Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

บทที่ 11: การมาเยือนของดอกบัวขาวณ จวนกั๋วกง ข่าวที่ฮูหยินกั๋วกงส่งคนไปสืบความจากในวังหลวงทำให้เผยเหยียนโจวถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้“ท่านแม่หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าไม่อาจเข้าเฝ้าไท่โฮ่วได้?” เผยเหยียนโจวถามด้วยความร้อนรน“ใจเย็นก่อนเหยียนโจว” ฮูหยินกั๋วกงเอ่ยอย่างหนักใจ “เมื่อสองวันก่อน ไท่โฮ่วเสด็จไปประทับที่วัดหูกั๋วบนยอดเขา เพื่อถือศีลสวดมนต์ภาวนาให้บ้านเมืองเป็นเวลาเจ็ดวัน การเดินทางขึ้นเขาต้องใช้เวลา ซ้ำยังมีทหารองครักษ์เสื้อแพรคุ้มกันแน่นหนาห้ามผู้ใดรบกวน ต่อให้มีป้ายหยกของจวนกั๋วกงก็ไม่อาจผ่านด่านขึ้นไปได้ เราทำได้เพียงรอให้ไท่โฮ่วเสด็จกลับลงมา ซึ่งคงต้องใช้เวลาอีกราวสามถึงสี่วัน”สามถึงสี่วัน!เผยเหยียนโจวกำหมัดแน่น สำหรับคนที่ถูกขังอยู่ในเงื้อมมือของชินอ๋องผู้เอาแต่ใจ สามสี่วันนั้นยาวนานราวกับตกอยู่ในนรก เขาได้แต่ภาวนาให้เสิ่นลั่วอวี้เข้มแข็งและอดทนรอจนกว่าความช่วยเหลือจะไปถึงจวนชินอ๋อง ณ เรือนอิงซานเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันที่ห้าของการถูกกักขังเสิ่นลั่วอวี้ยังคงแสดงละครเป็นผู้ป่วยใกล้ตายได้อย่างแนบเนียน นางใช้แป้งสีขาวแต่งแต้มริมฝีปากและใบหน้าจนซีดเซียว ซ้ำยังแสร้งทำเป็นไอจนแ

บทที่ 13: อำนาจมารดาแผ่นดิน“ไท่โฮ่วเสด็จ!”เซียวจินเยว่เบิกตากว้าง เขาหันขวับไปทางประตูทันทีที่ลานหน้าเรือนอิงซาน ‘ไท่โฮ่ว’ มารดาของฮ่องเต้แผ่นดินปัจจุบันและเป็นมารดาแท้ๆ ของเขา ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยบัดนี้เรียบตึงและแฝงไปด้วยโทสะอย่างชัดเจน เบื้องหลังของพระองค์มีฮูหยินกั๋วกงเดินตามมาด้วยท่าทีสำรวม“ถวายบังคมเสด็จแม่...”เซียวจินเยว่รีบก้าวออกไปรับเสด็จ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะคุกเข่าลง...เพียะ! ฝ่ามือของมารดาแผ่นดินตวัดฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของบุตรชายอย่างแรงจนหน้าหัน!เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่น บ่าวไพร่รวมถึงม่ออวิ๋นต่างก้มหน้าชิดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงหายใจแม้แต่คนเดียว“คนโง่เขลา! ข้ามีบุตรชายที่หน้ามืดตามัว รังแกภรรยาตนเองตั้งแต่เมื่อใด!” ไท่โฮ่วตวาดเสียงดังก้อง ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยบัดนี้เต็มไปด้วยโทสะ“เสด็จแม่... ข้า...”“หุบปาก! ข้าได้ยินเรื่องบัดซบที่เจ้าทำทั้งหมดแล้ว!” ไท่โฮ่วชี้หน้าด่าบุตรชายอย่างไม่ไว้หน้า “ลั่วอวี้เป็นสะใภ้ที่ดูแลจวนให้เจ้าอย่างดีมาตลอดสามปี เจ้าตาบอดไปหลงรักสตรีมารยา ข้าก็หลับตาข้างหนึ่งปล่อยให้พว

