All Chapters of สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Chapter 91 - Chapter 100

ความเงียบสงัดที่แผ่ซ่านครอบคลุมอาณาจักรใต้สมุทรหลังจากการล่าถอยของอสูรร้ายคราเคน ไม่ได้นำพาความผ่อนคลายมาสู่คณะทำงานของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและแก้กรรมแห่งแดนปีศาจเลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางความมืดมิดของร่องลึกบาดาลทิศเหนือที่ยังคงมีเศษซากความพินาศหลงเหลืออยู่ เกรซ สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ในชุดประดาน้ำเวทมนตร์สีขาวมุก กำลังทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาทั้งหมดที่มี เพื่อจัดการกับขั้นตอนสุดท้ายที่สำคัญที่สุดของโครงการระดับมหากาพย์นี้ นั่นคือการซ่อมแซมและปรับจูนแกนหมุนพลังงานของกังหันบำบัดน้ำเสียขนาดยักษ์ ซึ่งได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากแรงกระแทกของการต่อสู้เมื่อครู่ร่างเล็กบางของเกรซลอยตัวอยู่ใจกลางโครงเหล็กเวทมนตร์ที่สลับซับซ้อน สองมือของเธอสวมถุงมือที่ทอจากเส้นใยแร่ศักดิ์สิทธิ์ กำลังจับประแจที่หล่อหลอมจากศิลาอัคนี ขันสลักเกลียวตัวสุดท้ายที่เชื่อมต่อแกนพลังงานเข้ากับใบพัดขนาดมหึมา แสงสว่างจากตะเกียงผลึกที่ลอยอยู่เคียงข้าง สาดส่องให้เห็นใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นอยู่ตามไรผม แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบจะขาดใจ ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยกลับเปล่งประกายวาววับไปด

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันที่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังถูกฝังรากลงบนกำแพงอันว่างเปล่าของนครวาโย มวลน้ำที่เคยเต็มไปด้วยความตายและความมืดมิด บัดนี้ได้รับการชำระล้างอย่างต่อเนื่องผ่านกังหันบำบัดน้ำเสียและอุโมงค์วารีที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทว่าสิ่งที่สร้างความตื่นตะลึงและเนรมิตความงดงามให้แก่อาณาจักรใต้สมุทรแห่งนี้อย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่ความใสสะอาดของกระแสน้ำ แต่คือผลลัพธ์จากนวัตกรรมสวนปะการังแนวตั้งที่ได้เจริญเติบโตและเบ่งบานจนถึงขีดสุดปะการังมรกตพิทักษ์และพรรณพฤกษาเวทมนตร์นานาชนิดที่ถูกปลูกฝังลงบนโครงสร้างรังผึ้งอดามันไทน์ ได้แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมผนังตึกระฟ้าเปลือกหอยมุกจนแทบไม่เห็นรอยต่อของสถาปัตยกรรมดั้งเดิม พวกมันทำหน้าที่ดูดซับสารพิษและของเสียที่หลงเหลืออยู่ในสายน้ำ นำมาแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงชีวิต และขับขานความสมบูรณ์แบบนั้นออกมาในรูปแบบของแสงสว่าง เมื่อปะการังเหล่านี้เติบโตเต็มที่ พวกมันไม่ได้มีเพียงสีเขียวมรกตดังเช่นวันแรก ทว่าพวกมันเริ่มเรืองแสงสว่างไสวตามปฏิกิริยาของพลังงานมานาที่ดูดซับเข้าไปแสงสว่างที่เปล่งประกายออกมาจากสวนปะการังแนวตั้

