تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 7
أحدث فصل
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 7
"เสี่ยวฉิง นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอไปตีอาหวังตายได้ยังไง"พอเขาเห็นจอบที่เปื้อนเลือดอยู่ในมือน้องชายตัวเอง ก็เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ "เสียวอวี่... แกบ้าไปแล้วหรือไง?" แม่สามีตัวสั่นเพราะความตกใจ ก่อนจะถามออกมา"สะ เสียวอวี่ แกฆ่าอาหวังทำไม? บาปกรรมจริง ๆ แกยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่นะ ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้เข้าแล้วจะทำยังไง!"ยิ่งพูด น้ำตาของแม่สามีก็ยิ่งไหลพรากราวกับลูกปัดที่สายขาด ขาเธออ่อนยวบจนทรุดนั่งลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกำเสื้อบริเวณอกแน่นเสียวอวี่โยนจอบไปด้านข้าง แล้วเอ่ยอย่างไม่ยอมรับว่า"ผมกำลังช่วยคนต่างหาก เมื่อกี้อาหวังลวนลามพี่สะใภ้ มันกดเธอลงกับพื้น เกือบจะทำไปแล้วด้วยซ้ำ"สามีกับแม่สามีหันมามองฉัน แล้วก็เห็นว่าฉันอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง ปกเสื้อถูกฉีกขาดไปเป็นทางทั้งสองรีบเข้ามาถามฉันทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นฉันร้องไห้ไม่หยุด แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่อาหวังทำกับฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมาพอสามีได้ฟังก็โกรธจนแทบระเบิด"แม่งเอ๊ย ไอ้แก่ชั่วนี่ สมควรตายแล้ว!""ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ พวกเราเอาเขาไปฝังเถอะ"จู่ ๆ แม่สามีก็หยุดร้องไห้ ใช้มือปาด
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 6
แต่อาหวังกลับยิ่งได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเหมือนมั่นใจเต็มที่ว่าฉันไม่กล้าเอาเรื่องไปพูดต่อแน่ เลยเริ่มทำตัวไม่เกรงใจมากขึ้นเมื่อวานตอนหัวค่ำ เขามานั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองฟืนนอกประตูบ้านฉัน ในมือถือขวดเหล้าขาวครึ่งขวด ก่อนจะเขย่ามันไปมาแล้วแสยะยิ้มใส่ฉัน "เสี่ยวฉิงมาดื่มเป็นเพื่อนอาสักแก้วไหม?"ฉันกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น เล็บจิกฝ่ามือตัวเองลึก แต่ก็ได้ยินแม่สามีตะโกนมาจากในบ้านพอดี "เสี่ยวฉิง เอาขี้เถ้าในเตาออกหน่อย!"ฉันทำได้แค่ข่มใจขานรับกลับไป ตอนหันตัวกลับไป ฉันก็เหลือบเห็นอาหวังยกขวดเหล้าขึ้นจ่อปากฉันไม่สนใจเขา รีบเดินไปที่ห้องครัวโดยเร็ว แล้วเขี่ยขี้เถ้าในเตาออกมาจนหมดขี้เถ้าร่วงกราวลงมา ทำเอาฉันสำลักไอ น้ำตาไหลไม่หยุดเดิมทีฉันไม่เคยทำงานไร่งานสวนแบบนี้มาก่อนเลย มันทั้งสกปรกทั้งเลอะเทอะเมื่อก่อนแค่เตากับข้าวฉันยังไม่เคยแตะเลย ไม่ต้องพูดถึงการตักขี้เถ้าออกจากเตา แต่ตอนนี้ฉันกลับหวังว่าตัวเองจะทำให้ช้าลงอีกหน่อย เพื่อยื้อเวลาออกไปอีกแค่วินาทีเดียวก็ยังดีแต่ว่าขี้เถ้าในเตาก็ไม่ได้มีมากอยู่แล้ว ฉันเลยตักมันออกจนหมดอย่างรวดเร็วฉันกวาดขี้เถ้าทั้งหมดลงไปในที่โกยผงจนมันหนักอึ้ง
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 5
ฉันสะบัดมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง"อาหวัง! ทำอะไรคะเนี่ย!" เสียงฉันสั่นด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ แต่ฉันไม่กล้าพูดเสียงดังเกินไป กลัวจะดึงดูดความสนใจคนที่อยู่แถวนั้นแต่ลุงหวังกลับชักมือกลับอย่างไม่แยแส ก่อนจะค่อย ๆ จิบชา ดวงตาของเขามีแววเยาะเย้ยบางเบา "อ้อ ฉันแค่สังเกตเห็นว่าการไหลเวียนเลือดของเธอไม่ดี ก็เลยช่วยเปิดเส้นลมปราณให้ เธอเขินเหรอ?"เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอามือล้วงเข้าไปในปกเสื้อของฉันด้วยฉันปัดมือเขาออกทันที"อาหวัง ฉันขอเตือนให้อาสำรวมหน่อย" ฉันพูดพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองแต่อาหวังก็ยังไม่ยอมเลิกรา ซ้ำยังหน้าด้านพูดต่อว่า"ครั้งที่แล้วเธอเป็นคนเริ่มเองไม่ใช่เหรอ? ร่างกายเธอคงอยากมากเลยสินะ คืนนี้มาบ้านฉันสิ ฉันจะช่วยรักษาให้อีกครั้ง"คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกอับอายเล็กน้อยฉันเกลียดร่างกายตัวเองที่ไม่ยอมเป็นใจเอาเสียเลย ฉันก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรจากนั้นอาหวังก็หันหลังกลับไปเย็นวันนั้นเขามาที่บ้านของฉันอีกครั้ง"สวี่ฉิง ฉันบอกให้เธอมาหาฉันคืนนี้ ทำไมเธอไม่มา? เชื่อไหมว่าฉันจะบอกครอบครัวของเธอเกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำ" สาม
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 4
แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องชายของสามีฉัน และไม่ว่าฉันจะเหงาแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางเข้าหาเขาได้ดังนั้นฉันจึงเมินเขาและเดินจากไปไม่กี่วันถัดมา ฉันก็บังเอิญเจออาหวังอีกครั้งในหมู่บ้าน พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็เอามือมาโอบเอวฉันทันที"โชคดีที่ครั้งที่แล้วเธอไม่ทรยศฉันนะ อยากจะทำแบบนั้นกับฉันอีกใช่ไหม?""ฉันรู้ว่าอามีความต้องการสูง เราสองคนเหมือนไม้แห้งที่ไปเจอกับไฟที่โหมกระหน่ำ"ฉันปัดมือเขาออกและเอ่ยด้วยความรังเกียจ"อย่าคิดไปเอง ฉันแค่คิดว่าอาเป็นคนมีเกียรติในหมู่บ้านและไม่อยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวแบบนั้น ฉันเลยไม่ได้พูดอะไร"แต่ฉันประเมินความไร้ยางอายของอาหวังต่ำไป จู่ ๆ เขาก็จับหน้าอกฉันซะอย่างนั้น"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันเห็นแล้วว่าตอนนั้นเธอเปียก ยังจะมาพูดอีกว่าไม่ต้องการ"ฉันโกรธมากจนไม่อยากพูดอะไรต่อแล้วหันหลังจะเดินออกไปแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันไปฉันจึงจ้องมองเขาอย่างดุร้าย"จะปล่อยหรือไม่ปล่อย? ไม่งั้นฉันจะเรียกคนมาช่วยนะ"สุดท้ายอาหวังก็ปล่อย และมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย"จำไว้ว่าต้องดื่มยาที่ฉันให้นะ ดื่มแล้วจะทำให้สามีของเธอไม่ยอมลงจากเตียงแน่นอน"ฉันเพิ่งนึกไ
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 3
