All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อนางเห็นเฟยหลงเซียนเดินมา นางจึงรีบเดินเข้าไปทางร่างสูงสง่าของเขาในทันทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้ห้องพักของนางในระยะสายตามองเห็นหลายจั้ง ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นดินด้วยกิริยาเคารพต่อบุรุษสูงศักดิ์ที่เป็นถึงองค์รัชทายาท“สำเร็จหรือไม่เพคะ ฝ่าบาททรงยอมยกเลิกคำสั่งสมรสระหว่างเราหรือไม่?” เสียงแว่วหวานแต่บีบคั้นเหลือเกินเอ่ยออกมาเฟยหลงเซียนได้แต่ยืนมองสตรีตรงหน้านิ่งงัน ตั้งแต่ที่นางรู้ว่าเขาเป็นรัชทายาทในฮ่องเต้เฟยหลงจวิ้น สรรพนามที่ใช้เรียกขานก็เปลี่ยนไป จากที่เฉยชาธรรมดากลับห่างเหินเข้าไปใหญ่แล้วดูเถิดดู! นางคุกเข่าห่างจากเขาเกือบสองจั้ง นี่นางจะรังเกียจอะไรเขากันนักกันหนา หากเป็นสตรีนางอื่นเมื่อได้รู้ว่าเขาเป็นใครสูงศักดิ์ปานใดคงรีบวิ่งมาซบอกเขาแทบจะสิงร่างแล้วเฟยหลงเซียนยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด สตรีนางนี้ ไยน่าตีนัก!“ว่าอย่างไรเพคะ ฝ่าบาททรงยกเลิกหรือไม่?” หนิงเหมยเงยหน้าถามชายตรงหน้าอย่างดื้อดึง นางคุกเข่าให้เขาอย่างเคารพนอบน้อม แต่สายตากลับไม่โอนอ่อนเลยแม้แต่น้อยรัชทายาทหนุ่มก้มหน้ามองว่าที่พระชายาหมาดๆ ของตนด้วยสายตาโกรธกรุ่นเพิ่มขึ้นทุกขณะยิ่งได้ยินแต่ประโยคตัดรอนที่ว่า ทรงยกเลิก

เนื่องจากเฟยหลงจวิ้นฮ่องเต้ทรงรับสั่งเอาไว้ว่า จะออกราชโองการสมรสพระราชทานในทันทีที่เสด็จกลับเข้าวังหลวงหนิงเหมยที่ต้องถือศีลที่วัดฉือหนิงถึงสามเดือน จึงนำเรื่องนี้ขึ้นมากล่าวอ้างให้ชะลอเรื่องไม่คาดฝันเช่นนั้นเอาไว้ก่อน และมันก็ได้ผล คนของเฟยหลงเซียนขี่ม้าเร็วเพื่อส่งสารเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบ พระองค์จึงมิได้เร่งรัดอันใด หญิงสาวจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย จนใครบางคนเริ่มมีสีหน้ามืดครึ้มขึ้นมาหลายส่วนถึงแม้เฟยหลงเซียนจะแปลกใจอยู่มากถึงการตัดสินพระทัยของพระบิดา หากแต่เรื่องนั้นกลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปถนัดตา เมื่อสตรีตรงหน้าปฏิเสธเขาอย่างไม่น่าให้อภัยและเนื่องจากชายหนุ่มหญิงสาวไม่สามารถคุยกันในห้องพักของวัดเพียงสองต่อสอง ซึ่งอาจมีข้อครหา แต่การนำพาบ่าวรับใช้เข้าร่วมฟังคงหายใจไม่ออกเพราะห้องเล็กแคบปานนั้นและที่สำคัญพวกเขาไม่อาจยืนคุยเรื่องเหล่านี้ในอารามอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะอาจมีสายตาตำหนิของหลวงจีนมองมา พวกเขาจึงต้องคุยกันที่สวนไผ่หลังวัด โดยมีหนี่ม่านและซูเจินคอยดูแลอยู่ห่างๆ รวมถึง หยางเหอจินและหยวนคังคอยดูต้นทางให้เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องสำคัญ เป็นเรื่องส่วนตัวของราชนิกุล

ในขณะที่การต่อสู้ระหว่างหยางเหอจินกับซูเจินกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดหนี่ม่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเหตุการณ์ต่อสู้ตรงหลังพุ่มไม้จึงทำหน้าที่เตรียมยาเอาไว้ให้พร้อมตั้งแต่เจออาเจินคราแรก อาเจินก็บาดเจ็บ เมื่อเดินทางด้วยกัน อาเจินก็ทำหน้าที่เป็นองครักษ์ให้คุณหนูกับนาง ไม่ว่าจะเป็นโจรป่า กลุ่มชุดดำปริศนา และต่อมาก็นางกำนัลบ้าอำนาจ เห็นได้ชัดแล้วว่าอาเจินต้องการยาตลอดเวลาเหตุที่สาวใช้ตัวน้อยคิดถึงแต่เรื่องบาดเจ็บของซูเจิน ก็เพราะเรื่องแต่งงานที่เป็นปัญหาหลักนั้น เป็นเรื่องของหนิงเหมย ซึ่งบ่าวอย่างนางไม่อาจล้ำเส้นการตัดสินใจของเจ้านายได้ ไม่ว่าเจ้านายจะแต่งหรือไม่แต่งงานกับใคร บ่าวอย่างนางล้วนต้องโอนอ่อนผ่อนตามทั้งสิ้นหน้าที่ของสาวใช้ คือดูแลปรนนิบัติเจ้านายก็เท่านั้น หาใช่ยุ่งเรื่องส่วนตัว หรือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวความรักของเจ้านายไม่หยวนคังที่ทำหน้าที่องครักษ์เงาให้เจ้านายตั้งแต่เยาว์วัย คล้ายดั่งสหายกึ่งเจ้านายมาแต่ไหนแต่ไร กำลังรู้สึกว่าเฟยหลงเซียนไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างยิ่งยวดเหตุที่เขาคิดอย่างนั้นก็เพราะว่าองค์รัชทายาทผู้ครองตัวสันโดษ ยังมิได้แต่งสตรีนางใดเข้าวังจนอายุป่านนี้ กำ

