ตรวนเสน่หาภาคินทร์

บทนำ-กาฝาก-@สถานีตำตรวจ“ออกมาได้แล้วครับ มีคนมาประกันตัวแล้ว”เสียงพูดของตำรวจทำให้ชายหนุ่มที่นั่งพิงผนังอยู่ในห้องขังหันมามองแล้วถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้น เมื่อตำรวจไขกุญแจ ภาคินทร์ ก็ก้าวเท้าเดินออกมาด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ“สวัสดีครับคุณหนู นายท่านรออยู่ข้างล่างครับ” ภาคินทร์เหลือบมองลูกน้องของคนเป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป ชายหนุ่มสาวเท้าเดินตรงไปที่รถของคนเป็นพ่อ ท่านขจรจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสายตาแข็งกร้าวเพี้ยะ!!เสียงฝ่ามือของท่านขจร กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำอย่างแรงทันที ที่คนเป็นลูกเดินเข้ามาถึงตัว ทำให้หน้าของภาคินทร์หันไปตามแรงตบ ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาเช็ดมุมปากที่มีเลือดซิบ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองคนเป็นพ่อด้วยแววตาเย็นชาและดูว่างเปล่า“มีสักครั้งไหมที่แก่จะไม่ก่อเรื่องให้ฉันต้องมาคอยตามเก็บแบบนี้” ท่านขจรเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงสุขุม สายตามองลูกชายอย่างคาดโทษ“แล้วใครบอกให้พ่อมาช่วยผม”“ปากดี!! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันถ้าไม่มีฉันคอยคุ้มกะลาหัวแก่ แก่จะอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ไหม”“หึ! ขอบคุณนะครับที่คอยคุ้มกะลาหัวผม แ

ตอนที่2 ตัวต้นเหตุ@บ้านใหญ่21.00น.“กลับบ้านมืดค่ำขนาดนี้ ไม่กลับมาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ” ท่านขจรที่นั่งอยู่เอ่ยทันที เมื่อลูกชายคนเดียวเดินเข้ามาในบ้าน ภาคินทร์ได้ยินถึงกับหยุดชะงักถอนหายใจแล้วหันไปมองคนเป็นพ่อ“ผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับผมหรอก”“ก็แก่ชอบทำตัวมีปัญหาไม่รู้จักโต เป็นอย่างนี้แล้วจะไม่ให้ฉันยุ่งได้ยังไง”“ถ้าผมทำตัวมีปัญหามากขนาดนั้น พ่อก็ไม่ต้องมีผมเป็นลูกแล้วก็ได้ พ่อจะได้ไม่ลำบากใจ”“ฉันพูดมันผิดตรงไหน ก็แกทำตัวมีปัญหาไปวัน ๆ” คนเป็นพ่อพูดสวนขึ้นมาทันที คำพูดของท่านขจรยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเข้าไปอีก“ใครมันจะไปดีเหมือนยัยกาฝาก ขนาดนี้แล้วไม่ให้เธอใช้นามสกุลพ่อไปเลยล่ะ ในเมื่อผมมันน่าอายก็ให้เธอมาแทนที่ผมเลย”“ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ติดที่หนูลียาไม่ยอมเปลี่ยน” คนเป็นพ่อขึ้นเสียงใส่ลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ที่ภาคินทร์ไปพาดพิงถึงลียา“ชีวิตผมแม่ง!ดีฉิบหาย มีครอบครัวก็เหมือนไม่มี”“สมองแกมันคงคิดได้แค่นั้น เดือนหน้าก็เตรียมตัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศก็แล้วกัน”“ที่พูดมาทั้งหมดคงจะว่างแผนกันมาเป็นอย่างดีแล้วใช่ไหมครับ”“ใช่!ฉันวา

