All Chapters of หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง: Chapter 1 - Chapter 7

7 Chapters

บทที่ 1

ฉันชื่อสวี่ฉิง เป็นภรรยาที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงาคนหนึ่งฉันเป็นคนประเภทถ้าขาดเรื่องบนเตียงไปแม้แต่วันเดียว ก็จะรู้สึกกระสับกระส่ายไปหมดแต่งงานกับสามีมาเจ็ดปีแล้ว แต่เขากลับเหมือนมะเขือม่วงเหี่ยวเฉาที่ไม่อาจเติมเต็มฉันได้เลยร่างกายของฉันนับวันยิ่งแห้งผากราวกับกำลังต้องการสายฝนสักห่ามาหล่อเลี้ยงพอใกล้สิ้นปี สามีก็พาฉันกลับบ้านเกิดในชนบทเพื่อฉลองปีใหม่ไม่คิดเลยว่าแม่สามีจะไม่ใส่ใจเรื่องความสะอาดขนาดนี้ แม้แต่น้ำที่ใช้ล้างจานก็ยังส่งกลิ่นเหม็นอาหารก็ดูเหมือนใกล้จะเสียเต็มทีฉันกินเข้าไปได้เพียงไม่กี่คำ ก็พลันรู้สึกไม่สบายขึ้นมาทันทีในท้องปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดอย่างรุนแรง เจ็บจนแทบทนไม่ไหวก่อนจะรีบลนลานไปเข้าห้องน้ำทันทีห้องน้ำในชนบทนั้นเรียบง่ายมาก ถึงขั้นไม่มีประตูบังเลยด้วยซ้ำ และแน่นอนว่าก็อาจจะมีคนเห็นก้นอันเปลือยเปล่าได้เพราะรีบเข้าห้องน้ำเกินไปจนลืมหยิบกระดาษชำระติดมือมา จึงทำได้เพียงให้น้องชายของสามีช่วยเอากระดาษชำระมาให้น้องชายสามียังเรียนมหาวิทยาลัย อยู่คณะพละศึกษา รูปร่างกำยำ ผิวเข้มตอนที่เขาถือกระดาษชำระเดินมา สายตาก็เหมือนจะชะงักไปทันทีตอนนั้นเองฉันถึ
Read more

บทที่ 2

เมื่อเห็นฉันมีท่าทีกังขา อาหวังก็เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน"เมื่อครู่เธอดื่มยาเข้าไปเล็กน้อย ฉันต้องช่วยพาสรรพคุณยาให้ลงไปถึงในท้องถึงจะเห็นผล"พูดจบ เขาก็เอามือข้างหนึ่งวางลงบนคอของฉันส่วนอีกข้างก็กดแนบกับหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือลงมา ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลงไปในลำคอจนถึงกระเพาะอาหารยาที่ฉันเพิ่งดื่มไปอาจเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เพราะท้องน้อยของฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆแต่ดูเหมือนวิธีการของอาหวัง...จะไม่ค่อยถูกต้องนักเขาวางมือลงบนหน้าอกขาวเนียนของฉันแล้วบีบนวดอย่างแรงอื้อ~ รู้สึกสบายจังทั่วทั้งร่างเหมือนมีอาการชาวาบจนไร้เรี่ยวแรง ขณะที่เลือดลมในกายก็ค่อย ๆ เดือดพล่านขึ้นทีละน้อยไม่ได้สิ ฉันมาที่นี่เพื่อรักษาอาการปวดท้อง แต่ทำไมมันถึงชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่เลยโชคดีที่ฉันยังใส่เสื้อชั้นในอยู่ เลยไม่โป๊จนเกินไปแต่ในวินาทีถัดมา อาหวังก็เอื้อมมือไปด้านหลังและเริ่มปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉันฉันอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบปัดมือเขาออกและมองเขาด้วยความประหลาดใจ"ถอดไม่ได้นะคะ แบบนั้นฉันก็โป๊หมดน่ะสิ"เมื่อเห็นเช่นนั้น อาหวังก็ยังคงเอ่ยด้วยความสงบนิ่งว
Read more

