Todos los capítulos de ฤทธิ์รัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ในช่วงบ่ายจัดๆ เกือบเย็น บริเวณห้องนั่งเล่นกว้างขวางหรูหราของคฤหาสน์ภูวภาดล กลุ่มสี่สาวเพื่อนซี้ที่เรียนอยู่ปีสี่ของมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองกรุง ซึ่งดูแล้วแต่ละคนจะแสบๆ กันทั้งนั้นกำลังพูดคุยเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวปนเสียงหัวเราะเฮฮาดังสนั่นลั่นห้องอยู่เป็นพักๆ เพราะวันนี้คฤหาสน์หลังใหญ่ไร้ซึ่งเจ้าของบ้านคนอื่นๆ ทำให้บรรดาสาวๆ ที่เกาะกลุ่มคบหาเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งพูดคุยเสียงดังโหวกเหวกโวยวายแบบไม่ต้องเกรงใจผู้ใดได้อย่างเต็มที่ เรียกว่าแหกปากก็คงได้เนื่องด้วยหลังจากหมดชั่วโมงเรียนทั้งหมดก็ยกโขยงพากันมาที่คฤหาสน์สุดหรูแห่งนี้ ตามคำชวนของคุณหนูควีนเพื่อนสาวแสนสวยลูกครึ่ง ไทย-เยอรมัน ไฮโซประจำกลุ่มซึ่งเป็นเจ้าบ้าน หรือมีนามเต็มๆ อันไพเราะเพราะพริ้งว่า คีรดา ภูวภาดล แม็คเวล ลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลภูวภาดล แม็คเวล ที่มีธุรกิจอยู่ในเมืองไทยและประเทศเยอรมนีอีกนับไม่ถ้วนมีทั้งบริษัทเดินเรือท่องเที่ยวขนาดใหญ่ในมหาสมุทรแปซิฟิกที่สามารถทัวร์ไปได้ทั่วโลกของทางฝ่ายมารดาชาวเยอรมัน และบริษัทนำเข้ารถสปอร์ตสุดหรูหลายสายพันธุ์ที่ราคาแสนแพงลิบลิ่ว ตลอดจนบริษัทส่งออกอีกมากมายหลายแขนงของทางฝั่งบิ

จากนั้นสามสาวก็เหลือบไปมองอีกหนึ่งคนที่ยังนั่งนิ่งเงียบกริบ พร้อมหน้าแดงหูแดงอยู่ที่เดิม ก่อนสินีนาฏจะเอ่ยแซวยิ้มๆ“ว่าไงล่ะคนสวย จะเป็นสะใภ้ใหญ่ของภูวภาดล แม็คเวลไม่ใช่เหรอ คราวนี้จะเอายังไงต่อไปดีล่ะ ว่าที่สามีของแกเขาโกรธหนีไปโน่นแล้ว จะตามไปง้อไหม”“บ้าน่ะสิ!” ศิริกานดาแหวออกมาเบาๆ พลางค้อนตาคว่ำให้กับบรรดาเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มล้อเลียนมาให้อย่างไม่รู้จะเถียงว่าอย่างไรดี“เอ่อ...ฉันจะกลับละนะ เย็นนี้ฉันมีงานที่ห้างน่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยที่เดิมแล้วกัน ไปนะควีน ไอ้นาฏ ไอ้ลิน”ร่ำลาเสร็จศิริกานดาก็รีบคว้ากระเป๋ามาสะพาย แล้วก้าวจ้ำๆ ออกจากประตูห้องนั่งเล่นไปทันที ปล่อยให้เพื่อนรักทั้งสามคนมองตามหลังไปยิ้มๆศิริกานดาซอยเท้าเร็วๆ มาจนถึงประตูใหญ่ของคฤหาสน์ภูวภาดล เพื่อจะหาแท็กซี่ไปยังจุดหมายปลายทางที่เธอต้องไปทำงานพิเศษ เนื่องจากตอนขามาต่างพากันนั่งรถของคีรดาออกจากมหาวิทยาลัยมาด้วยกันความจริงแล้วเธอยังเหลือเวลาอีกตั้งเกือบชั่วโมงก่อนที่จะเริ่มงาน แต่เรื่องขายขี้หน้าที่สุดในชีวิตที่เพิ่งทำลงไปหยกๆ ทำให้สาวน้อยไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อได้อีกแม้แต่นาทีเดียว เพราะเกรงว่าจะต้องเผชิญหน