ตอนที่4 ผิดหวัง10ปีผ่านไปภาคินทร์เรียนจบปริญญาเอกด้านบริหารธุรกิจ ตอนนี้ชายหนุ่มอายุยี่สิบเก้าปี เขาพร้อมที่จะรับตำแหน่งประธานใหญ่โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ต่อจากคนเป็นพ่อแล้ว ภาคินทร์กลับประเทศไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัว ที่แรกที่เขาจะไปคือคอนโดของโยธิตาเพื่อนสาวคนสนิทที่ช่วงหลัง ๆ มา ทั้งสองไม่ค่อยได้คุยกันเลยเพราะต่างคนก็ต่างยุ่ง ภาคินทร์ไม่ลืมที่จะแวะซื้อดอกไม้ช่อโตไปเซอร์ไพรส์คนตัวเล็ก@คอนโดโยธิตาภาคินทร์ยืนอยู่หน้าห้องของคนตัวเล็กในมือถือดอกไม้ช่อโต ใบหน้าหล่อเหลายิ้มด้วยความดีใจเพราะนี่เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบหนึ่งปีเพราะช่วงนั้นโยธิตาไม่ว่าง เธอเลยไม่ได้บินไปหาเขา ส่วนเขาก็ยุ่ง ๆ เกี่ยวกับการกลับมารับตำแหน่ง ภาคินทร์เอื้อมมือไปเคาะประตูหน้าห้องของเพื่อนตัวเล็ก ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกก๊อก ก๊อก ก๊อกภาคินทร์เคาะประตูสองสามครั้ง สักพักประตูห้องก็ถูกเปิด ทำให้คนที่ยืนอยู่ถึงกับยิ้มแต่ทว่ารอยยิ้มนั้นก็ต้องหายไปเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เจ้าของห้อง“มาหาใครครับ” ผู้ชายร่างสูงหน้าตาลูกครึ่งที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียว เอ่ยถามภาคินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยควา

ตอนที่6 เปลี่ยนไป@ห้องทำงานท่านประธานคนใหม่“แกคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง” ท่านขจรเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับต่อว่าลูกชายที่นั่งอยู่ ภาคินทร์เงยหน้าขึ้นมามองคนเป็นพ่อเล็กน้อย“ก็ไม่นี่ครับหรือว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น?” ภาคินทร์เลิกคิ้วย้อนถามคนเป็นพ่อกลับไป“แกช่วยจริงจังสักเรื่องได้ไหม ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเอาคนอื่นมาแทน”“หึ! ใจเย็น ๆ สิครับ ผมก็แค่ไม่อยากให้เครียด” ภาคินทร์ยักไหล่ขึ้นแล้วยิ้มให้คนเป็นพ่ออย่างกวน ๆ“แกควรจริงจังได้แล้วเพราะหลังจากนี้ไปภายในหนึ่งปี ถ้าการบริหารงานของแก่มันแย่ฉันจะเอาคนอื่นมาแทนจริง ๆ” ท่านขจรชี้ไปที่หน้าของลูกชายเพียงคนเดียว พร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง“ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแทนที่ผมเด็ดขาด”“ฉันจะคอยดู” ท่านขจรพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป เมื่อคนเป็นพ่อเดินออกไป ชายหนุ่มก็ถึงกับถอนหายใจ แล้วพิงตัวไปที่เก้าอีก ยกมือขึ้นมานวดขมับด้วยความรู้สึกเครียดเล็กน้อย“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาหาผมหน่อย”แกร็ก!ประตูถูกเปิดเข้ามาโดยเลขาที่คนเป็นพ่อเป็นคนหามาให้“คุณภาคินทร์ต้องการอะไรเหรอครับ”" ผมอยากรู้ว่า ใครขึ้นมาดูแลมูลนิธิแทนแม่ผม" ภาคินทร์เอ่

ตอนที่8 ครอบครัว“หึ! แน่ใจแล้วเหรอ? ที่เลือกจะเก่งกับฉันในสภาพแบบนี้” ภาคินทร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก สายตาคมจ้องมองลียาอีกครั้ง แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจ“ปล่อยค่ะ” ลียาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ร่างแบบบางพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งที่โอบกระชับตัวเธอไว้“เพิ่งรู้ตัวเหรอ ดิ้นไปก็เท่านั้นแหละ” ภาคินทร์ไม่พูดเปล่าเขากลับแกล้งคนในโอบแขน ด้วยการกอดกระชับร่างเล็กมากกว่าเดิม จนทำให้อกอวบเบียดเข้ากับอกแกร่งของคนเจ้าเล่ห์ ภาคินทร์เห็นสีหน้าตกใจของคนตัวเล็ก มันทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปอีก ใบหน้าหล่อยกยิ้มร้ายกาจทันที“ปล่อยค่ะ!! ลียาบอกให้ปล่อยไง”“ขอร้องฉันดี ๆ สิ แล้วฉันจะปล่อย” ภาคินทร์ยื่นข้อตกลงให้คนที่ไม่มีทางเลือกอย่างลียา ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตอย่างคนอารมณ์เสีย“ปล่อยลียาค่ะ” ลียายังคงเอ่ยเสียงแข็งกลับไป“นี่คือการขอร้องดี ๆ ของเธอเหรอ” ภาคินทร์เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าเรียบ ลียาได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ หลับตาลงพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้“แล้วคุณอยากได้คำขอร้องแบบไหนเหรอคะถึงจะพอใจ”เรียกกูซะห่างเหินเลยแ