติดคุกแน่ถ้าไม่มีใครทำอะไร“ต้องช่วยนาย!” วินัยตัดสินใจทันที เขาพยายามโทรหาไอยราหลายสิบสาย แต่ก็ถูกตัดสายทิ้ง เมื่อเขาส่งข้อความไปก็ถูกบล็อกทันที“บ้าจริง! คุณไอเกลียดนายถึงขนาดนี้เลยเหรอ!” วินัยสบถด้วยความคับแค้นใจ เขาเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมคุยกับคนของนายในตอนนี้เมื่อหมดหนทาง วินัยจึงต้องพึ่งพาคนสุดท้ายที่รู้ความจริง นั่นคือ รสิกาวินัยโทรหารสิกาด้วยความรู้สึกที่กล้ำกลืนฝืนทน “คุณรสิกา! นายกำลังมีปัญหาใหญ่ คุณต้องช่วยเรา!”รสิกาที่ตอนนี้กำลังเริ่มต้นใหม่ก็กล่าวน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน...ฉันจะช่วยคุณคิรันได้ยังไงคะ ในเมื่อตอนนี้...คุณไอยรากลับมาแล้ว