ภายใต้แผ่นน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลที่เคยมืดมิดและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บัดนี้นครวาโยได้แปรเปลี่ยนเป็นดินแดนแห่งความฝันที่สว่างไสวและเปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา ลานปะการังขนาดยักษ์ใจกลางมหานครบาดาล ซึ่งอดีตเคยเป็นเพียงพื้นที่รกร้างที่ถูกปกคลุมด้วยตะไคร่พิษและฝุ่นตะกอนสีดำ บัดนี้ได้รับการปัดกวาดทำความสะอาดจนพื้นหินปะการังสีขาวอมชมพูเปล่งประกายเงางามสะท้อนแสงสลัวของท้องทะเล แสงสว่างไม่ได้มาจากไข่มุกราตรีที่ประดับอยู่ตามยอดหอคอยเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป ทว่ามันมาจาก "สวนปะการังแนวตั้ง" ที่เติบโตแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมผนังตึกระฟ้าโดยรอบ ปะการังมรกตพิทักษ์และพรรณไม้น้ำนานาชนิดต่างพากันเรืองแสงสีฟ้าอ่อน สีชมพูละมุน และสีทองอำพัน สาดส่องให้ลานกว้างแห่งนี้กลายเป็นโถงจัดเลี้ยงที่วิจิตรตระการตายิ่งกว่าสวรรค์ชั้นใดๆค่ำคืนนี้คือค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง เป็นงานเลี้ยงขอบคุณครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์เงือก ประชาชนชาววาโยนับแสนชีวิตที่เคยเจ็บป่วยและซูบผอม บัดนี้มีผิวพรรณที่เปล่งปลั่ง เกล็ดปลาตามท่อนหางทอประกายระยิบระยับล้อกับแสงไฟ พวกเขาต่างแต่งกายด้วยชุดที่ตัดเย็บจากผ้าไหมสาหร่ายท

บรรยากาศภายใต้มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลในยามราตรีแห่งนครวาโย เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แสนจะโรแมนติกและงดงามเหนือคำบรรยาย แสงสว่างนวลตาจากสวนปะการังแนวตั้งที่เปล่งประกายสีรุ้งอ่อนละมุน สาดส่องกระทบกับละอองน้ำที่ไหลเวียนอย่างเชื่องช้า สร้างมิติแห่งแสงและเงาที่ร่ายรำไปตามทางเดินที่ปูด้วยแผ่นเปลือกหอยมุกขัดเงา ความวุ่นวายและเสียงดนตรีจากการเฉลิมฉลองในลานกว้างเริ่มห่างไกลออกไปทุกที เมื่อบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อหนังสีเข้มก้าวเดินนำหน้าหญิงสาวร่างเล็กบาง ปลีกตัวออกมาจากงานเลี้ยงด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วงและแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจเกรซ สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ในชุดกระโปรงยาวสีขาวมุกที่พลิ้วไหวไปตามกระแสน้ำ ก้าวเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยของเธอจดจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มหน้าบากนามว่า ไค ผู้ซึ่งอ้างตัวว่าเป็นเพียงเงาพิทักษ์และทหารรับจ้างต่ำต้อย ทว่าพฤติกรรมที่เขาเพิ่งจะแสดงออกไปเมื่อครู่ตอนที่อยู่กลางงานเลี้ยง กลับสวนทางกับสถานะที่เขากล่าวอ้างอย่างสิ้นเชิง ภาพที่เขายืนกำแก้วน้ำเวทมนตร์จนแตกละเอียดคามือ เพียงเพราะเห็นเจ้า

ลานดินรกร้างท้ายเมืองหลวงที่เคยถูกทอดทิ้งและปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเทาหม่นแห่งโรคระบาด บัดนี้กลับสว่างไสวไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรองที่ทอดตัวลงมาจากโครงร่างสถาปัตยกรรมจำลองสามมิติขนาดยักษ์ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฝูงชนที่กำลังตกตะลึง นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอสะท้อนแสงแห่งความหวังและความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ทว่าท่ามกลางสายตาของชาวเมืองที่เปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ กลับมีสายตาของกลุ่มช่างก่อสร้างหลวงแห่งเมืองหลวงที่มองมาด้วยความคลางแคลงใจและเย้ยหยัน พวกเขากอดอกและส่งเสียงกระซิบกระซาบด้วยความไม่เชื่อถือ"ภาพวาดแสงสีฟ้าพวกนั้นมันก็แค่ปาหี่หลอกเด็ก" นายช่างใหญ่แห่งเมืองหลวงก้าวออกมาเบื้องหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลน "ต่อให้แบบแปลนของเจ้าจะวิจิตรบรรจงเพียงใด ทว่าการก่อสร้างศูนย์พักพิงขนาดยักษ์เพื่อรองรับคนนับพัน มันต้องใช้เวลาในการขุดรากฐาน ก่ออิฐทีละก้อน ผสมปูนทีละถัง และขึ้นโครงหลังคา กว่าไม้แผ่นแรกจะถูกตอกตะปู ผู้คนในสลัมแห่งนี้คงกลายเป็นรูปปั้นหินไปหมดแล้ว เจ้าจะเอาสิ่งใดมาสร้างปาฏิหาริย์ให้เสร็จก่อนรุ่งสางกัน"เกรซทอ