All Chapters of ตรวนเสน่หาภาคินทร์: Chapter 11 - Chapter 16

ตอนที่10หวั่นไหว“หึ! ลองดูไหมล่ะ?” ใบหน้าคมคายก้มลงเอ่ยชิดใบหน้าสวย ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าของคนตัวเล็ก ทั้งสองจ้องมองกันและกันโดยไม่มีใครยอมใคร“คนหน้าไม่อายพูดออกมาได้ยังไง ถ้าเกลียดกันมากก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันแค่นั้นเอง แค่นี้ทำไม่ได้เหรอคะ”“ใครบอกว่าฉันเกลียดเธอ” ภาคินทร์เลิกคิ้วถามคนตัวเล็กตรงหน้า”“ไม่ต้องมีใครบอกค่ะ แค่การกระทำมันก็พอแล้ว แต่ก่อนเป็นยังไงก็ช่วยเป็นอย่างนั้นด้วยนะคะ” ลียาจ้องมองคนเอาแต่ใจ ร่างแบบบางกำลังจะเดินออกไปแต่ทว่า...หมับ! พรึบ!มือหนาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากกลับมาทำให้ร่างแบบบางกระทบเข้ากับโต๊ะ แขนแกร่งทั้งสองข้างของภาคินทร์รีบคร่อมร่างเล็กไว้ทันทีกักขังเธอไว้อยู่ในอ้อมแขน ลียายกมือขึ้นมาดันแผ่นอกแกร่งไว้อัตโนมัติ“ทำอะไร? ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ” ลียาหลุบมองแขนแกร่งทั้งสองข้างที่คร่อมตัวเธอไว้ด้วยความตกใจ“ด่าฉันแล้วคิดจะเดินออกไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอ”ใบหน้าคมเข้มก้มลงจนจมูกโด่งชนกับจมูกเล็กอย่างตั้งใจ เสียงเข้มพูดลอดไรฟันจ้องเขม็งมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ“ลียาไม่ได้ด่าค่ะ แค่อยากเตือนสติเฮียว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกัน”“เธอไม่ใช่น้องฉัน ต้องให้ฉันพูดกี

ตอนที่12 คนใจร้ายหนึ่งเดือนต่อมา@มูลนิธิคุณหญิงพรเพ็ญวันมอบทุนการศึกษาพิธีมอบทุนการศึกษาเป็นไปอย่างเรียบร้อย เป็นอย่างที่ลียาคิดว่าภาคินทร์ไม่ได้มา เขาส่งเลขามาแทนเพราะชายหนุ่มติดงานที่ต่างประเทศ“ลียาขอขอบคุณทางโรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ ที่เป็นผู้สนับสนุนทุนในครั้งนี้” ลียากล่าวขอบคุณก่อนจะจบพิธีมอบทุนในครั้งนี้“งานจัดได้ดีมากเลยนะครับ” เป็นมาร์คที่เดินเข้ามาทักทายลียาที่ยืนอยู่“ขอบคุณนะคะและก็ขอโทษคุณมาร์คด้วยที่ปีนี้มีเรื่องนิดหน่อย”“ไม่เป็นไรเลยครับผมเข้าใจ” มาร์คเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้ลียา“ทางเรามีเลี้ยงอาหารมื้อกลางวันด้วยนะคะ ถ้าไม่รังเกียจไปทานด้วยกันไหมคะ”“เอาสิครับ”ลียากับมาร์เดินไปที่โรงอาหาร ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งทานมื้อเที่ยงด้วยกันโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนจ้องมองอยู่ห่าง ๆ“อยู่กับผู้ชายคนอื่นยิ้มจนแก้มฉีกถึงรูหู” เสียงเข้มบ่นพร้อมกับจ้องเขม็งมองไปที่ลียากับมาร์ค“คุณภาคินทร์ไม่เข้าไปหาคุณลียาเธอเหรอครับ” ฤกตินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ไม่เอาผมจะไปนั่งรอที่ห้องทำงานของเธอ”“ให้ผมไปด้วยไหมครับ”“ไม่ต้อง” คนเอาแต่ใจเอ่ยออกมาแค่นั้น ก่อนจะสาวเท

ตอนที่14 บทลงโทษ (NC+)ภาคินทร์บดขยี้จูบจนพอใจ เขาผละออกจากคนตัวเล็ก ลียาจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนกำลังขอร้องให้เขาหยุดแต่ทว่าคนใจร้ายอย่างเขาไปยอมปล่อยเธอไปแน่ ๆ"อย่าคิดว่าฉันจะอ่อนโยนกับเธอ" คนใจร้ายพูดไปด้วย มือหนาก็ทำการปลดกระดุมเสื้อไปด้วย เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนลงพื้น สองร่างเปลือยเปล่าต่อหน้ากันและกัน ลียาหลับตาด้วยความเขินอายเพราะมันเป็นครั้งแรกสำหรับเธอ หญิงสาวไม่ได้ขัดขืน เธอปล่อยให้เขาทำตามใจ“เป็นเด็กดีของฉันแล้วเธอจะไม่เจ็บ” คนใจร้ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาค่อยๆ ใช้มือใหญ่ลูบไปมาที่เอวเล็กของเธอ ลียานอนตัวเกร็งไม่ขยับไปไหนเลย"ฉันจะไม่เล้าโลมเธอมากเพราะเธอไม่สมควรได้รับ" ภาคินทร์ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูแล้วขบเม้มเบาๆ ทำให้ลียาที่นอนนิ่งอยู่หันมามองเขา จนทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ริมฝีปากหนากับริมฝีปากบางชิดกันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน"จะทำก็รีบทำค่ะ จะได้จบ ๆ ไป" คนตัวเล็กเอ่ยชิดริมฝีปากของชายหนุ่ม“เก่งจริง ๆ ถ้าฉันกระแทกลงตรงนี้ของเธอ อย่าร้องก็แล้วกัน" ภาคินทร์พูดพร้อมกับใช้นิ้วสอดเข้าไปข้างในตัวเธอที่ยังปิดสนิทอย่างจงใจให้เธอเจ็บ“อ๊ะ!” ลียาเผลอครา