All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 141 - Chapter 150

มาจนถึงขนาดนี้แล้วไม่พร้อมก็ต้องพร้อมละ แต่คนบ้านี่ก็ยังมาถามให้เธออายอยู่ได้ จะแกล้งเธอหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ ดวงตาคมกริบหยาดเยิ้มที่กำลังทอดมองมาดูเอาจริงเอาจังจนศิริกานดามั่นใจว่าเธอไม่รอดแน่ แต่ปากได้รูปแต้มยิ้มกริ่มอยู่ตลอดเวลาจนเธออดคิดไม่ได้ว่ากำลังถูกเขาแกล้งอยู่หรือเปล่า ก่อนความคิดจะสะดุดลงเมื่อรู้สึกว่าเรียวขางามถูกแยกออกด้วยท่อนขาแข็งแรงช้าๆ พร้อมมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกอบกุมสะโพกงอนงามดันเข้าหากายแกร่ง แบบนี้คงไม่แกล้งแน่นอนศิริกานดาผวาเฮือกพร้อมหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อความตึงแน่นร้อนผ่าวแทรกผ่านความอ่อนนุ่มของกายสาวจนก่อให้เกิดความเจ็บจับจิตที่ไม่เคยพานพบมาก่อน ลำแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างไขว่คว้ากอดรัดแผ่นหลังกว้างเอาไว้แน่นพลางจิกเล็บลงไปอย่างลืมตัว และร่างอรชรหยัดเกร็งไปตลอดทั้งตัว“อย่าเกร็งทูนหัว ผ่อนคลายนะครับ มันจะผ่านไปด้วยดีเชื่อผม”คีรินทร์เอ่ยปลอบเสียงพร่าต่ำ เพราะขณะนี้เขาก็ต้องสั่งให้ตัวเองทนเอาไว้อย่างเต็มที่เมื่อรับรู้ถึงความอ่อนละมุนที่กำลังโอบรัดจนปวดหนึบไปทั่วร่าง ก่อนมือใหญ่จะกระชับเข้ากับซอกคอระหงแล้วก้มลงไปมอบจูบดูดดื่มเร่าร้อนให้สาวเจ้าเพื่อช่วยผ่

ศิริกานดาเดินออกมาจากห้องสอบพร้อมรอยยิ้มแต้มเรียวปากบางๆ ดวงตากลมโตคู่หวานเปล่งประกายสมหวังไม่ปิดบัง เพราะจากข้อสอบที่ได้ทำไปทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกจนกระทั่งถึงวันนี้ซึ่งเป็นวันสุดท้ายและวิชาสุดท้าย เธอมั่นใจว่าเกียรตินิยมที่วาดฝันเอาไว้ไม่หลุดมือไปไหนแน่นอนมือเล็กยกขึ้นลูบคลำแหวนเพชรวงเล็กๆ ที่เธอเอาคล้องไว้กับสร้อยพร้อมจี้เพชรรูปหัวใจเบาๆ ซึ่งเธอสวมมันติดคอมาเข้าห้องสอบด้วยทุกวัน เนื่องจากของสองสิ่งนี้เป็นตัวแทนของคนที่กำลังทำงานอยู่อีกซีกโลก มันเป็นกำลังใจหนึ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้ในตอนนี้ เธอจะอบอุ่นใจทุกครั้งเมื่อได้เห็นและแตะต้องมันส่วนเจ้าของของขวัญแทนใจตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาก็โทร.ข้ามโลกมาคุยด้วยไม่เคยขาด โทร.มาปลุกเธอทุกเช้าไม่เคยลืมสักวัน แล้วคุยกันตามประสาคนรักอยู่เกือบชั่วโมงแทบจะทุกครั้ง และยิ่งตอนนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขามันลึกซึ้งข้ามผ่านคำว่าแฟนมาไกลแล้วด้วย ผู้ชายอย่างคีรินทร์ที่ปากกับใจเถรตรงตลอดศก อยากพูดอะไรเขาก็พูด บางทีคำพูดของเขามันก็ตรงซะจนศิริกานดาอดอายม้วนอยู่คนเดียวไม่ได้ บางครั้งถ้ามันเกินที่จะรับไหวสาวน้อยก็แอบแกล้งทำสายหลุด หรือตัดสายทิ้งไปซะเฉยๆ ก็ม

“เอ่อคือ...ควีนกำลังจะออกไปรับยัยกานค่ะ”“อ้าว! ไม่ได้กลับมาด้วยกันหรอกหรือ”“พอดีควีนไม่ค่อยสบาย สอบเสร็จก็เลยกลับบ้านมาก่อนน่ะค่ะ”“เราไม่สบายเป็นอะไร”“โรคผู้หญิงนิดหน่อยเองค่ะ”คีรดาเอ่ยตอบเสียงอ่อยพร้อมคลี่ยิ้มแหยๆ และคีรินทร์ก็ทราบดีว่าโรคผู้หญิงที่น้องสาวบอกคืออะไร เพราะเห็นคนเป็นน้องปวดท้องอยู่เป็นประจำทุกเดือน“งั้นเราก็อยู่บ้านนี่แหละ ขึ้นไปนอนพักไป พี่ไปรับกานดาเอง”บอกน้องสาวเสร็จคีรินทร์ก็หันหลังเตรียมก้าวไปยังประตูคฤหาสน์ ถ้าหากเสียงลั่นของน้องสาวจะไม่เรียกเอาไว้เสียก่อน“พี่คิงส์คะ!”คีรินทร์หันกลับไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ก่อนจะได้ยินคนเป็นน้องอ้อมแอ้มบอกออกมาเสียงแผ่วๆ เบาๆ คล้ายคนไม่มั่นใจ“ยัยกานไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัยหรอกนะคะ ตอนนี้เอ่อ...ยัยกานอยู่ที่ร้านอาหารฝรั่งเศสที่อยู่ตรงข้ามกับมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ”จากน้ำเสียงเอ่ออ่าบวกกับคนพูดพยายามหลบสายตาอยู่ตลอดเวลา แค่นี้คีรินทร์ก็รู้แล้วว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติ เขาจึงย้อนถามสั้นๆ เสียงเรียบสนิท“กับใคร?”“เอ่อ...”คีรดาอึกอักไม่กล้าตอบ ถึงแม้น้ำเสียงของพี่ชายจะเรียบๆ ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ก็จริง หากดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มที่ปก

