Semua Bab คำขอพิเศษของพี่สาวข้างบ้าน: Bab 1 - Bab 7

เมื่อจ้องมองรอยคราบคัดหลั่งสีเหลืองกองนั้น ผมก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่งปกติผมทำได้แค่แอบขโมยชุดชั้นชุดในและถุงน่องที่ซักแล้วของเธอ ซึ่งมันไม่ได้มีฟีลลิ่งอะไรเลยแต่ตอนนี้ของที่ใส่แล้วและยังไม่ได้ซักวางอยู่ตรงหน้าผม ผมหยิบถุงน่องสีขาวคู่นั้นขึ้นมาอย่างทนไม่ไหวถุงน่องนั้นยังเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย และมีกลิ่นเหงื่อจากฝ่าเท้าหลงเหลืออยู่ผมประคองมันไว้ในอุ้งมือแล้วขยับเข้าไปชิดจมูกสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอายเหล่านั้นพุ่งเข้าไปถึงขั้วปอดของผมทันทีมันทำให้ผมรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา เหมือนมีมดนับไม่ถ้วนถูกสูดเข้าไปในร่างกาย แล้วไต่พล่านไปตามเส้นเลือดมันรู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัวผมอยากจะปลดปล่อยตรงนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพื่อบรรเทาความปรารถนาในร่างกายแต่พี่เธอยังรอผ้าขนหนูอุ่นๆ อยู่ ผมจึงจำใจวางถุงน่องลงด้วยความอาลัยอาวรณ์ ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยกลับมาลิ้มรสใหม่อีกรอบพอกลับมาถึงห้องนอน ก็พบว่าหลี่ซินเยว่หลับตาลงแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะหลับไปจริงๆตอนนี้เธอช่างเหมือนกระต่ายน้อยที่รอคอยการถูกหยอกเย้าเหลือเกินผมวางผ้าขนหนูอุ่นๆ ลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาเธอยังคงหลับต

ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป สองมือประคองเอวของเธอไว้แล้วออกแรงโถมกายเข้าใส่ทันทีในวินาทีนั้น ความรู้สึกบีบรัดอย่างรุนแรงเข้าจู่โจมสมองของผมเส้นประสาททั่วร่างพลันตึงขึ้นมาในทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสถึงความสุขของการได้เป็นชายเต็มตัว มันช่างเสียวซ่านเกินบรรยายจริงๆหลี่ซินเยว่ส่งเสียงชื่นชมออกมาไม่ขาดปาก"แรงอีกนิดสิ นายนี่มันเก่งชะมัดเลย"แนวกระดูกสันหลังของผมรู้สึกซ่านสยิวไปหมด มันสบายจนบอกไม่ถูกในขณะที่พวกเรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จู่ๆ ก็มีเสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้นเวลานี้บ้านเธอยังจะมีคนมาอีกเหรอ?ผมรีบถอนตัวออกมาแล้วกุลีกุจอใส่เสื้อผ้าจ้องมองหลี่ซินเยว่อย่างอาลัยอาวรณ์ เธอก็ทำหน้ามุ่ยบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์"รีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า พ่อกับแม่พี่น่าจะกลับมาแล้ว"พอได้ยินประโยคนี้ ผมถึงกับยืนอึ้งไปทั้งตัวไม่ใช่ว่าพ่อแม่เธอไปทำงานต่างจังหวัดหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ได้ล่ะไม่ทันให้ผมได้ลังเล พ่อแม่ของเธอก็ผลักประตูห้องเข้ามาโชคดีที่ก่อนหน้านั้นเพียงวินาทีเดียว ผมใส่เสื้อผ้าเสร็จพอดี ส่วนเธอก็ซุกตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่ม ก็เลยไม่ถูกจับได้พ่อของเธอเห็นผมอยู่ที่น

ท่าทีของพ่อผมนั้นดูเด็ดขาดเอามากๆ ท่านคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้อย่างหัวชนฝา"ไม่ได้! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าลูกสาวแกเป็นคนยังไง จบแค่ ม.ต้น ก็ไม่เรียนต่อ วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่มั่วสุมอยู่กับพวกนักเลงหัวไม้ นิสัยใจคอหล่อนเป็นยังไงฉันรู้ซึ้งดี คนแบบนี้ไม่มีวันได้ก้าวเท้าเข้าบ้านฉันเด็ดขาด!"พูดกันตามตรง ผมเองก็รู้ว่าหลี่ซินเยว่เรียนจบแค่ ม.ต้น แล้วก็ไม่ได้เรียนต่อ ได้ยินมาว่าหลังจากนั้นเธอก็ไปทำงานในบาร์แถมเพิ่งจะกลับมาบ้านเมื่อไม่นานมานี้เอง เมื่อก่อนแทบจะไม่ค่อยเห็นหน้าเธอเลยคำพูดของพ่อเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงมา บรรยากาศพลันชะงักงันจนแข็งทื่อ ใบหน้าของครอบครัวหลี่ซินเยว่ซีดสลดลงทันตาพ่อของเธอชี้หน้าพ่อผมแล้วพูดขึ้น"แกอย่ามาพูดจาพล่อยๆ ใส่ร้ายคนอื่นนะ ลูกสาวฉันน่ะสะอาดสะอ้าน วันนี้ฉันจะบอกความจริงให้แกเอาไปคิดดู งานนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องแต่ง!""แกน่ะสิพูดจาหมาๆ! เรื่องแต่งงานเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมาบังคับขู่เข็ญกันได้หรอกนะ!" พ่อกับแม่ผมก็ไม่ยอมลดลาวาศอก สวนกลับคำพูดและการกระทำของฝั่งนั้นทันควันเสียงทะเลาะวิวาทดังขึ้นในห้องรับแขก มันดังจนผมรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบ