“คิดถึงค่ะ”หญิงสาวจึงแกล้งเน้นเสียงหนักๆ กรอกลงไปในโทรศัพท์ ตั้งใจประชดเอาให้หูคนคาดคั้นอื้อไปเลยยิ่งดี แต่คนได้ฟังกลับพออกพอใจเสียอย่างนั้น“นั่น...ต้องอย่างงั้น ดังได้ใจมากทูนหัว พรุ่งนี้จะให้รางวัลเด็กดีนะจ๊ะ เอาให้หายอยากสมกับที่ไม่ได้เจอหน้ามาเป็นอาทิตย์เลยทีเดียว”“กานไม่เอาหรอกค่ะรางวัลของคุณน่ะ เชิญไปแจกเด็กคนอื่นเถอะ แค่นี้นะคะ”ศิริกานดาตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว คุยต่อก็ดูจะเข้าเนื้อตลอด ขุดอะไรมาเถียงเธอก็เป็นฝ่ายปราชัยราบคาบทุกครั้ง ชิ่งหนีมันซะดื้อๆ อย่างนี้แหละดีที่สุด หากกระนั้นสาวน้อยก็อดแย้มยิ้มอยู่คนเดียวไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่เขาโทร.มาหัวใจของเธอมันจะแช่มชื่นอิ่มเอมเป็นพิเศษ กระทั่งได้ยินเสียงสินีนาฏตะโกนดังมาเข้าหู“ไอ้กาน! แกจะยืนยิ้มกับถังขยะอยู่อีกนานไหม จะไปกันได้ยัง ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ”เรียวปากอิ่มยิ้มค้าง ไม่รู้ตัวสักนิดว่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าถังขยะตั้งแต่เมื่อไร ก่อนเธอจะรีบก้าวไปหาเพื่อนๆ พร้อมคลี่ยิ้มจืดเจื่อนอย่างอายๆ ส่งให้ แล้วถึงเอ่ยออกมาแก้เก้อ“ไปสิ ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน”เอ่ยเสร็จคนอายก็เดินลอยชายซ่อนหน้าแดงๆ นำไปก่อน ปล่อยให้เพื่อนสาวร่วมแก๊งกับห
Last Updated : 2026-04-26 Read more