Masuk"ไปเตรียมรถม้า! วันนี้ข้าจะขอลาขาดจากแม่ทัพเยว่เฉินชั่วชีวิต!" ทะลุมิติมาอยู่ในร่าง 'หลินเวย' ฮูหยินเอกผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายก็ว่าซวยแล้ว... แต่ใครจะคิดว่าสตรีจากยุคปัจจุบันอย่างนาง จะต้องมารับเคราะห์กรรมในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ! เมื่อเหล่าอนุภรรยาจอมมารยาเล่นสกปรก หวังวางยาปลุกกำหนัดสามีตัวเอง แต่แจ็กพอตดันมาแตกลงที่นาง... 'แม่ทัพเยว่เฉิน' บุรุษผู้เย็นชาและเกลียดชังฮูหยินเอกเข้าไส้ ถูกฤทธิ์ยาแผดเผาจนสติขาดผึง เขาพังประตูเข้ามาช่วงชิงความบริสุทธิ์ของนางอย่างป่าเถื่อน ซ้ำร้าย... เขายังยัดเยียดข้อหาว่านางเป็นหญิงแพศยาที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อผูกมัดเขา! ค่ำคืนแห่งพายุอารมณ์พัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงรอยมลทินและคราบน้ำตา... แต่คิดหรือว่าคนอย่างนางจะยอมทนก้มหน้ารับกรรมและเรียกร้องความสงสาร? ไม่มีทาง! "ข้าเหนื่อย... เหนื่อยกับผู้ชายเฮงซวย เหนื่อยกับเมียน้อยประสาทแดก เหนื่อยกับจวนแม่ทัพบ้าๆ นี่เต็มทีแล้ว!" เมื่อฟางเส้นสุดท้ายขาดผึง ฮูหยินผู้ถูกลืมจึงลุกขึ้นมาสะบัดบ๊อบ สั่งเก็บกระเป๋า ทิ้งจวนแม่ทัพ ทิ้งสามีเฮงซวย แล้วก้าวออกไปสร้างชีวิตใหม่ที่เจิดจรัสด้วยสองมือของตัวเอง!
Lihat lebih banyakบทส่งท้าย: กาลเวลา ลิขิตสวรรค์ และนิรันดร์ของเราห้าปีต่อมา ณ เมืองเจียงหนานสายลมวสันต์พัดพาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกท้อให้ลอยอวลไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลไป๋ บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะสดใสที่ดังแว่วมาจากลานกว้างหน้าเรือนใหญ่“ท่านพ่อ! จับข้าให้ได้สิขอรับ!”เด็กชายตัวน้อยวัย
บทที่ 69: พยานรักแห่งสองห้วงเวลาหลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตในจวนตระกูลไป๋กลับมาสงบสุขและอบอวลไปด้วยความหวาน เมิ่งซีกลับไปดูแลกิจการหอวิจิตรซีซีอย่างขยันขันแข็ง โดยมีไป๋อวี้เฉินคอยรับส่งและดูแลแทบไม่ห่างกายทว่าในช่วงเช้าของวันหนึ่ง ขณะที่เมิ่งซีกำลังนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับไป๋อวี้เฉินและฮูหยินผู้เฒ่า กลิ่น
บทที่ 68: พันธนาการแห่งรักราตรีเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วจวนตระกูลไป๋ ทว่าภายในเรือนนอนใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากถ่านในเตาผิง แสงเทียนวับแวมส่องกระทบผ้าม่านแพรไหมสีนวลที่พลิ้วไหวตามแรงลมเมิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงกว้าง นางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ใบย่อมที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตขึ้นมาเปิดออก ท่ามกลางสายตาใคร่
บทที่ 67: เรื่องเล่าจากห้วงอนาคตแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในโถงของเรือนใหญ่ บรรยากาศที่เคยอึมครึมมาตลอดหกเดือนถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดคุยที่อบอุ่นบนตั่งไม้ตัวใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ นั่งอยู่ตรงกลาง ดวงตาที่ผ่านโลกมามาก รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ สองมือเหี่ยวย่นกอบกุมมือของ เมิ่งซี เอา
บทที่ 62: เบาะแสจากอดีตเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าครึ่งปี...หลังจากที่ขวัญพยายามค้นหาทุกวิถีทางเพื่อกลับไปหาเขา แม้กระทั่งใช้วิธีสิ้นคิดอย่างการปลิดชีพตัวเอง ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงรอยน้ำตาและความเจ็บปวดแสนสาหัสของครอบครัวที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากร
บทที่ 61: เศษซากแห่งห้วงเวลา“ยัยขวัญ! ลูกแม่!”ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนที่ถลันเข้ามากอดขวัญไว้แน่น เสียงร้องไห้โฮด้วยความโล่งใจของคนเป็นแม่ และฝ่ามืออุ่นๆ ของ ‘พี่ชาย’ ที่ยืนลูบหัวเธออยู่ข้างเตียงด้วยขอบตาแดงก่ำ ทำให้หญิงสาวที่เพิ่งฟื้นจากความตายตระหนักได้ว่า.
บทที่ 59: สามีคลั่งรักแห่งเจียงหนานสามเดือนผ่านไปนับตั้งแต่พายุร้ายในจวนตระกูลไป๋สงบลง คลื่นลมในชีวิตของเมิ่งซีก็ราบรื่นและหอมหวานราวกับโรยด้วยกลีบกุหลาบฮูหยินผู้เฒ่ามอบอำนาจการดูแลจัดการเรือนหลังให้นางอย่างเต็มตัว ซ้ำยังเอ็นดูนางมากกว่าเดิม ส่วนกิจการร้านแพรพรรณสกุลไป๋ก็เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด กร
บทที่ 58: กรงขังที่เปิดออกไป๋อวี้เฉินสาวเท้าเร่งรีบไปตามทางเดินในจวน ระยะทางที่เคยสั้นกลับดูยาวไกลอย่างน่าประหลาด ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาซ่อนความคลุ้มคลั่งไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น กลัวเหลือเกินว่าสตรีในห้องจะทนแรงกดดันไม่ไหว จนตัดสินใจใช้ ‘หยกข้ามมิติ’ หนีหายไปตลอดกาล“เปิดประตู!” เขาตวาดสั่งทหารยาม












Ulasan-ulasanLebih banyak