All Chapters of สามเหลี่ยมแห่งความสุข: Chapter 1 - Chapter 7

ในใจผมตื่นตระหนกจนดูต่อไม่ไหวจริง ๆ จึงกลับไปที่ห้องของตัวเองด้วยอาการเวียนหัว ถอดกางเกงชั้นในโยนไปไกล ๆ แล้วหลับไปอย่างสะลึมสะลือไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยมีเสียงพี่ชายดังอยู่หน้าประตู"ฉันจะออกไปทำธุระหน่อย อีกหนึ่งชั่วโมงจะกลับมานะ"จากนั้นก็มีเสียงประตูดังปัง ก่อนจะถูกล็อกเขากำลังพูดกับผมหรือเปล่า?ผมนอนจนคอแห้งผาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าช่วงบ่ายมัวแต่แอบมองจนลืมดื่มน้ำ จึงสวมกางเกงชั้นในแล้วออกไปที่ห้องนั่งเล่น เทน้ำเย็นดื่มไปแก้วหนึ่ง สมองถึงค่อยปลอดโปร่งขึ้นความสนใจของผมกลับไปอยู่ที่ความรู้สึกร้อนรุ่มในร่างกาย มันเป็นความรู้สึกเหมือนแรงปรารถนาที่สะสมจนใกล้จะปะทุ เพียงแค่แตะต้องนิดเดียวก็อาจควบคุมไม่อยู่ผมชะโงกหน้าไปมองทางห้องนอนใหญ่แวบหนึ่ง แล้วเรียกเสียงเบาว่า "พี่สะใภ้..."ไม่มีเสียงตอบรับ พี่สะใภ้มีเส้นผมยาวสลวยดุจก้อนเมฆ กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงใบหน้าแดงระเรื่อของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความปรารถนา ผ้าห่มบาง ๆ คลุมเพียงหน้าท้อง ส่วนหน้าอกข้างหนึ่งเผยออกมา ขาเรียวยาวของเธอกลับมาชิดกันแล้ว และเธอก็กลับคืนสู่ความเรียบร้อยแบบหญิงสาวอีกครั้งผมกลืนน้ำลาย

"พ่อ เรื่องของพวกเรา พวกเราจัดการกันเองได้ ไม่ต้องให้พ่อกับแม่เป็นห่วงหรอก"บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ไม่มีใครยอมก้มหัวก่อน ผมกับพี่สะใภ้ยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ กลัวว่าจะดึงไฟโกรธมาลงที่ตัวเองแต่จะว่าไปก็แปลกเหมือนกัน ปกติพี่ชายก็อารมณ์ดีไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้จู่ ๆ ถึงหงุดหงิดรุนแรงขนาดนี้?แม่พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง เธอเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า "ลูก พวกเราเองก็เป็นห่วงสุขภาพของพวกแกเหมือนกัน ตรวจเร็วเท่าไหร่ก็สบายใจเร็วเท่านั้น"พี่ชายขมวดคิ้วมุ่น พลางจ้องหน้าพ่ออย่างไม่ยอมแพ้ "แม่ ผมบอกแล้วไงว่าพวกเราสบายดี พวกเรามีแผนของตัวเอง ไม่ต้องลำบากให้พ่อกับแม่มายุ่งหรอก"สีหน้าของพ่อเริ่มเหมือนพายุกำลังจะมา ทันทีที่ความโกรธพุ่งขึ้น เขาก็กระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วถามกลับทันที"มีแผนของตัวเอง? งั้นพวกแกก็บอกพวกเรามาสิ! พวกแกทำแบบนี้แล้วจะให้พวกเราวางใจได้ยังไง?"พี่ชายเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างชัดเจน "พวกเรามีแผนของพวกเราเอง ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่เข้าใจ?"น้ำเสียงของแม่มีความสั่นเครืออยู่เล็กน้อย เธอพยายามเกลี้ยกล่อมพี่ชาย

"ถ้านายเต็มใจก็จะดีมาก แต่ถ้านายไม่เต็มใจจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร ต่อไปเมื่อนายแต่งงาน ทรัพย์สินทั้งหมดของพี่ก็จะยกให้ลูกของนายเหมือนกัน"ผมมองพี่ชายที่คอยปกป้องและดูแลผมมาตั้งแต่เด็ก ในแววตาของเขาเผยความเปราะบางและไร้หนทางที่ยากจะบรรยายออกมาได้ผมเข้าใจความรู้สึกของเขา ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่สามารถทำให้ภรรยาของตัวเองตั้งครรภ์ได้ สำหรับเขาแล้ว คงเป็นความกระทบกระเทือนที่ใหญ่หลวงและหนักหน่วงอย่างยิ่งผมสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความจนใจของพี่ชาย เมื่อมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและวิงวอนของเขา ผมก็พูดคำว่าปฏิเสธไม่ออกเลยจริง ๆผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้า "พี่ ผมจะลองดู"ในที่สุดใบหน้าของพี่ชายก็เผยรอยยิ้มโล่งใจออกมาเล็กน้อย เพียงแต่ในรอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเศร้าหม่นที่ยากจะอธิบายให้ชัดเจนเห็นได้ชัดว่าเขาดีใจมาก และโล่งอกด้วย "วันนี้เป็นช่วงตกไข่ของเสี่ยวถิงพอดี ไปเถอะ"ในน้ำเสียงของเขามีความสั่นไหวบางอย่างที่แทบสังเกตไม่ออกผมพยักหน้า ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน ผมรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ยากลำบากสำหรับเขาเพียงใด ผมค่อย ๆ เดินไปยังห้องของพี่สะใภ้ทีละก้าว ๆ ทุกก้าวล้วนหนักอึ้