Partager

บทที่ 2

Auteur: มาหาเศรษฐี
เมื่อเห็นฉันมีท่าทีกังขา อาหวังก็เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน

"เมื่อครู่เธอดื่มยาเข้าไปเล็กน้อย ฉันต้องช่วยพาสรรพคุณยาให้ลงไปถึงในท้องถึงจะเห็นผล"

พูดจบ เขาก็เอามือข้างหนึ่งวางลงบนคอของฉัน

ส่วนอีกข้างก็กดแนบกับหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือลงมา ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลงไปในลำคอจนถึงกระเพาะอาหาร

ยาที่ฉันเพิ่งดื่มไปอาจเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เพราะท้องน้อยของฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ดูเหมือนวิธีการของอาหวัง...จะไม่ค่อยถูกต้องนัก

เขาวางมือลงบนหน้าอกขาวเนียนของฉันแล้วบีบนวดอย่างแรง

อื้อ~ รู้สึกสบายจัง

ทั่วทั้งร่างเหมือนมีอาการชาวาบจนไร้เรี่ยวแรง ขณะที่เลือดลมในกายก็ค่อย ๆ เดือดพล่านขึ้นทีละน้อย

ไม่ได้สิ ฉันมาที่นี่เพื่อรักษาอาการปวดท้อง แต่ทำไมมันถึงชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่เลย

โชคดีที่ฉันยังใส่เสื้อชั้นในอยู่ เลยไม่โป๊จนเกินไป

แต่ในวินาทีถัดมา อาหวังก็เอื้อมมือไปด้านหลังและเริ่มปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉัน

ฉันอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบปัดมือเขาออกและมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ถอดไม่ได้นะคะ แบบนั้นฉันก็โป๊หมดน่ะสิ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น อาหวังก็ยังคงเอ่ยด้วยความสงบนิ่งว่า

"ถ้าอยากรักษาให้ได้ผลดี จะต้องไม่ใส่เสื้อผ้า มันต้องสัมผัสกับผิวโดยตรงถึงจะเห็นผล"

ท่าทางที่ดูชำนาญของเขาทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาคงไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก

ฉันเหมือนถูกอะไรบางอย่างครอบงำจนเผลอยอมให้เขาทำตามนั้น

อาหวังรีบดึงชุดชั้นในของฉันออก ก่อนที่หน้าอกขาวโตทั้งสองข้างจะโผล่ออกมาด้วยความนุ่มนิ่มและเด้งดึ๋ง

แม้แต่ยอดอกทั้งสองข้างก็ยังแข็งขึ้นมาเล็กน้อย

อาหวังยังคงกดที่ลำคอของฉันต่อไป และค่อย ๆ เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ

ฉันมองดูมือของเขาค่อย ๆ เลื่อนเข้ามาที่หน้าอก และหัวใจของฉันก็เริ่มเต้นแรง

วินาทีต่อมา เขาก็คว้าหน้าอกและบีบยอดอกของฉันในทันที

กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างกายจนแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ทำให้ฉันรู้สึกชาและปวดแสบปวดร้อน ราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดหายไป

ฉันปล่อยให้อาหวังเล่นกับร่างกายของฉันต่อไป

จากนั้นฉันจึงถามขึ้นมาว่า

"อาหวัง วิธีนี้จะได้ผลจริงเหรอคะ?"

อาหวังมองฉันด้วยรอยยิ้ม

"ร่างกายของเธอมีปฏิกิริยามากขนาดนี้ เธอคงต้องการมากเลยสินะ? ฉันจะถือโอกาสนี้ช่วยเธอปลดปล่อยไฟร้อนออกมา เธอจะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดอีกต่อไปไง"

อาหวังมองออกถึงความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในใจของเธอ เธอจึงรู้สึกอับอายขึ้นมาในทันที

ฉันเผลอเม้มขาทั้งสองข้างเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ดูท่าลุงหวังคนนี้จะมีความสามารถจริง แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าร่างกายฉันมีไฟร้อนอยู่ภายใน

จากนั้นเขาจึงหยิบน้ำมันหอมระเหยออกมาแล้วหยดลงบนหน้าอกของฉัน

เขาวางฝ่ามือลงบนหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาถึงสะดือ แล้วดันลงไปที่ท้องน้อย