“พี่หนึ่ง!”ศิริกานดาตั้งใจจะปรามไม่ให้กีรติท้าทายคนที่เพิ่งมา ถ้าคนที่รู้จักคีรินทร์ดีจะไม่มีใครคิดกระทำเป็นอันขาด ทว่ามันไม่ทันแล้ว“ว้ายยยย!”หญิงสาวร้องออกมาเสียงหลงด้วยทั้งตกใจทั้งลืมตัว ก่อนสองมือเล็กจะตะครุบปิดปากเอาไว้แน่น เมื่อคนถูกท้ารบกระชากแขนกีรติบิดไพล่หลังจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นกร๊อบชัดเจน ไม่ร้าวก็หักอย่างไม่ต้องสงสัย ทำเอาหนุ่มหน้าใสร้องโอดโอยพร้อมหน้าบิดเบี้ยวอย่างคนเจ็บปวด เป็นผลให้มือข้างที่จับมือนุ่มนิ่มบีบแน่นหลุดออกทันที คีรินทร์จึงผลักร่างที่จับแขนไข้วหลังออกห่างตัว ก่อนจะใช้เท้าในรองเท้าหนังแบรนด์ดังยันเปรี้ยงเข้าที่แผ่นหลังกีรติเต็มๆ ฝ่าเท้าอย่างไม่ออมแรง ทำให้ร่างสูงโปร่งถลาไปกระแทกกับโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ จนเสียหลักหน้าคะมำลงไปจูบพื้นในชั่วพริบตา“ใครไม่เกี่ยวอย่าเสือก”คีรินทร์หันไปตวาดก้องพร้อมชี้นิ้วกราดใส่ผู้คนนับสิบที่กำลังกรูกันเข้ามา เล่นเอาทุกฝีเท้าเบรกกึกแทบไม่ทันไปตามๆ กัน ซึ่งมีทั้งผู้ชายที่จะเข้ามาห้าม และผู้หญิงที่จะเข้ามามุงดูอย่างอยากรู้อยากเห็น ดูจากชุดที่แต่ละคนสวมใส่คงเป็นพนักของร้านอาหารแทบทั้งสิ้น ส่วนลูกค้าที่มีอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะได

ชายหนุ่มเกลี่ยปลายนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่ยังไหลรินไม่หยุดจากดวงตาคู่สวยเบาๆ พร้อมเอ่ยบอกเสียงแหบพร่าที่เจ้าตัวบังคับให้นุ่มหูเอาไว้อย่างเต็มที่ แต่ดูมันจะไม่ค่อยสำเร็จสักเท่าไร“ที่ผมโกรธ ผมหึง ผมหวง และที่เป็นบ้าอยู่ในตอนนี้ก็เพราะผมรักคุณนะกานดา รักมาก รักที่สุดในชีวิต ไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้มากมายขนาดนี้มาก่อน คุณเข้าใจผมบ้างไหมกานดา”ศิริกานดาคลี่ยิ้มหวานหยดส่งให้ทั้งน้ำตา ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะกร้าวอยู่หน่อยๆ ห้วนอยู่น้อยๆ หากมันก็ยังน่าฟังสำหรับเธอ ก่อนยกมือนุ่มนิ่มลูบไล้ใบหน้าคมคายที่ยังคงเคร่งเครียดไปมาแผ่วเบา พลางเปล่งเสียงหวานทั้งอ้อนวอนทั้งเอาใจ เพื่อทลายอารมณ์ตึงเครียดทั้งของตนเองและของคนที่ยังนอนทับอยู่เกือบครึ่งตัว“กานพร้อมจะเข้าใจคุณเสมอ ถึงแม้การกระทำของคุณมันจะแปลกสักแค่ไหน หรือเป็นสิ่งที่กานไม่ชอบ แต่กานก็พยายามจะเข้าใจคุณมาตลอด เพราะอะไรรู้ไหมคะ เพราะกานรักคุณไงคะ คุณเป็นผู้ชายคนเดียวที่กานรักที่สุด กรุณาอย่าตอบแทนความรักของกานด้วยการทำแบบนี้เลยนะคะ กานขอร้อง...กานเจ็บ”ถ้อยคำสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมน้ำตาเอ่อท้น ก่อนคนพูดจะปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้น้ำอุ่นๆ หยาดหยดลงมาตามหาง