All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในตัวเมืองเฟิ่งหวงอันห่างไกลจากวัดฉือหนิงสตรีผู้ถูกฉุดคร่ากำลังเดินยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่บุรุษผู้ฉุดคร่าทำได้เพียงเดินเคียงข้างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ภายในอกพลุ่งพล่านเดิมทีตัวเมืองแห่งนี้ต้องใช้รถม้าขับเคลื่อนเดินทางเกือบสองวัน แต่ด้วยพลังลมปราณที่แข็งแกร่งและวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของหยางเหอจิน เขาจึงพุ่งทะยานเหาะเหินเดินอากาศ พาซูเจินมาจนถึงตลาดอันคึกคักภายในเวลาไม่กี่ชั่วยามก็เท่านั้น ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะคนตัวโตที่แบกคนตัวเล็กเอาไว้บนบ่า ได้ยินแต่เสียงกระซิบกังวานใสที่ข้างหู ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่าห้ามหยุด! ไปทางนั้น! ไปอีก! ข้าอยากไปเที่ยว! ข้าอยากเปิดหูเปิดตาเหลือเกิน! ตบท้ายด้วยคำว่า พี่ชายคนงาม!ดูเถิดดูนาง! หน้าอกแค่เริ่มตั้งเต้าก็หัดเอาใจล่อลวงถึงเพียงนี้!หากเขาทนไม่ได้ขึ้นมา วิญญาณของท่านอาจารย์ซูหยางคงตามมาหักคอเขาเป็นแน่!ซูเจินกำลังอารมณ์ดียิ่งนัก นางเดินไปยิ้มไปอย่างร่าเริงเบิกบานที่ได้มาเปิดหูเปิดตา นางฝึกวิชาอยู่ในหุบเขามิได้เจอผู้คนและบรรยากาศแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วหนออึดใจหญิงสาวจึงหยุดเดินแล้วมองร้านค้าแห่งหนึ่งคล้ายชะงักไป เพียงครู่นางก็หันมาเอียงหน้า

เมื่อครั้งที่นางยังเป็นเด็กตัวอ้วนกลมคลานต้วมเตี้ยม ส่วนเขาเป็นเด็กชายอายุสิบเอ็ดปี เขาก็มักจะชอบมองนางกิน ชอบป้อนข้าวให้นาง ต่อมาเมื่อนางได้หนึ่งขวบปี เขาก็เป็นคนสอนนางให้ใช้ตะเกียบคีบอาหารด้วยตนเองหยางเหอจินนึกถึงภาพเมื่อวันวานขึ้นมา ภาพนั้นเป็นภาพยามที่น้องน้อยนั่งอยู่บนตักของเขา มืออ้วนกลมของนางจับตะเกียบอยู่ในอุ้งมือของเขา อาหารมื้อนั้น นางใช้เวลากินนานมาก แม่นมที่นั่งมองอยู่ไม่ไกลลุ้นจนตัวเกร็ง ว่านางจะกินเองได้เมื่อใดชายหนุ่มอยากจะบอกกับสตรีตรงหน้าเหลือเกินว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใคร แต่หากบอกออกไปว่า เขาเป็นองค์ชายและเป็นถึงน้องชายของเฟยหลงจวิ้น ผลจักออกมาเป็นเช่นใด? ในขณะที่หยางเหอจินยังคงครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจในชีวิต เนื้อเป็ดหนานุ่มสีแดงฉ่ำหอมกรุ่นพลันถูกยื่นให้ตรงหน้า“พี่ชายหิวหรือไร ไยทำหน้าอย่างนั้น” ซูเจินเห็นคนตรงหน้าขมวดคิ้วเหม่อมองนางที่กำลังนั่งกินแบบไม่ลืมหูลืมตานางจึงคิดว่าเขาหิวเหมือนกันแต่ไม่อยากแย่งนางกิน นางก็เลยคีบเนื้อเป็ดย่างให้เขาอย่างใจดี “กินเสีย..” กล่าวจบก็วางเนื้อเป็ดลงในถ้วยของเขา ก่อนจะคีบเนื้อตุ๋นให้เขาอีกหนึ่งชิ้น แล้วกลับมากินในส่วนของตนเองต่อ

ภาพที่เห็นคือชายผู้หนึ่งสวมชุดสีเหลืองนวลนอนบาดเจ็บอยู่ตรงพื้นดิน โดยมีฝ่ายหญิงผู้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือใส่ชุดสีขาวพิสุทธิ์แลดูผุดผ่อง นางนั่งคุกเข่าพยายามจับประคองชายหนุ่มบนพื้นเอาไว้สุดกำลังเจ้าของเสียงอ้อนวอนให้ช่วยเหลือคือ สตรีนามว่าหลวนเหยา ส่วนชายคนที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้นคือหลวนเยว่หลวนเหยาบีบน้ำตาให้ไหลออกมา พลางแค่นถามเสียงเบาอยู่ในลำคอได้ยินเพียงพี่ชายตน “เหตุใดมิใช่ข้าที่บาดเจ็บเล่า? พี่ใหญ่” หากเป็นนางที่สวมบทหญิงอ่อนแรง ชายรูปงามผู้นั้นต้องเข้ามาช่วยปลอบประโลมนาง อุ้มนาง แล้วนางก็จะได้ใกล้ชิดเขาหลวนเยว่ผู้เป็นพี่ชายที่นอนบาดเจ็บเหลือเกินเอ่ยตอบเสียงแหบต่ำอยู่ในลำคอ “หากเป็นเจ้าที่บาดเจ็บ มิใช่ข้าหรอกหรือที่ต้องแบกเจ้า ชายใดจะเหลียวแลเจ้ากันล่ะ หื้อ!” สีหน้าของเขาช่างจริงจังผิดกับร่างงามที่อ่อนระทวยหมดแรง“เออ...จริง!” สตรีผู้เป็นน้องสาวกะพริบตาก้มมองพี่ชาย“มารยาต่อไป!”สิ้นเสียงกระซิบกระซาบดุดัน สองพี่น้องก็แสดงบทบาทของตนเองต่อ โดยมีเป้าหมายเดียวกันอย่างไม่น่าเป็นได้“พี่ใหญ่! อย่าตายนะ พี่ใหญ่...” เสียงแว่วหวานของหลวนเหยาช่างสั่นเครือเสียเหลือเกิน นางกำลังทุกข์ระ