ฉันมองดูอาหวังอุ้มขาของฉันและคุกเข่าลงบนเตียงเพื่อหาท่าที่เหมาะสมฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีมันเริ่มจากอาการปวดท้องธรรมดา ฉันเลยมาหาอาหวังเพื่อรักษาคราวนี้การรักษากลับกลายเป็นเรื่องอย่างว่า ทำให้ฉันทั้งตื่นเต้นและประหม่าฉันไม่ได้สัมผัสความสุขของการเป็นผู้หญิงมานานแล้ว สามีของฉันเหมือนมะเขือม่วงที่เหี่ยวเฉามาตลอดหลายปีเขาไม่สามารถทำให้ฉันพอใจได้เลย ฉันอยากลองขนาดที่ใหญ่โตเหมือนแส้ของอาหวังสุด ๆไม่นาน อาหวังก็หาท่าที่เหมาะสมได้ เขายันตัวลงกับพื้น แล้วยกขาของฉันขึ้นสูงก่อนที่หลังจะแอ่นอย่างแรง"หนูน้อย ให้ฉันช่วยเธอปลดปล่อยนะ อีกไม่นานเธอก็จะได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริง"ฉันกัดริมฝีปาก กลัวจะส่งเสียงออกมาพร้อมกับคาดหวังถึงพายุที่อาหวังจะปลดปล่อยออกมาในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เสียงของแม่สามีและสามีก็ดังมาจากนอกประตู"สวี่ฉิง เธออยู่ข้างในหรือเปล่า?"พอได้ยินเสียง อาหวังก็รีบสวมเสื้อผ้าด้วยความตกใจ พร้อมทั้งช่วยฉันสวมเสื้อผ้าด้วยฉันจึงอดถามไม่ได้ว่า"อาหวังบอกว่าจะรักษาอาการป่วยของฉันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมพอสามีมาถึงหยุดรักษาเลยล่ะ?"ฉันรู้ว่าอาหวังจงใจจะฉวยโ
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 2
เมื่อเห็นฉันมีท่าทีกังขา อาหวังก็เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน"เมื่อครู่เธอดื่มยาเข้าไปเล็กน้อย ฉันต้องช่วยพาสรรพคุณยาให้ลงไปถึงในท้องถึงจะเห็นผล"พูดจบ เขาก็เอามือข้างหนึ่งวางลงบนคอของฉันส่วนอีกข้างก็กดแนบกับหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือลงมา ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลงไปในลำคอจนถึงกระเพาะอาหารยาที่ฉันเพิ่งดื่มไปอาจเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เพราะท้องน้อยของฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆแต่ดูเหมือนวิธีการของอาหวัง...จะไม่ค่อยถูกต้องนักเขาวางมือลงบนหน้าอกขาวเนียนของฉันแล้วบีบนวดอย่างแรงอื้อ~ รู้สึกสบายจังทั่วทั้งร่างเหมือนมีอาการชาวาบจนไร้เรี่ยวแรง ขณะที่เลือดลมในกายก็ค่อย ๆ เดือดพล่านขึ้นทีละน้อยไม่ได้สิ ฉันมาที่นี่เพื่อรักษาอาการปวดท้อง แต่ทำไมมันถึงชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่เลยโชคดีที่ฉันยังใส่เสื้อชั้นในอยู่ เลยไม่โป๊จนเกินไปแต่ในวินาทีถัดมา อาหวังก็เอื้อมมือไปด้านหลังและเริ่มปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉันฉันอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบปัดมือเขาออกและมองเขาด้วยความประหลาดใจ"ถอดไม่ได้นะคะ แบบนั้นฉันก็โป๊หมดน่ะสิ"เมื่อเห็นเช่นนั้น อาหวังก็ยังคงเอ่ยด้วยความสงบนิ่งว
หมอเฒ่าชนบทกับการรักษาพิศวง บทที่ 1
ฉันชื่อสวี่ฉิง เป็นภรรยาที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงาคนหนึ่งฉันเป็นคนประเภทถ้าขาดเรื่องบนเตียงไปแม้แต่วันเดียว ก็จะรู้สึกกระสับกระส่ายไปหมดแต่งงานกับสามีมาเจ็ดปีแล้ว แต่เขากลับเหมือนมะเขือม่วงเหี่ยวเฉาที่ไม่อาจเติมเต็มฉันได้เลยร่างกายของฉันนับวันยิ่งแห้งผากราวกับกำลังต้องการสายฝนสักห่ามาหล่อเลี้ยง
قد تعجبك أيضًا
อกเกือบหักแอบรักหมอเย็นชา
ส้มโอไม่หวาน2.6K وجهات النظرดูแลอาสะใภ้ข้างบ้าน
ปลาน้อย120 وجهات النظرลูกสาวเพื่อนวงไพ่
มาหาเศรษฐี6.1K وجهات النظرกลิ่นสวาทกลางเมือง
มะเขือยาว6.8K وجهات النظرเข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง
มหาเศรษฐี 31.9K وجهات النظرไออุ่นของดาวมหาลัย
กระต่ายนัมบะ1.7K وجهات النظرสาวกามในโรงบาล
มาหาเศรษฐี14.5K وجهات النظرสาวผู้บ้าคลั่งในงานคอนเสิร์ต
มาหาเศรษฐี10.6K وجهات النظر