ท่ามกลางสัมผัสลื่นละมุนจากน้ำมันหอมระเหย บวกกับฝ่ามือกว้างและอบอุ่นของอาหวัง

ฉันรู้สึกว่าไฟร้อนบริเวณท้องน้อยยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น

"อะอ๊า~ อาหวัง...ทะ ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะคะ"

อาหวังยังคงขยับมือไม่หยุด เขาค่อย ๆ ดันจากบริเวณท้องน้อยขึ้นไปจนถึงหน้าอก

"ถ้ารู้สึกร้อน นั่นหมายความว่าความร้อนส่วนเกินได้ถูกขับออกไปแล้ว"

"กางขาออก อย่าหนีบขาอย่างนั้นสิ"

ขณะที่พูด เขาก็คว้าขอบกางเกงของฉันด้วยมือทั้งสองข้างแล้วดึงลงมาอย่างแรง...

ฉันรีบดึงกางเกงไว้ด้วยความตกใจ แต่ขนปุยของฉันก็ยังโผล่ออกมาครึ่งหนึ่งอยู่ดี

"อาหวังคะ ถ้าจะนวดต้องถอดกางเกงด้วยเหรอ?"

ถึงฉันจะเป็นภรรยาที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงา แต่ศีลธรรมที่ควรมีก็ยังไม่หายไปไหน อีกอย่าง ที่นี่เป็นบ้านเกิดของสามี หากเรื่องนี้หลุดออกไปคงขายหน้าจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว

ในตอนนั้นเอง อาหวังก็เอื้อมมือมาที่หว่างขาของฉันแล้วใช้นิ้วกลางดันเข้ามาอย่างแรง

ทันใดนั้น ความสุขอันเสียวซ่านก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากด้านล่าง

ฉันรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายกำลังละลาย

เทคนิคของอาหวังแม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาเข้าถึงจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของฉันได้อย่างตรงจุด

เมื่อเห็นว่าฉันตัวสั่นด้วยความเสียว อาหวังจึงดึงกางเกงฉันลงอีกครั้ง

"เธอเสียวขนาดนี้แล้ว อย่าฝืนเลย เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอกำจัดไฟร้อนนั่นเอง"

พูดจบ เขาก็ดึงกางเกงลงมาอย่างแรง...

กระดูกของฉันเหมือนกำลังละลาย และฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ร่างกายทุกส่วนของฉันเปลือยเปล่าต่อหน้าอาหวัง

ความรู้สึกนั้นเหมือนกับการถูกเปลื้องผ้าจนเตัวเปล่าแล้วเดินไปตามถนน มันน่าอับอายมาก แต่กลับไม่อาจระงับความตื่นเต้นภายในใจได้

กระแสน้ำอุ่นยังคงไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง

อาหวังวางมือลงบนท้องน้อยของฉันแล้วกดลงอย่างแรง

"เธอควรจะถอดกางเกงออกเพื่อให้ไฟร้อนของเธอได้ระบายออกมา เพราะต่อให้จะอุดมันไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"

ตอนแรกฉันไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่อาหวังพูด แต่แรงมือของเขากลับดีอย่างน่าประหลาด ทำให้ฉันรู้สึกสบายจนลืมคิดถึงเรื่องความถูกผิดไปเลย

ไม่นานนัก ฉันก็รู้สึกว่าด้านล่างมีน้ำไหลเอ่อ

อาหวังจับขาฉันแยกออกจากกันอย่างแรง ก่อนจะดื่มด่ำกับทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิโดยรอบ

"ไฟร้อนลุกลามช้าเกินไป ฉันต้องช่วยเธอดับมันแล้วล่ะ"

หลังจากพูดจบ เขาก็ควักสิ่งที่ดูเหมือนแส้สำหรับตีลาออกมา แล้วจ้องมองมาที่ฉัน

ให้ตาย! ฉันจะรับขนาดแบบนั้นไหวได้ยังไง

ฉันลนลานถึงขีดสุด นี่ไม่ใช่การพบหมอ แต่มันเป็นการนอกใจชัด ๆ!

