All Chapters of สาวใช้พระกาฬ: Chapter 31 - Chapter 40

เหนือลานกว้างขึ้นไปเป็นต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านสาขามากมาย ใบไม้ของมันก็เยอะตามไปด้วย กวาดเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที แต่กระนั้น หนิงเหมยกลับกวาดลานวัดไปเรื่อยๆ ไม่มีเบื่อเลยสักนิด นางเพียงต้องการคิดแค่เรื่องกวาดใบไม้เท่านั้นแสงแดดที่แผดเผาในช่วงต้นฤดูสารทอย่างนี้ ถึงแม้ว่าอากาศจะนับว่าดีมาก แต่หนิงเหมยกลับลืมคิดไป นางมีร่างกายที่มิได้แข็งแรงมากนัก ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา ก็มิได้ถูกดูแลอย่างดีในทันทีช่วงสามเดือนแรกที่นางอยู่ในครรภ์ นางรู้จากปากแม่นมว่า มารดาของนางต้องทนทุกข์ระทมอย่างหนัก เจ็บปวดแทบคลั่ง ใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเมื่อสภาวะจิตใจเลวร้ายร่างกายพลอยได้รับผลกระทบกระเทือนไปด้วย นางที่อยู่ในครรภ์มารดาย่อมย่ำแย่มิอาจหลีกหนี ตลอดอายุครรภ์ มารดาก็จิตใจมิสู้ดี จนสุดท้ายมารดาของนางคลอดนางออกมาแต่มารดากลับรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้ นางที่เกิดมาก็อ่อนแอสิ้นดีถึงแม้ว่าอยู่ที่บ้านจะเป็นเพียงคุณหนูไร้ค่า มิได้สบายเทียบเท่าคุณหนูบ้านอื่น แต่ด้วยฐานะของบิดาที่เป็นถึงคหบดีผู้มั่งคั่งอันดับต้นๆ ของเมือง ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา นางก็พอมาอยู่ได้ แต่ทว่าหลายวันมานี่ก็เดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย และที่สำคัญก

ชายหนุ่มนั่งที่ตั่งข้างเตียงจ้องมองหญิงสาวอยู่นิ่งๆ พินิจพิจารณานางคล้ายต้องมนต์นางนับว่าเป็นสตรีที่งดงามมาก ท่าทางสุภาพอ่อนโยน หากแต่ก็มิได้เลอเลิศเกินใคร สตรีสูงศักดิ์มากมายในเมืองหลวงนับว่าโดดเด่นกว่านางนัก นางตรงหน้ายามนี้ไม่นับว่าเป็นอะไรแต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงสนใจนาง ไม่มีเหตุผลเลยสักนิดเฟยหลงเซียนยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจตนเอง แต่เขาไม่อาจถอนสายตาออกจากวงหน้าของหนิงเหมยได้เลยอึดใจพลันมีเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู “คุณชาย ข้าน้อยมีข่าวมาแจ้งขอรับ”เสียงนั้นเป็นเสียงขององครักษ์ปลอมตัว เขาเอ่ยเรียกขานรัชทายาทหนุ่มว่าคุณชาย ตามคำสั่งเพื่อความแนบเนียนเฟยหลงเซียนพยักหน้าน้อยๆ ให้เขาเข้ามาองครักษ์หนุ่มนามว่าหยวนคัง เดินเข้ามาแล้วคุกเข่ากระซิบรายงาน “ฝ่าบาททรงเสด็จแปรพระราชฐานมายังตำหนักต้าหนิงที่อยู่ใกล้กับบ่อน้ำพุร้อนเพื่อพักผ่อน ขอรับ”เฟยหลงเซียนถามเสียงเบา “เสด็จพ่อมาเยี่ยมเยือนราษฎรแถบนั้นหรือ?”หยวนคังตอบกลับ “ขอรับ ย่ำรุ่งพรุ่งนี้ฝ่าบาทมีพระประสงค์จะทรงเสด็จมายังวัดฉือหนิงแห่งนี้ด้วยขอรับ”รัชทายาทหนุ่มหรี่ตามองพลางครุ่นคิด หากเสด็จพ่อมาที่วัดแห่งนี้ก็ดี ท่านอากับเสด็จพ่อจะได้เจอ

เสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยยังคงดังให้ได้ยิน “ดีเสียอีก จอมยุทธ์ทั้งหลายในใต้หล้าจะได้พากันเกรงกลัวข้า ไม่กล้ามีปัญหากับราชสำนัก”ไต้ซือฉินไท่ยังคงคลึงลูกประคำอย่างสงบ ท่วงท่ายังคงสุขุมให้ความรู้สึกสุขสบายแผ่กำจายความปรานีเฟยหลงจวิ้นมักจะเลือกเดินทางมาพบอดีตพระอาจารย์ของเขาที่แอบมาบวชยังวัดห่างไกลความเจริญแห่งนี้ ทุกครั้งที่มา…เขาก็มักจะเล่าเรื่องราวทางโลกอันสนุกสนานให้ฟัง โดยไม่สนใจสักนิดว่าพระอาจารย์จะอยากฟังหรือไม่ แต่อย่างน้อย คำโต้แย้งอันใดย่อมไม่มีให้ได้ยินแน่นอน ไม่เหมือนกับพวกจิ้งจอกเฒ่าในราชสำนักที่เอาแต่แย่งเขาพูดในท้องพระโรง“ผู้ส่งสารของท่าน แจ้งมาว่าขบวนเสด็จจะมาในยามรุ่งของวันพรุ่งนี้ ท่านต้องการสิ่งใดหรือไม่ จักได้จัดหาเตรียมเอาไว้ แต่อาจจะมิได้ครบครันดังหวัง” เจ้าอาวาสถามขึ้นถึงเหล่าราชนิกุลทั้งหลายแห่งราชวงศ์เฟยหลงที่มักจะติดตามอดีตลูกศิษย์ผู้นี้มาอย่างยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน ทั้งยังต้องจัดการสถานที่รับรองอันวุ่นวาย สร้างความเหน็ดเหนื่อยให้พระลูกวัดหนักหนาเฟยหลงจวิ้นยังคงส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีเขาย่อมรู้ความในใจของพระอาจารย์ แต่ฮองเฮาและบรรดาสนมคนโปรดที่ติด