หลังเลิกเรียนสามสาวเพื่อนรักก็พากันมานั่งอยู่ในร้านอาหารบนห้างสรรพสินค้าสุดหรูใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ทุกคนกำลังเรียนอยู่ ต่างเปิดเมนูดูรายการอาหารพร้อมกับคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งไปพลางๆ เพื่อรอเพื่อนซี้อีกคนที่วันนี้มาทำงานอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ด้วยเช่นกัน“ไอ้กานมันยังทำงานไม่เสร็จอีกเหรอ นี่มันจะทุ่มอยู่แล้วนะ” สินีนาฏบ่นขึ้นเบาๆ ไม่จริงจังนัก“ฉันโทรไปเมื่อกี้เห็นบอกว่าเสร็จแล้วนี่ กำลังเก็บของ อีกเดี๋ยวก็คงมามั้ง นั่นไง! พูดถึงก็มาพอดีเลย กาน! ทางนี้” พอคีรดาเหลือบไปเห็นเพื่อนสาวกำลังก้าวผ่านประตูห้องอาหารเข้ามาก็รีบโบกมือเรียก พลางแย้มยิ้มกว้างส่งให้เมื่อศิริกานดากวาดตามองเห็นเพื่อนๆ เรียกอยู่ตรงโต๊ะมุมด้านในสุดของร้านก็ฉีกยิ้มสวยให้เพื่อนรักทั้งสามคนนำไปก่อน แล้วพาร่างระหงในชุดสีชมพูอ่อนเปิดไหล่หนึ่งข้าง ยาวเคลียขาอ่อน อวดความอวบอิ่มของผิวสาวขาวนวลสีน้ำนมสดให้เห็นกันแบบจะจะตา ซึ่งเป็นชุดทำงานของเธอในวันนี้ พร้อมกับหิ้วกระเป๋าข้าวของใบโต และหอบหนังสือเรียนเต็มอ้อมแขนก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาสามร่างที่กำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียวพอมาหยุดยืนหน้าโต๊ะก็เห็นสินีนาฏกับนลินยังมอ

ศิริกานดามาหยุดยืนตั้งหลักอยู่ตรงหน้าร้านขายรองเท้า เธอสูดลมหายใจเข้าปอดไปยาวๆ อยู่หลายที พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด แล้วถึงหันกลับไปมองคนเดินตามมาห่างๆ นั้นนิดหนึ่ง ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่เชื่อสายตา‘พระเจ้า! เขายิ้ม นี่เธอตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย’หากประกายบางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลคมกริบที่กำลังจ้องตรงมาที่เธอ ทำให้ศิริกานดาต้องเป็นฝ่ายหลบตาโดยการทำเป็นหันมาสนใจรองเท้าในตู้โชว์ข้างหน้าแทนทว่าสายตาก็สะดุดเข้ากับรองเท้าคู่หนึ่ง ซึ่งมันเตะตาเธอเข้าอย่างจัง เพราะมันเป็นยี่ห้อเดียวกับที่เธอมีอยู่ หากตอนนี้มันเน่าจนใช้การแทบไม่ได้แล้ว แต่พอเหลือบเห็นป้ายราคาก็ต้องปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอต้องทำงานพิเศษเป็นอาทิตย์เลยเชียวละถึงจะได้มันมาครอบครอง ตอนนี้ก็คงทำได้แค่เกาะตู้กระจกมองด้วยสายตาละห้อย พลางพูดกับตัวเองเบาๆ เท่านั้น“ค่าเทอมๆ ยายกานท่องเอาไว้”ศิริกานดาไม่ใช่คนฟุ้งเฟื้อ จะซื้อข้าวของแต่ละทีเธอจะซื้อแบบที่ดีๆ ไปเลย ถึงแม้ราคาจะแพงไปหน่อย แต่เธอก็ใช้จนคุ้ม กระทั่งเปื่อยหรือซ่อมแล้วซ่อมอีกจนเกินเยียวยาแล้วนั่นแหละถึงยอมตัดใจทิ้ง และที่สำคัญเธอจะเก็บเงินซื้อด้วยตัวเองทุกครั้ง

ด้านคีรินทร์เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยืนได้มั่นคงแล้วจึงได้วางใจยอมปล่อยลำแขนกลมกลึง ก่อนล้วงมือถือจากในกระเป๋ากางเกงเอามากดหน้าจอ แล้วใช้ความสว่างของมันส่องลงบนพื้นถนน พลางไล่เก็บหนังสือเรียนที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นนั้นขึ้นมาถือเอาไว้ให้ซะเอง พอเก็บโทรศัพท์ซุกไว้ในกระเป๋าที่เดิมเสร็จ มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเล็กดึงให้ก้าวตามพาออกไปจากที่ตรงนั้นหากเดินมาได้ครู่เดียวร่างเล็กที่ก้าวตามมาอยู่ดีๆ ก็เริ่มก้าวเชื่องช้าลง เรียกได้ว่าแทบลากขาเดินตามเลยก็ว่าได้ ทำให้คนจับจูงต้องหันกลับไปมองอย่างสงสัย มันค่อนข้างมืดก็จริง แต่เขม้นมองดีๆ ก็จะเห็นว่าเรียวปากอิ่มถูกเจ้าของกัดเอาไว้แน่น พร้อมกับก้มลงมองเท้าของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เขาจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้“เป็นอะไร”“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่กานเจ็บตรงปลายเท้าแปลกๆ”คีรินทร์พยายามเพ่งมองปลายเท้าของสาวเจ้า แต่มันก็มืดมากมองไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ และชายหนุ่มก็ขี้เกียจจะมาเสียเวลาหาสาเหตุอาการบาดเจ็บของคุณเธอท่ามกลางความมืดเช่นนี้ จึงตัดสินใจยื่นข้าวของทั้งหมดที่ตนเองถืออยู่คืนกลับไปให้เจ้าของศิริกานดาก็รับเอามาถือไว้แบบงงๆ แต่พอเห็นเขาก้มลงเตรียมพร้อมจะช้อนลำ