ฉันพยายามหนีบขาสุดแรง แต่อาหวังแรงเยอะเกินไป

เขาจับขาฉันแยกออกจากกันอย่างแรง ก่อนจะยกขึ้นไปพาดบ่า

ท่าทางนี้ปลุกเร้าอารมณ์ของฉันขึ้นมาทันที และฉันก็ยกสะโพกขึ้นโดยสัญชาตญาณ...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 7

    "เสี่ยวฉิง นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอไปตีอาหวังตายได้ยังไง"พอเขาเห็นจอบที่เปื้อนเลือดอยู่ในมือน้องชายตัวเอง ก็เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ "เสียวอวี่... แกบ้าไปแล้วหรือไง?" แม่สามีตัวสั่นเพราะความตกใจ ก่อนจะถามออกมา"สะ เสียวอวี่ แกฆ่าอาหวังทำไม? บาปกรรมจริง ๆ แกยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่นะ ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้เข้าแล้วจะทำยังไง!"ยิ่งพูด น้ำตาของแม่สามีก็ยิ่งไหลพรากราวกับลูกปัดที่สายขาด ขาเธออ่อนยวบจนทรุดนั่งลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกำเสื้อบริเวณอกแน่นเสียวอวี่โยนจอบไปด้านข้าง แล้วเอ่ยอย่างไม่ยอมรับว่า"ผมกำลังช่วยคนต่างหาก เมื่อกี้อาหวังลวนลามพี่สะใภ้ มันกดเธอลงกับพื้น เกือบจะทำไปแล้วด้วยซ้ำ"สามีกับแม่สามีหันมามองฉัน แล้วก็เห็นว่าฉันอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง ปกเสื้อถูกฉีกขาดไปเป็นทางทั้งสองรีบเข้ามาถามฉันทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นฉันร้องไห้ไม่หยุด แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่อาหวังทำกับฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมาพอสามีได้ฟังก็โกรธจนแทบระเบิด"แม่งเอ๊ย ไอ้แก่ชั่วนี่ สมควรตายแล้ว!""ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ พวกเราเอาเขาไปฝังเถอะ"จู่ ๆ แม่สามีก็หยุดร้องไห้ ใช้มือปาด

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 6

    แต่อาหวังกลับยิ่งได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเหมือนมั่นใจเต็มที่ว่าฉันไม่กล้าเอาเรื่องไปพูดต่อแน่ เลยเริ่มทำตัวไม่เกรงใจมากขึ้นเมื่อวานตอนหัวค่ำ เขามานั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองฟืนนอกประตูบ้านฉัน ในมือถือขวดเหล้าขาวครึ่งขวด ก่อนจะเขย่ามันไปมาแล้วแสยะยิ้มใส่ฉัน "เสี่ยวฉิงมาดื่มเป็นเพื่อนอาสักแก้วไหม?"ฉันกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น เล็บจิกฝ่ามือตัวเองลึก แต่ก็ได้ยินแม่สามีตะโกนมาจากในบ้านพอดี "เสี่ยวฉิง เอาขี้เถ้าในเตาออกหน่อย!"ฉันทำได้แค่ข่มใจขานรับกลับไป ตอนหันตัวกลับไป ฉันก็เหลือบเห็นอาหวังยกขวดเหล้าขึ้นจ่อปากฉันไม่สนใจเขา รีบเดินไปที่ห้องครัวโดยเร็ว แล้วเขี่ยขี้เถ้าในเตาออกมาจนหมดขี้เถ้าร่วงกราวลงมา ทำเอาฉันสำลักไอ น้ำตาไหลไม่หยุดเดิมทีฉันไม่เคยทำงานไร่งานสวนแบบนี้มาก่อนเลย มันทั้งสกปรกทั้งเลอะเทอะเมื่อก่อนแค่เตากับข้าวฉันยังไม่เคยแตะเลย ไม่ต้องพูดถึงการตักขี้เถ้าออกจากเตา แต่ตอนนี้ฉันกลับหวังว่าตัวเองจะทำให้ช้าลงอีกหน่อย เพื่อยื้อเวลาออกไปอีกแค่วินาทีเดียวก็ยังดีแต่ว่าขี้เถ้าในเตาก็ไม่ได้มีมากอยู่แล้ว ฉันเลยตักมันออกจนหมดอย่างรวดเร็วฉันกวาดขี้เถ้าทั้งหมดลงไปในที่โกยผงจนมันหนักอึ้ง

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 5

    ฉันสะบัดมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง"อาหวัง! ทำอะไรคะเนี่ย!" เสียงฉันสั่นด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ แต่ฉันไม่กล้าพูดเสียงดังเกินไป กลัวจะดึงดูดความสนใจคนที่อยู่แถวนั้นแต่ลุงหวังกลับชักมือกลับอย่างไม่แยแส ก่อนจะค่อย ๆ จิบชา ดวงตาของเขามีแววเยาะเย้ยบางเบา "อ้อ ฉันแค่สังเกตเห็นว่าการไหลเวียนเลือดของเธอไม่ดี ก็เลยช่วยเปิดเส้นลมปราณให้ เธอเขินเหรอ?"เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอามือล้วงเข้าไปในปกเสื้อของฉันด้วยฉันปัดมือเขาออกทันที"อาหวัง ฉันขอเตือนให้อาสำรวมหน่อย" ฉันพูดพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองแต่อาหวังก็ยังไม่ยอมเลิกรา ซ้ำยังหน้าด้านพูดต่อว่า"ครั้งที่แล้วเธอเป็นคนเริ่มเองไม่ใช่เหรอ? ร่างกายเธอคงอยากมากเลยสินะ คืนนี้มาบ้านฉันสิ ฉันจะช่วยรักษาให้อีกครั้ง"คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกอับอายเล็กน้อยฉันเกลียดร่างกายตัวเองที่ไม่ยอมเป็นใจเอาเสียเลย ฉันก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรจากนั้นอาหวังก็หันหลังกลับไปเย็นวันนั้นเขามาที่บ้านของฉันอีกครั้ง"สวี่ฉิง ฉันบอกให้เธอมาหาฉันคืนนี้ ทำไมเธอไม่มา? เชื่อไหมว่าฉันจะบอกครอบครัวของเธอเกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำ" สาม

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 4

    แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องชายของสามีฉัน และไม่ว่าฉันจะเหงาแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางเข้าหาเขาได้ดังนั้นฉันจึงเมินเขาและเดินจากไปไม่กี่วันถัดมา ฉันก็บังเอิญเจออาหวังอีกครั้งในหมู่บ้าน พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็เอามือมาโอบเอวฉันทันที"โชคดีที่ครั้งที่แล้วเธอไม่ทรยศฉันนะ อยากจะทำแบบนั้นกับฉันอีกใช่ไหม?""ฉันรู้ว่าอามีความต้องการสูง เราสองคนเหมือนไม้แห้งที่ไปเจอกับไฟที่โหมกระหน่ำ"ฉันปัดมือเขาออกและเอ่ยด้วยความรังเกียจ"อย่าคิดไปเอง ฉันแค่คิดว่าอาเป็นคนมีเกียรติในหมู่บ้านและไม่อยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวแบบนั้น ฉันเลยไม่ได้พูดอะไร"แต่ฉันประเมินความไร้ยางอายของอาหวังต่ำไป จู่ ๆ เขาก็จับหน้าอกฉันซะอย่างนั้น"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันเห็นแล้วว่าตอนนั้นเธอเปียก ยังจะมาพูดอีกว่าไม่ต้องการ"ฉันโกรธมากจนไม่อยากพูดอะไรต่อแล้วหันหลังจะเดินออกไปแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันไปฉันจึงจ้องมองเขาอย่างดุร้าย"จะปล่อยหรือไม่ปล่อย? ไม่งั้นฉันจะเรียกคนมาช่วยนะ"สุดท้ายอาหวังก็ปล่อย และมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย"จำไว้ว่าต้องดื่มยาที่ฉันให้นะ ดื่มแล้วจะทำให้สามีของเธอไม่ยอมลงจากเตียงแน่นอน"ฉันเพิ่งนึกไ