คล้อยหลังทุกคนตรงทางเดินนั้น...เป็นมุมมืดที่ซูเจินพานางกำนัลผู้เกรี้ยวกราดเข้ามา นางกำลังถูกใจกับของเล่นตรงหน้าหนักหนาหญิงสาวก้มหน้ามองนางกำนัลที่กำลังนอนตัวเกร็งแข็งทื่อราวก้อนหินบนพื้นดินนางกำนัลผู้ยโสโอหังร้องไห้น้ำตาไหลพรากแบบไร้เสียง นางทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ ยากหุบได้ลง เนื่องจากสันกรามถูกจับบิดจนเบี้ยวผิดรูปซูเจินเอียงหน้าน้อยๆ ยกยิ้มน่ารัก พลางเอ่ยวาจา “ที่นี่เป็นวัดอันศักดิ์สิทธิ์ ห้ามฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เช่นนั้นแล้วข้าย่อมไม่ฆ่า”ถึงแม้ว่าคนพูดจะมีใบหน้าจิ้มลิ้ม หากแต่น้ำเสียงช่างเย็นเยียบน่าหวาดผวา นางกำนัลได้ฟังคำยิ่งร่ำไห้น้ำตาพรั่งพรูไหลออกมาคล้ายเขื่อนแตกซูเจินยังคงเอ่ย “หลับให้สบายสักสองวัน แล้วค่อยคลานออกมา” หากพ้นสองวันนี้ไป คณะราชวงศ์อันยิ่งใหญ่คงเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงอันไกลโพ้น ถึงตอนนั้นเจ้าก็จงหาทางกลับเอาเองนะซูเจินตบใบหน้าหญิงตรงพื้นเพียงเบาๆ แต่ผลที่ได้ทำให้หญิงนางนั้นถึงกับหลับไปอย่างสงบ ปากยังคงอ้าค้าง น้ำลายไหลยืดหยางเหอจินอำพรางตัวตรงมุมอับแสงเยื้องออกไป เขายืนมองน้องน้อยอยู่นิ่งๆ นั่นล่ะ! เจ้าควรทำอย่างนั้น มิเช่นนั้นหลักฐานสำคัญจะวิ่งเตลิดออกมา แล

มิคาดว่าจะได้มีโอกาสมองเห็นพระองค์ใกล้ถึงเพียงนี้ ก่อนหน้าที่ช่วยงานทางวัด พวกนางได้มองพระองค์อยู่ไกลลิบ ชะเง้อจนคอจะหลุดอยู่แล้ว“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ” หนิงเหมยรีบเอ่ยคำ“ถะ...ถวายบังคมเพคะ” หนี่ม่านรีบเอ่ยตามเฟยหลงจวิ้นยืนนิ่งจ้องมองสองสตรีอ่อนวัย จู่ๆ พระองค์คล้ายกับต้องมนต์เมื่อมองเห็นสตรีนางน้อยที่นั่งคุกเข่าตรงหน้า “อา...เจ้า”สุรเสียงของพระองค์สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงเป็นทุ้มนุ่มดุจเดิม “เจ้าจงเงยหน้าให้เรามองหน่อยเถิด”หนิงเหมยกับหนี่ม่านที่ก้มหน้าจรดพื้นลอบมองตากันด้วยความงุนงงระคนหวาดหวั่น “ไม่ได้ยินหรือไร?” ขันทีคนเดิมนามว่าเลี่ยงกงกงเอ่ยสั่งการ หากแต่เสียงเบาลงกว่าเดิมถึงแปดส่วน “ฝ่าบาทให้พวกเจ้าเงยหน้า”หนิงเหมยและหนี่ม่านจึงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงทันทีที่เงยหน้าขึ้น สตรีทั้งสองนางจึงได้เห็นว่าฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมาทางใครสายพระเนตรอันคมกริบของเฟยหลงจวิ้นพลันทอประกายเจิดจ้าจับอยู่ที่วงหน้าของหนิงเหมยคล้ายตื่นตะลึงในความงาม พระสนมสามนางที่เดินตามฮ่องเต้มา พากันลอบมองหนิงเหมยด้วยสายตาหลากหลายพวกนางต่างไม่เชื่อว่าฮ่องเต้จะทรงมีอาการอึ้งงันกับความ