บทที่ 3

ฉันมองดูอาหวังอุ้มขาของฉันและคุกเข่าลงบนเตียงเพื่อหาท่าที่เหมาะสมฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีมันเริ่มจากอาการปวดท้องธรรมดา ฉันเลยมาหาอาหวังเพื่อรักษาคราวนี้การรักษากลับกลายเป็นเรื่องอย่างว่า ทำให้ฉันทั้งตื่นเต้นและประหม่าฉันไม่ได้สัมผัสความสุขของการเป็นผู้หญิงมานานแล้ว สามีของฉันเหมือนมะเขือม่วงที่เหี่ยวเฉามาตลอดหลายปีเขาไม่สามารถทำให้ฉันพอใจได้เลย ฉันอยากลองขนาดที่ใหญ่โตเหมือนแส้ของอาหวังสุด ๆไม่นาน อาหวังก็หาท่าที่เหมาะสมได้ เขายันตัวลงกับพื้น แล้วยกขาของฉันขึ้นสูงก่อนที่หลังจะแอ่นอย่างแรง"หนูน้อย ให้ฉันช่วยเธอปลดปล่อยนะ อีกไม่นานเธอก็จะได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริง"ฉันกัดริมฝีปาก กลัวจะส่งเสียงออกมาพร้อมกับคาดหวังถึงพายุที่อาหวังจะปลดปล่อยออกมาในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เสียงของแม่สามีและสามีก็ดังมาจากนอกประตู"สวี่ฉิง เธออยู่ข้างในหรือเปล่า?"พอได้ยินเสียง อาหวังก็รีบสวมเสื้อผ้าด้วยความตกใจ พร้อมทั้งช่วยฉันสวมเสื้อผ้าด้วยฉันจึงอดถามไม่ได้ว่า"อาหวังบอกว่าจะรักษาอาการป่วยของฉันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมพอสามีมาถึงหยุดรักษาเลยล่ะ?"ฉันรู้ว่าอาหวังจงใจจะฉวยโ
Read more

บทที่ 4

แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องชายของสามีฉัน และไม่ว่าฉันจะเหงาแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางเข้าหาเขาได้ดังนั้นฉันจึงเมินเขาและเดินจากไปไม่กี่วันถัดมา ฉันก็บังเอิญเจออาหวังอีกครั้งในหมู่บ้าน พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็เอามือมาโอบเอวฉันทันที"โชคดีที่ครั้งที่แล้วเธอไม่ทรยศฉันนะ อยากจะทำแบบนั้นกับฉันอีกใช่ไหม?""ฉันรู้ว่าอามีความต้องการสูง เราสองคนเหมือนไม้แห้งที่ไปเจอกับไฟที่โหมกระหน่ำ"ฉันปัดมือเขาออกและเอ่ยด้วยความรังเกียจ"อย่าคิดไปเอง ฉันแค่คิดว่าอาเป็นคนมีเกียรติในหมู่บ้านและไม่อยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวแบบนั้น ฉันเลยไม่ได้พูดอะไร"แต่ฉันประเมินความไร้ยางอายของอาหวังต่ำไป จู่ ๆ เขาก็จับหน้าอกฉันซะอย่างนั้น"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันเห็นแล้วว่าตอนนั้นเธอเปียก ยังจะมาพูดอีกว่าไม่ต้องการ"ฉันโกรธมากจนไม่อยากพูดอะไรต่อแล้วหันหลังจะเดินออกไปแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันไปฉันจึงจ้องมองเขาอย่างดุร้าย"จะปล่อยหรือไม่ปล่อย? ไม่งั้นฉันจะเรียกคนมาช่วยนะ"สุดท้ายอาหวังก็ปล่อย และมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย"จำไว้ว่าต้องดื่มยาที่ฉันให้นะ ดื่มแล้วจะทำให้สามีของเธอไม่ยอมลงจากเตียงแน่นอน"ฉันเพิ่งนึกไ
Read more

บทที่ 5

ฉันสะบัดมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง"อาหวัง! ทำอะไรคะเนี่ย!" เสียงฉันสั่นด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ แต่ฉันไม่กล้าพูดเสียงดังเกินไป กลัวจะดึงดูดความสนใจคนที่อยู่แถวนั้นแต่ลุงหวังกลับชักมือกลับอย่างไม่แยแส ก่อนจะค่อย ๆ จิบชา ดวงตาของเขามีแววเยาะเย้ยบางเบา "อ้อ ฉันแค่สังเกตเห็นว่าการไหลเวียนเลือดของเธอไม่ดี ก็เลยช่วยเปิดเส้นลมปราณให้ เธอเขินเหรอ?"เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอามือล้วงเข้าไปในปกเสื้อของฉันด้วยฉันปัดมือเขาออกทันที"อาหวัง ฉันขอเตือนให้อาสำรวมหน่อย" ฉันพูดพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองแต่อาหวังก็ยังไม่ยอมเลิกรา ซ้ำยังหน้าด้านพูดต่อว่า"ครั้งที่แล้วเธอเป็นคนเริ่มเองไม่ใช่เหรอ? ร่างกายเธอคงอยากมากเลยสินะ คืนนี้มาบ้านฉันสิ ฉันจะช่วยรักษาให้อีกครั้ง"คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกอับอายเล็กน้อยฉันเกลียดร่างกายตัวเองที่ไม่ยอมเป็นใจเอาเสียเลย ฉันก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรจากนั้นอาหวังก็หันหลังกลับไปเย็นวันนั้นเขามาที่บ้านของฉันอีกครั้ง"สวี่ฉิง ฉันบอกให้เธอมาหาฉันคืนนี้ ทำไมเธอไม่มา? เชื่อไหมว่าฉันจะบอกครอบครัวของเธอเกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำ" สาม
Read more

