ชีวิตใหม่ของนางร้ายมาเฟีย

เสียงดนตรีในคลับหรูสาดกระทบกำแพง แก้วใสเป็นจังหวะเร่งเร้า ผู้คนเต้นระบำอยู่ท่ามกลางแสงไฟนวลพร่า แต่ไอยรากลับไม่สนใจ บรรยากาศเหล่านั้นแม้ปลายเล็บ

สายตาของเธอกำลังตรึงอยู่ที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว หญิงสาวหน้าตาใสซื่อ รูปร่างบอบบาง ดูไร้เดียงสาจนน่าเวทนา

แต่กล้าดียังไงถึงเอื้อมมือไปแตะแขน คิรัน

ผู้ชายที่เธอถือสิทธิ์เต็มตัวว่าเป็นสามี

เลือดในอกของไอยราเดือดพล่านเพียง เสี้ยววินาที เธอก้าวปราดเข้าไปด้วยส้นรองเท้าสูงเฉียดพื้น

เสียงกระแทกของส้นรองเท้าทำให้หลาย

คนชะงักหันมอง ทว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม

“นี่เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร…ถึงกล้าแตะคนของฉัน?” เสียงของไอยราเย็นชาและฟาดฟัน

จนบรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ

ไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามตอบ เธอยกแขนขึ้น

อย่างไม่ลังเล ก่อนฝ่ามือเรียวจะฟาดลงบนแก้มใสนั้นอย่างแรง

เพียะ!

เสียงตบดังสะท้อนจนโต๊ะใกล้เคียงถึงกับ

หยุดนิ่ง แน่นอนว่าทุกคนได้ยินชัดเจน แม้กระทั่ง

เสียงหอบสะอื้นของหญิงสาวที่โดนทำร้าย

ไอยรายืนนิ่ง มุมปากเหยียดขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยัน

หึ… ทำเป็นไร้เดียงสา อยากแย่งของคนอื่น

ก็ยังกล้าทำหน้าซื่ออยู่ได้

สายตาทุกคู่ในคลับเริ่มหันมามอง แต่ไม่มีใครแม้สักคนคิดจะเข้ามาขวาง

ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ไม่รุนแรงแต่เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางแสงไฟค่ำคืนนี้คือไอยรา

หญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่า ถ้าเธอโมโห

ทั้งคลับก็ไม่มีใครเอาอยู่

“ฉัน…ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะคะ”

เสียงสั่นเครือของหญิงสาวนั้นไม่ดังพอจะ

กลบเสียงดนตรี แต่ไอยรากลับได้ยินชัดเจน

เธอหัวเราะเบา ๆ จนหลายคนรอบข้าง

ถึงกับขนลุก ริมฝีปากอิ่มกระตุกเป็นรอยยิ้มเชือด

เฉือน ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองราว

กับกำลังปรามใจตัวเอง

“อ๋อ...ไม่ได้คิดอะไรเลยงั้นเหรอ?” เธอ

เอียงคอเล็กน้อย “นี่ขนาดไม่คิดอะไรยังมีหน้า

มายืนใกล้สามีคนอื่นขนาดนี้เลยนะ มีหนี้เหรอ?

จะให้ฉันจ่ายแทนก็ยังได้ แต่ทำไมต้องให้ ผัวคน

อื่น มาช่วยล่ะ แบบนี้มันเข้าท่าตรงไหน?”

คนรอบข้างหลายคนกลืนน้ำลายลงคอ

แทบไม่ทัน

คิรันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มือข้างหนึ่งซ่อนอยู่ใน

กระเป๋ากางเกงจนเส้นเอ็นลำแขนปูดขึ้น

เขาสูดลมหายใจเข้า เหมือนพยายามกลืน

ความโกรธและความอับอายในเวลาเดียวกัน

“ออกไปจากตรงนี้ซะ”

คิรันพูดกับหญิงสาวที่ถูกตบ เสียงเขาทุ้ม

ต่ำและเรียบเย็นจนไม่มีใครกล้าขัด

หญิงสาวคนนั้นพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะรีบ

วิ่งออกจากคลับไปอย่างหมดสภาพ ทั้งความอับ

อายและความตกใจฉายชัดบนใบหน้า

แต่ไอยราไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ความสนใจทั้งหมดของเธอกลับอยู่ที่ สามี

ผู้ชายที่กำลังจ้องเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร แขนเรียวก็ถูก

กระชากอย่างแรง

คิรันลากเธอออกจากคลับ ผ่านเสียงซุบซิบ

และสายตานับสิบที่ติดตามทุกย่างก้าว

“เธอมันบ้าผู้ชาย!” เขาเอ่ยเสียงเข้ม “ยุ่ง

ไม่เข้าเรื่องจริง ๆ มาทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคน

มากมายได้ยังไง!”

ไอยราหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเขา

ดวงตากลมโตของเธอวาวโรจน์ราวกับมีประกาย

ไฟลุกอยู่ข้างใน

เธอเชิดหน้า มองเขาด้วยความท้าทายที่มี

ทั้งความเจ็บและความหึงหวงปะปน

“ใช่สิ ไอมันบ้า แต่อย่างน้อยผู้ชายที่ไอบ้า

ก็คือผัวไอ! ไม่ใช่ผัวคนอื่น”

คิรันนิ่งสนิท ริมฝีปากขยับจะเอ่ยอะไรสัก

อย่างแต่กลับหยุดค้างอยู่แค่นั้น

เขามองภรรยาด้วยสายตาที่เย็นชา ใน

ดวงตามีบางอย่างซ่อนอยู่ ทั้งความสับสนปน

ความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

ไอยราเองก็สัมผัสได้ว่าอารมณ์บางอย่างที่

เธอไม่เคยเห็นจากเขากำลังเกิดขึ้น แต่เธอไม่สน

ไม่สนแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง

“เมื่อไหร่จะเลิกตามฉัน รู้ไหมว่าผู้หญิง

อย่างเธอ มันน่ารำคาญ"

ไอยราหัวเราะในลำคอ ทั้งขื่น ทั้งเจ็บ

“แล้วยังไง? ไอไม่สน ตราบใดที่เฮียจะมีชื่อ

อยู่ในใบทะเบียนสมรส ไอก็จะไม่ยอมให้อีหน้า

ไหนมายุ่งกับเฮียด้วย!”

คิรันหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

มองเธอตรง ๆ “ก็แค่แต่งงานกันเพราะธุรกิจ

ไอยรา เธอจะมาฝันเฟือง คิดว่าแค่ฉันยอม

กระดิกนิ้วแต่งตามนิดหน่อย เลยคิดสะเออะทำ

ตัวเป็นเมียฉันหรือไง?”

“แล้วไอเป็นเมียเฮียไหมล่ะ?”

คำถามนั้นหลุดจากริมฝีปากของไอยรา

ด้วยเสียงสั่นเครือ แต่สายตายังคงแข็งกร้าวเกิน

ใครจะมองทะลุความเจ็บที่ซ่อนอยู่

คิรันหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา

เสียงหัวเราะนั้นทำให้หัวใจของไอยรา

เหมือนถูกบีบแน่นจนหายใจไม่ออก

“เมียเหรอ?” เขาทวนคำ

ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้ยินเสียง

ลมหายใจของเขาชัดเจน

“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองนักเลยไอยรา”

ไอยรากัดริมฝีปาก ตัวสั่นวูบหนึ่งโดยไม่

ตั้งใจ

แน่นอนว่าคิรันมองเห็น…เขาเหยียดยิ้ม

ก่อนจะพูดเหมือนตั้งใจเหยียบซ้ำ

“ตำแหน่งเมียของเธอ มันไม่มีความหมาย

อะไรสำหรับฉัน!”

เธอเงยหน้ามองเขาทั้งที่ลมหายใจเริ่ม

ติดขัด แต่คนแบบไอยราจะยอมงั้นเหรอ?

“เฮีย!”

แต่เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พูดต่อ

“เธอคิดเหรอว่าการหึง การทำตัวเป็น

เจ้าของ การตบตีผู้หญิงคนอื่นจะทำให้ฉันหันมา

มองเธอ?” คิรันยิ้มเย็น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคน

ตรงหน้าปริแตกทีละนิด

แต่ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเจ็บปวด

เสียเอง ก่อนที่ความเย็นชาจะกลับมาครอบงำ

“มันมีแต่ทำให้ฉันรำคาญ แล้วฉันจะไม่มี

ทางเอาเธอเป็นเมียเด็ดขาด เธอมันก็มีสถานะ

แค่อิตัวที่มีใบทะเบียนสมรสเท่านั้นแหละ”

ไอยรากำมือแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ แต่

ยังฝืนยืนตรง

“พูดแบบนั้นหมายความว่าไง!”

“ก็หมายความว่า…” เขาจ้องเธอด้วย

สายตาที่โหดเหี้ยมเกินกว่าคนนอกจะมองเห็น

“ถ้าฉันมีสิทธิ์เลือก ฉันจะไม่มีวันเอาผู้หญิง

แบบเธอมาเป็นเมียตั้งแต่แรก”

หัวใจของไอยราหยุดเต้นไปชั่ววินาทีคิรัน

กลับยิ่งซ้ำ เขาพูดพลางถอนหายใจหนัก ๆ อย่าง

คนเบื่อหน่าย

“เธอมีค่าแค่กับธุรกิจของบ้านฉันเท่านั้น

แต่ไม่ใช่กับฉัน ถ้าฉันมีโอกาสฉันจะเฉดหัวเธอทิ้ง

เพราะงั้นหาทางหนีไว้ดี ๆ ล่ะ ไอยรา รีบมีผัวใหม่

ตอนนี้ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” เขาเหยียดยิ้ม

“และจำไว้ให้ดีว่า ฉันไม่เคยมองเธอเป็น

เมียแม้แต่สักวินาทีเดียว”

ถึงประโยคนี้น้ำตาร้อนผ่าวรื้นขึ้นที่ปลาย

ตา ไอยราหลุบตาลงพยายามไม่ให้มันไหล

ส่วนคิรันสะบัดหน้าหนีราวกับไม่ต้องการ

เห็นสภาพของอีกฝ่าย เขาหันหลังหมุนตัวออก

ก้าวเดินออกไปโดยไม่ชายตามามอง

เหลือเพียงไอยรายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลม

กลางคืนที่พัดผ่าน อากาศเย็นจนหนาวสะท้าน

แต่ก็ยังไม่เย็นเท่าช่องว่างที่กว้างขึ้นในอกของเธอ

ร่างบางพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่

กลางอก พยายาม…ไม่ให้ร้องไห้เพราะรู้ดีว่าน้ำตา

ไม่มีค่าอะไรสำหรับผู้ชายคนนั้น

ดวงตาสีเข้มค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ปล่อยให้

ลมหายใจสุดท้ายของค่ำคืนนี้พัดผ่านริมฝีปากที่

สั่นระริก