เพียงนางพลิกข้อมือเล็กน้อยพร้อมหมุนตัวเหนือกลุ่มของสองชายหนึ่งหญิงตรงหน้า แส้ไร้รูปลักษณ์พลันสะบัดไร้ทิศทางจนเกิดเสียงดังออกมา เสียง ซวบ ซวบ ของแส้นั้นกรีดอากาศจนเสียดแทงแก้วหูเมื่อซูเจินหมุนตัวอีกเล็กน้อยเพื่อลงมาทรงกายตรงพื้นดิน มีดสั้นพลันกลับสู่สภาพเดิม กลุ่มชุดดำทั้งห้าก็ร่วงตกลงมาราวกลีบดอกไม้โปรยปราย พวกมันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไรทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดฉับพลัน ท่ามกลางสายตาอึ้งงันของหยางเหอจินและสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของพี่น้องสกุลหลวนหญิงสาวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมตรงหน้าหยางเหอจินและพี่น้องสกุล หลวน แผ่นหลังเล็กบางของนางตั้งตรงอย่างสง่า สายตาของนางจ้องเขม็งที่กลุ่มชุดดำรอบใหม่ โดยรอบเรือนกายแผ่กลิ่นอายสังหารเข้มข้นซูเจินในยามนี้ไร้ซึ่งความเป็นสาวน้อยในยามนี้ แม้แต่หยางเหอจินยังคงอึ้งยืนนิ่ง ในขณะที่สองพี่น้องทำได้เพียงนั่งตัวเกร็งซูเจินยืนอยู่เบื้องหน้าของทุกคน ดวงตาสีดำสนิทฉายแววน่าสะพรึงมองกราดกลุ่มชุดดำที่อำพรางตัววูบไหวครานี้พวกมันพร้อมใจกันพุ่งตัวออกมาถึงสิบคน หญิงสาวหรี่ตามองนับหัวชั่วพริบตาก่อนพุ่งตัววิ่งเข้าไปอย่างไม่มีหวั่นเกรงสองมือเล็กพลิกม

เขาทิ้งนางไป เขาผิดเองที่ปล่อยน้องน้อยให้ต้องเจอเรื่องเลวร้าย เขาควรดูแลนางไม่ว่านางจะเจอเรื่องใด แต่เขากลับไม่ทำเขาทิ้งนางไปเมื่อนางได้เพียงห้าขวบปี นางไม่มีมารดา นางมีเพียงบิดาที่ยิ่งใหญ่ มากด้วยภาระหน้าที่อันสำคัญยิ่ง ส่วนเขาก็เอาแต่ฝึกวิชา บ้าท่องยุทธ์ จนห่างหายจากนางไปเกือบสิบปี เจอกันอีกทีนางก็ตกอยู่ในสถานะที่ย่ำแย่เด็กน้อยน่ารักในวันนั้น ถึงแม้วันนี้จะยังคงน่ารักมากนัก นางรักษาเอกลักษณ์น่าหลงใหลเอาไว้ได้เป็นอย่างดี หากแต่เรื่องที่นางได้เจอมากลับกัดกร่อนจิตใจของนางให้พร้อมจะแหลกเหลวได้ทุกเมื่อหยางเหอจินยิ่งคิดยิ่งปวดใจ ต่อไปนี้เขาจะดูแลนางให้ดี เขาจะดูแลนางตลอดไปชายหนุ่มก้มหน้ามองสาวน้อยในอ้อมแขน เขามองนางนิ่งนานในระยะประชิด เห็นริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มของนางมีคราบเลือดติดอยู่ไม่น้อย เขาจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำค่อยๆ เช็ดคราบเลือดให้นางจนสะอาดหมดจด ก่อนจะใช้เรียวนิ้วไล้เกลี่ยพวงแก้มนุ่มของนางอย่างเบามือความรู้สึกแปลกประหลาดในโพรงอกยิ่งปรากฏ ยิ่งเมื่อได้พิศมองน้องน้อยในระยะประชิดยิ่งฉายชัดถึงความรู้สึกบางอย่างภาพในความทรงจำที่มีนางในอ้อมกอดไหลวนเต็มโสตประสาทเด็กน้อยตัวกลมนุ่มนิ่