หลังพุ่มไม้เย็นสบาย ยามเมื่อสายลมพัดโชยปะทะผิวแก้มหนี่ม่านหาได้รับรู้สายลมอบอุ่นแปลกประหลาดจากปลายจมูกของบางคนที่ไล้ใกล้ๆ ตรงข้างแก้มไม่ เพราะว่านางกำลังตกอยู่ในภวังค์นึกคิดแห่งตนจนเข้าขั้นหมกมุ่นโดยไม่รู้ตัวคุณหนูหนิงเหมยของนางต้องเผชิญชะตากรรมใดบ้าง นางย่อมรู้แจ้ง ทั้งถูกกลั่นแกล้ง ทั้งถูกดูแคลน ถูกกระทำอย่างย่ำแย่จากคนในบ้านของตนเอง นายท่านหลิ่งผู้เป็นบิดาก็ไม่สนใจ ฮูหยินรองยิ่งเห็นเป็นหนามตำใจ คุณหนูรองยิ่งกว่าอสรพิษร้ายคุณหนูของนางถูกไล่ให้เดินทางมายังวัดห่างไกล ซ้ำร้ายยังถูกว่าจ้างให้มีโจรป่ามาทำร้ายหมายย่ำยี ตามด้วยกลุ่มคนชุดดำปริศนาลอบสังหาร ที่แย่ยิ่งกว่าคือถูกบ่าวรับใช้ที่เป็นเพียงนางกำนัลด่าทอหยามเหยียดศักดิ์ศรีจนถึงขั้นจะตบตี อา...ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกร้อนรุ่ม เริ่มรับรู้ได้ถึงหายนะในทุกๆ วันและแล้วหนี่ม่านก็เริ่มตระหนัก ได้อยู่ด้วยกันและใกล้ชิดกันมาหลายวันกับหนิงเหมย หญิงสาวจึงทั้งรักทั้งเคารพเจ้านายของตนยิ่งนักนางได้ยินอาเจินพูดว่าอย่างไรนะมีอำนาจย่อมบันดาลได้ทุกสิ่งอย่างนั้นหรือ?หากเป็นเช่นนั้น คุณหนูของนางจะต้องไม่ลำบากอีกเป็นแน่!แววตาคู่งามพลันแปรเปลี่ยน จากใส

ชายในชีวิตทั้งสองของนาง หนึ่งคือบิดา สองคือคนที่นางเปิดใจ ทั้งสองล้วนทำให้นางได้ปวดใจนางจึงกลัว...นางกลัวเหลือเกิน...“คุณหนูกำลังกลัวสิ่งใด?” จู่ๆ เสียงเย็นเยียบของซูเจินพลันดังมาจากมุมห้องริมหน้าต่าง นางยืนมองสีหน้าและแววตาของหนิงเหมย อยู่เป็นนาน นางย่อมเข้าใจ แต่ทว่า ชีวิตต้องสู้ถึงจะถูกต้องจักกลัวไปไย ความกลัวคืออันใด? นางไม่รู้จัก!ชีวิตตั้งแต่เกิดคลุกคลีแต่ฝึกวิชาสรรหาแต่เพลงยุทธ์ ซูเจินไหนเลยจะประจักษ์ ในสิ่งที่หนิงเหมยกำลังกลัวหนิงเหมยที่นั่งอยู่บนเตียงนอนจึงหันหน้าไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างสาวน้อยยืนอยู่ด้วยท่วงท่างามสง่า ดวงตากลมโตไร้เดียงสากำลังมองมาคล้ายคาดคั้นคล้ายกดดันและดูทรงพลังอย่างน่าประหลาดซูเจินยังคงเอ่ย “การแต่งงานมีสิ่งใดน่ากลัวกัน ให้ข้าแต่งเป็นเพื่อนท่านดีหรือไม่ แต่ขอเจ้าบ่าวเป็นพี่ชายคนงามนามว่าอาจินนะ”“...!?”หญิงสาวบนเตียงนอนถึงกับหลุดยิ้ม ความเคร่งเครียดพลันผ่อนคลาย “อะไรของเจ้าน่ะ อาเจิน” หนิงเหมยถามออกมา“ข้าอยากให้คุณหนูแต่งงานกับองค์รัชทายาท ข้าอยากเข้าวังหลวง เราไปด้วยกันดีหรือไม่? หนี่ม่าน” นางหันไปถามหนี่ม่านประหนึ่งดั่งชวนกันไปเดิน