บททั้งหมดของ One Night Mistake Of True Love: บทที่ 211 - บทที่ 220

Natalie sent me a gift and dropped by this afternoon.Matapos ang isyu tungkol kay Rosa ay umuwi na ako ng bahay habang siya ay nagtuloy sa kanyang kumpanya. Nagpautos na lang siya ng taong maglilinis sa studio ko sa iniwang kalat ni Rosa.“Maaga ka bang uuwi ngayon?” tanong ko sa kanya. Kausap ko siya sa telepono habang hawak ang regalo ni Natalie sa akin.Natalie is my childhood friend. Kahit na mahirap lang kami noon at hindi pa tulad ngayon ang buhay namin ay naging kaibigan ko siya kahit na mayaman ito. At hanggang ngayon ay kaibigan ko pa rin siya at walang nagbago sa pagkakaibigan namin.Isa siya sa nakakaalam ng sakit ko at siya ang nagpapaabot sa akin ng balita tungkol kay Eros noon pero kalaunan ay tumigil na siya sa pagbibigay balita tungkol kay Eros dahil tumigil na rin daw sa pagngungulit sa kanya ni Eros para humingi ng balita tungkol sa akin.Pero nitong nakaraan lang na araw nito nalaman na kinasal ako kay Eros at nagtatampo siya dahil hindi ko daw siya sinabihan. Kaya

Gumiling ako. Hindi ko man alam kung tama ang ginagawa ko ay ipinagpatuloy ko lang ang paggiling ng balakang ko. I grind my wet pussy in his hard cock.“Uh, Lotte. Don’t tease me like this,” paos ang boses na sabi niya habang humigpit pa ang hawak niya sa balakang ko.‘Uhm,” tugon ko at ipinagpatuloy lang ang paggiling ko. Ramdam ko ang katigasan niya na ngayon ay basa na rin dahil sa pagkakadikit ng aking bukana sa kanyang kahabaan.“Lotte, damn it. I can’t take it anymore. I want to be inside you.”“Hmm, okay.”Itinaas ko ang pang upo ko. Hinawakan ko ang kanyang laki para itapat na iyon sa butas ko.“Ahhh,”Malakas na napaungol ako dahil sa bigla niyang idiniin ang pagkakahawak niya sa balakang ko.His cock hit my spot again and my eyes widened in such pleasure.Napahigpit ang hawak ko sa kangyang balikat, na kung wala siyang suot na damit ay baka bumaon ang mga kuko sa kanyang balat.“E-eros, so deep,” mahina kong usal sa pagitan ng aking pagdaing.Daing hindi sa sakit kundi sa sa

“Hindi ba ako papahirapan ng iyong ama?” tanong niya sa akin.Sakay na kami ng eroplano para sa pagdalaw namin kina papa. Pang ilang beses na niya iyong tinanong sa akin. Mula ng mag impake kami ng mga gamit namin, pagpunta ng airport at hanggang ngayon nakasakay na kami ng eroplano ay iyon pa rin ang tanong niya.Mahigpit na hinawakan ko ang kamay niya. Sumandal sa kanyang braso.“Sinabi ko sayo na mabait ang papa ko. Kahit ang stepmother ko ay mabait rin sa akin kaya siguradong magiging mabait rin sila sayo.”Marahan niyang tinapik ang ulo ko saka niya dinampian ng halik.“Okay. I wont ask anymore. If you are sleepy, then sleep. I will watch you.”“Hmmm,”Tumango ako. Ipinikit ang aking mga mata. Sa totoo lang ay inaantok na nga ako dahil pagod. Hindi ako natulog kagabi dahil sa pag hahanda ng mga gamit namin. At maaga kaming pumunta ng airport kanina pero nadelay pa ang flight namin ng ilang oras kaya umabot pa ng gabi bago makalipad ang sasakyan namin. Pasado alas syete na ng gabi

“Salamat sa malawak na pang unawa, Charlie.”“Tama ang sinabi ni Eros, mama. Kayo ni papa ang maghahatid sa akin sa altar, iyon lang ay buo na at magiging kumpleto na ang aking kasal.”Mahigpit na hinawakan ni Mama ang palad ko. Pinisil.Magaan ang loob kong kausap si mama dahil hindi nga niya ako itinuring na ibang tao. Itinuring pa rin niya akong tunay na anak kahit na isa lamang akong anak ng kanilang katulong noon.Naging malawak ang pang unawa niya sa katotohanan na minsang nagkamali si papa. At hindi ko kailanman naramdaman kay mama na isa lamang akong bunga ng pagkakamali ng kanyang asawa.“Maraming salamat din sayo, mama. Dahil tinanggap mo ako ng buo bilang isang pamilya.”“Bata ka, oo. Nagalit ako sa iyong ama at sa iyong ina, oo. Hindi ko iyan ipagkakaila. Pero hindi mo naging kasalanan na mabuo ka sa naging relasyon nila. Hindi ganun kakitid ang utak ko para idamay ka sa galit ko sa kanila.”Napayakap ako kay mama dahil sa sinabi ni Mama. Napakamaunawain niya. Hindi ko lan

“Humingi na ng tawad sa akin ang lahat para sa babaeng iyon. Hindi ko kayo masisisi, Mr. Carter pero hindi ko din babaguhin ang sinabi ko kagabi. Hindi magiging masaya ang asawa ko kung wala kayo sa kasal niya pero hindi ibig sabihin nun ay kailangan ninyong isama ang anak niyo.” seryoso at mahaba kong salita sa kanilang mag-asawa.Kung patuloy lang nilang ipagtatanggol ang anak nilang iyon ay baka tuluyang mawala ang respeto ko sa kanila bilang magulang ni Charlotte.“Ayaw kong maulit ang nangyari kagabi. Sa takbo ng pag iisip ng anak niyo ay siguradong hindi siya titigil hanggat hindi niya nalalamangan ang asawa ko. Masyado siyang naiingit sa asawa ko na hindi naman dapat niya kainggitan. At hanggat hindi nagbabago ang ugali niyang iyon ay patuloy lang niyang hahamakin ang asawa ko at iyon ang hindi ko hahayaang mangyari. Dahil kapag naulit ang mga iyon ay hindi ko na maipapangako ang magandang pakikipag-usap ko ngayon. Hindi niyo naman siguro gugustuhin na maging kaaway ang isang