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 3

    ฉันมองดูอาหวังอุ้มขาของฉันและคุกเข่าลงบนเตียงเพื่อหาท่าที่เหมาะสมฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีมันเริ่มจากอาการปวดท้องธรรมดา ฉันเลยมาหาอาหวังเพื่อรักษาคราวนี้การรักษากลับกลายเป็นเรื่องอย่างว่า ทำให้ฉันทั้งตื่นเต้นและประหม่าฉันไม่ได้สัมผัสความสุขของการเป็นผู้หญิงมานานแล้ว สามีของฉันเหมือนมะเขือม่วงที่เหี่ยวเฉามาตลอดหลายปีเขาไม่สามารถทำให้ฉันพอใจได้เลย ฉันอยากลองขนาดที่ใหญ่โตเหมือนแส้ของอาหวังสุด ๆไม่นาน อาหวังก็หาท่าที่เหมาะสมได้ เขายันตัวลงกับพื้น แล้วยกขาของฉันขึ้นสูงก่อนที่หลังจะแอ่นอย่างแรง"หนูน้อย ให้ฉันช่วยเธอปลดปล่อยนะ อีกไม่นานเธอก็จะได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริง"ฉันกัดริมฝีปาก กลัวจะส่งเสียงออกมาพร้อมกับคาดหวังถึงพายุที่อาหวังจะปลดปล่อยออกมาในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เสียงของแม่สามีและสามีก็ดังมาจากนอกประตู"สวี่ฉิง เธออยู่ข้างในหรือเปล่า?"พอได้ยินเสียง อาหวังก็รีบสวมเสื้อผ้าด้วยความตกใจ พร้อมทั้งช่วยฉันสวมเสื้อผ้าด้วยฉันจึงอดถามไม่ได้ว่า"อาหวังบอกว่าจะรักษาอาการป่วยของฉันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมพอสามีมาถึงหยุดรักษาเลยล่ะ?"ฉันรู้ว่าอาหวังจงใจจะฉวยโ

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 2

    เมื่อเห็นฉันมีท่าทีกังขา อาหวังก็เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน"เมื่อครู่เธอดื่มยาเข้าไปเล็กน้อย ฉันต้องช่วยพาสรรพคุณยาให้ลงไปถึงในท้องถึงจะเห็นผล"พูดจบ เขาก็เอามือข้างหนึ่งวางลงบนคอของฉันส่วนอีกข้างก็กดแนบกับหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือลงมา ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลงไปในลำคอจนถึงกระเพาะอาหารยาที่ฉันเพิ่งดื่มไปอาจเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เพราะท้องน้อยของฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆแต่ดูเหมือนวิธีการของอาหวัง...จะไม่ค่อยถูกต้องนักเขาวางมือลงบนหน้าอกขาวเนียนของฉันแล้วบีบนวดอย่างแรงอื้อ~ รู้สึกสบายจังทั่วทั้งร่างเหมือนมีอาการชาวาบจนไร้เรี่ยวแรง ขณะที่เลือดลมในกายก็ค่อย ๆ เดือดพล่านขึ้นทีละน้อยไม่ได้สิ ฉันมาที่นี่เพื่อรักษาอาการปวดท้อง แต่ทำไมมันถึงชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่เลยโชคดีที่ฉันยังใส่เสื้อชั้นในอยู่ เลยไม่โป๊จนเกินไปแต่ในวินาทีถัดมา อาหวังก็เอื้อมมือไปด้านหลังและเริ่มปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉันฉันอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบปัดมือเขาออกและมองเขาด้วยความประหลาดใจ"ถอดไม่ได้นะคะ แบบนั้นฉันก็โป๊หมดน่ะสิ"เมื่อเห็นเช่นนั้น อาหวังก็ยังคงเอ่ยด้วยความสงบนิ่งว

  • หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง   บทที่ 1

    ฉันชื่อสวี่ฉิง เป็นภรรยาที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงาคนหนึ่งฉันเป็นคนประเภทถ้าขาดเรื่องบนเตียงไปแม้แต่วันเดียว ก็จะรู้สึกกระสับกระส่ายไปหมดแต่งงานกับสามีมาเจ็ดปีแล้ว แต่เขากลับเหมือนมะเขือม่วงเหี่ยวเฉาที่ไม่อาจเติมเต็มฉันได้เลยร่างกายของฉันนับวันยิ่งแห้งผากราวกับกำลังต้องการสายฝนสักห่ามาหล่อเลี้ยง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status