บทที่ 6

แต่อาหวังกลับยิ่งได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเหมือนมั่นใจเต็มที่ว่าฉันไม่กล้าเอาเรื่องไปพูดต่อแน่ เลยเริ่มทำตัวไม่เกรงใจมากขึ้นเมื่อวานตอนหัวค่ำ เขามานั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองฟืนนอกประตูบ้านฉัน ในมือถือขวดเหล้าขาวครึ่งขวด ก่อนจะเขย่ามันไปมาแล้วแสยะยิ้มใส่ฉัน "เสี่ยวฉิงมาดื่มเป็นเพื่อนอาสักแก้วไหม?"ฉันกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น เล็บจิกฝ่ามือตัวเองลึก แต่ก็ได้ยินแม่สามีตะโกนมาจากในบ้านพอดี "เสี่ยวฉิง เอาขี้เถ้าในเตาออกหน่อย!"ฉันทำได้แค่ข่มใจขานรับกลับไป ตอนหันตัวกลับไป ฉันก็เหลือบเห็นอาหวังยกขวดเหล้าขึ้นจ่อปากฉันไม่สนใจเขา รีบเดินไปที่ห้องครัวโดยเร็ว แล้วเขี่ยขี้เถ้าในเตาออกมาจนหมดขี้เถ้าร่วงกราวลงมา ทำเอาฉันสำลักไอ น้ำตาไหลไม่หยุดเดิมทีฉันไม่เคยทำงานไร่งานสวนแบบนี้มาก่อนเลย มันทั้งสกปรกทั้งเลอะเทอะเมื่อก่อนแค่เตากับข้าวฉันยังไม่เคยแตะเลย ไม่ต้องพูดถึงการตักขี้เถ้าออกจากเตา แต่ตอนนี้ฉันกลับหวังว่าตัวเองจะทำให้ช้าลงอีกหน่อย เพื่อยื้อเวลาออกไปอีกแค่วินาทีเดียวก็ยังดีแต่ว่าขี้เถ้าในเตาก็ไม่ได้มีมากอยู่แล้ว ฉันเลยตักมันออกจนหมดอย่างรวดเร็วฉันกวาดขี้เถ้าทั้งหมดลงไปในที่โกยผงจนมันหนักอึ้ง
Read more

บทที่ 7

"เสี่ยวฉิง นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอไปตีอาหวังตายได้ยังไง"พอเขาเห็นจอบที่เปื้อนเลือดอยู่ในมือน้องชายตัวเอง ก็เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ "เสียวอวี่... แกบ้าไปแล้วหรือไง?" แม่สามีตัวสั่นเพราะความตกใจ ก่อนจะถามออกมา"สะ เสียวอวี่ แกฆ่าอาหวังทำไม? บาปกรรมจริง ๆ แกยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่นะ ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้เข้าแล้วจะทำยังไง!"ยิ่งพูด น้ำตาของแม่สามีก็ยิ่งไหลพรากราวกับลูกปัดที่สายขาด ขาเธออ่อนยวบจนทรุดนั่งลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกำเสื้อบริเวณอกแน่นเสียวอวี่โยนจอบไปด้านข้าง แล้วเอ่ยอย่างไม่ยอมรับว่า"ผมกำลังช่วยคนต่างหาก เมื่อกี้อาหวังลวนลามพี่สะใภ้ มันกดเธอลงกับพื้น เกือบจะทำไปแล้วด้วยซ้ำ"สามีกับแม่สามีหันมามองฉัน แล้วก็เห็นว่าฉันอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง ปกเสื้อถูกฉีกขาดไปเป็นทางทั้งสองรีบเข้ามาถามฉันทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นฉันร้องไห้ไม่หยุด แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่อาหวังทำกับฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมาพอสามีได้ฟังก็โกรธจนแทบระเบิด"แม่งเอ๊ย ไอ้แก่ชั่วนี่ สมควรตายแล้ว!""ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ พวกเราเอาเขาไปฝังเถอะ"จู่ ๆ แม่สามีก็หยุดร้องไห้ ใช้มือปาด
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status