บทที่ 15: ราชโองการตัดวาสนาบรรยากาศภายในตำหนักฉางเล่อของไท่โฮ่ว แตกต่างจากเรือนอิงซานที่อุดอู้และเต็มไปด้วยกลิ่นอายความกดดันอย่างสิ้นเชิงเวลาล่วงเลยผ่านไปเจ็ดวันนับตั้งแต่เสิ่นลั่วอวี้ก้าวเท้าออกจากจวนชินอ๋อง ภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวดของหมอหลวงชั้นเอกและการบำรุงด้วยโอสถล้ำค่า ร่างกายที่เคยซูบผอมและซีดเซียวของนางก็กลับมามีน้ำมีนวล เปล่งปลั่ง และงดงามดั่งหงส์ที่ได้รับการปลดปล่อยจากกรงขังณ ศาลาริมสระบัวในอุทยานหลวง เสิ่นลั่วอวี้สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ปักดิ้นเงินลายดอกอวี้หลาน เส้นผมดำขลับถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะ ประดับด้วยปิ่นหยกขาวเรียบหรู นางกำลังนั่งเอนกายพิงพนักระเบียง โปรยอาหารให้ฝูงปลาหลีฮื้อสีทองในสระด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายและสง่างาม“ดูสิ... เพียงแค่เจ็ดวัน สะใภ้คนโปรดของข้าก็กลับมางดงามล่มเมืองเสียจนดอกบัวในอุทยานยังต้องอาย”เสียงอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเมตตาดังขึ้นจากด้านหลัง เสิ่นลั่วอวี้รีบวางชามอาหารปลา แล้วลุกขึ้นย่อกายทำความเคารพสตรีผู้สูงศักดิ์ที่กำลังเดินเข้ามาหา“ไท่โฮ่ว... หม่อมฉันกำลังคิดถึงพระองค์อยู่พอดีเพคะ” นางแย้มยิ้มบางเบาไท่โฮ่วก้าวเข้ามาประคองมือของนา

บทที่ 17: หนังสือตัดขาดตระกูล“ท่านอ๋อง...” เสิ่นลั่วอวี้ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน “บิดาเป็นคนระแวดระวังตัวสูง ท่านหาหลักฐานจาก เรือนพักนอกเมืองหรือตามร้านค้าเกลือทั่วไป ไม่พบหรอกเพคะ”เซียวจินเยว่เบิกตากว้าง เขามองหน้านางด้วยความประหลาดใจ “ลั่วอวี้... เจ้ากำลังจะบอกสิ่งใดข้า”“หม่อมฉันจำได้ว่า... ในห้องหนังสือของบิดา มีภาพวาดทิวทัศน์ขนาดใหญ่แขวนอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน บิดาหวงแหนภาพวาดนั้นมาก ไม่เคยอนุญาตให้บ่าวไพร่คนใดเข้าไปทำความสะอาดใกล้ๆ เลยสักครั้ง” นางอธิบายสิ่งที่เคยสังเกตเห็น “หม่อมฉันจึงสงสัยว่า... ด้านหลังภาพวาดนั้นอาจมีพื้นที่ซ่อนของหรือกลไกลับอยู่เพคะ”นัยน์ตาของเซียวจินเยว่เบิกกว้างขึ้นมาทันที! นี่คือเบาะแสสำคัญที่สายลับของเขาหาไม่พบ“แต่ท่านอ๋องต้องรีบลงมือนะเพคะ” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยเตือน “เมื่อท่านไปกดดันบิดาในท้องพระโรง คนเจ้าเล่ห์เช่นเขา ย่อมไม่เก็บของสำคัญไว้ในที่ที่เสี่ยงต่อการถูกค้นเจออีกแน่... หม่อมฉันจำนิสัยของบิดาได้ หากเป็นของที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ เขามักจะนำไปซ่อนในสถานที่ที่คนคาดไม่ถึงและไม่มีใครสนใจ อย่างเช่นพวกอารามร

บทที่ 19: เบื้องหลังจวนพระราชทานยามเฉิน ณ จวนชินอ๋อง“เรียนท่านอ๋อง สายลับของเรากำลังเร่งแกะรอยเกือกม้าจากตีนเขาชานเมือง แต่คนของเสนาบดีเสิ่นจงใจแยกย้ายกันหลบหนีไปหลายทิศทาง คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะระบุจุดซ่อนบัญชีที่แน่ชัดได้ขอรับ”ม่ออวิ๋นประสานมือรายงานอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้เป็นนาย ซึ่งกำลังยืนเอามือไพล่หลังมองออกไปนอกหน้าต่างห้องหนังสือเซียวจินเยว่พยักหน้าช้าๆ “ให้คนของเราตามสืบต่อไป อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่รอยเดียว... แล้วทางฝั่งวังหลวงเล่า วันนี้นางจะออกไปดูจวนใหม่ใช่หรือไม่”“ขอรับ ท่านหญิงอันผิงเพิ่งขึ้นรถม้าออกจากวังหลวงเมื่อครู่นี้เองขอรับ” ม่ออวิ๋นลอบมองผู้เป็นนาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอมยิ้ม “ท่านอ๋องช่างใส่ใจเหลือเกินนะขอรับ จวนหลังนั้น ท่านอ๋องยอมทุ่มทรัพย์สินมหาศาลเพื่อซื้อมา ซ้ำยังลงมือเลือกเครื่องเรือนและตกแต่งใหม่ทั้งหมดด้วยตนเอง แล้วจึงทูลขอให้ไท่โฮ่วออกหน้า ประทานจวนนี้ให้แก่ท่านหญิงแทน”เซียวจินเยว่กระแอมในลำคอเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย“ข้าเพียงแต่... เห็นว่านางยอมเสี่ยงเพื่อช่วยทหารชายแดนของข้า ข้าก็ต้องตอบแทนให้นางมีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งก็เท่