ANMELDEN"อืม...พอพี่ชายไม่อยู่ น้องชายก็เลยมามั่วกับพี่สะใภ้... พวกนายนี่จริง ๆ เลย อ๊ะ..." หลังจากพี่ชายทำธุระเสร็จและจากไป จึงเหลือเพียงพี่สะใภ้ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ผมสัมผัสเธออย่างอดใจไม่ไหว แต่แล้วเธอก็สะดุ้งตื่นจากการสัมผัสของผม และดึงผมเข้าไปในอ้อมแขน ปล่อยให้ผมทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายของเธอ และท่ามกลางความเร่าร้อนนั้น ผมเงยหน้าขึ้นและได้เห็นร่างของพี่ชายยืนอยู่
Mehr anzeigenพี่ชายได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องก็รีบวิ่งเข้ามาเช่นกัน เขายืนขวางหน้าผมอย่างแน่วแน่ ห้ามการดุด่าทุบตีของพ่อเอาไว้"พ่ออย่าตีเสี่ยวฉง เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของเขา ผมเป็นคนบอกให้เขาทำเอง!"ผมไม่เคยเห็นพ่อโกรธมากขนาดนี้มาก่อน ในดวงตาของเขามีไฟโทสะลุกวาวราวกับสามารถจุดให้อากาศรอบตัวติดไฟได้ แม้แต่ลมหายใจก็ดูติดขัดไปหมด"งั้นก็ตีพวกแกสองคนพร้อมกันเลย!"แม่กอดพี่สะใภ้ไว้ในอ้อมแขนจนน้ำตาของเธอกับน้ำตาของพี่สะใภ้ไหลปนกัน เสียงของแม่สั่นเครือขณะปลอบว่า "ลูก แม่ได้ยินหมดแล้ว หนูต้องทนทุกข์ใจมากจริง ๆ แต่พวกเราทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นหลักศีลธรรมของครอบครัว เป็นเส้นตายที่ห้ามข้าม!"พ่อมีสีหน้าเขียวคล้ำ เขาหอบหายใจแรง ก่อนกระแอมคอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชัดถ้อยชัดคำ"บอกพวกเราตั้งแต่แรกก็จบแล้ว ทำไมต้องทำเรื่องที่ผิดจริยธรรมแบบนี้ด้วย?"ผมกับพี่ชายก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดโดยไม่พูดอะไรสักคำจากนั้นพ่อก็หันไปให้คำมั่นกับพี่สะใภ้ที่ร้องไห้จนแทบกลายเป็นคนเจ้าน้ำตา "เสี่ยวถิง ถ้าหนูอยากมีลูกจริง ๆ ก็หย่าเถอะ"แล้วเขาก็หันไปถลึงตาใส่พี่ชาย "เหลยจื่อ แกออกไปแต่ตัวซะ เพื่อไถ่โทษให้เ
"ถ้านายเต็มใจก็จะดีมาก แต่ถ้านายไม่เต็มใจจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร ต่อไปเมื่อนายแต่งงาน ทรัพย์สินทั้งหมดของพี่ก็จะยกให้ลูกของนายเหมือนกัน"ผมมองพี่ชายที่คอยปกป้องและดูแลผมมาตั้งแต่เด็ก ในแววตาของเขาเผยความเปราะบางและไร้หนทางที่ยากจะบรรยายออกมาได้ผมเข้าใจความรู้สึกของเขา ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่สามารถทำให้ภรรยาของตัวเองตั้งครรภ์ได้ สำหรับเขาแล้ว คงเป็นความกระทบกระเทือนที่ใหญ่หลวงและหนักหน่วงอย่างยิ่งผมสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความจนใจของพี่ชาย เมื่อมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและวิงวอนของเขา ผมก็พูดคำว่าปฏิเสธไม่ออกเลยจริง ๆผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้า "พี่ ผมจะลองดู"ในที่สุดใบหน้าของพี่ชายก็เผยรอยยิ้มโล่งใจออกมาเล็กน้อย เพียงแต่ในรอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเศร้าหม่นที่ยากจะอธิบายให้ชัดเจนเห็นได้ชัดว่าเขาดีใจมาก และโล่งอกด้วย "วันนี้เป็นช่วงตกไข่ของเสี่ยวถิงพอดี ไปเถอะ"ในน้ำเสียงของเขามีความสั่นไหวบางอย่างที่แทบสังเกตไม่ออกผมพยักหน้า ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน ผมรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ยากลำบากสำหรับเขาเพียงใด ผมค่อย ๆ เดินไปยังห้องของพี่สะใภ้ทีละก้าว ๆ ทุกก้าวล้วนหนักอึ้
พี่สะใภ้ชะงักมือที่กำลังเก็บกวาดไปในทันที สีหน้ายิ่งดูแย่ลงกว่าเดิม ไหล่เริ่มสั่นน้อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพยายามกดกลั้นอารมณ์ของตัวเอง ก่อนจะซุกหน้าลงระหว่างขาผมตกใจจนสมองขาวโพลน ไม่รู้ควรพูดอะไร ได้แต่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเธออย่างทำอะไรไม่ถูก "พี่สะใภ้ ผมขอโทษ..."จู่ ๆ พี่สะใภ้ก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอบวมแดง น้ำตาคลอเบ้า "ไม่ใช่ ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน..."เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังพยายามรวบรวมความกล้าเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของเธอแบบนั้น ผมเองก็ไม่รู้จะพูดปลอบยังไง ได้แต่ถามต่อไปตามคำพูดของเธอ"งั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? พวกเราช่วยกันคิดหาวิธีแก้ได้นะ..."เธอกะพริบดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นพลางมองผมอย่างน่าสงสารจับใจ ในที่สุดก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำและสั่นเครือ "ที่จริง...พวกเรารู้มาตั้งนานแล้วว่าชาตินี้คงไม่มีลูกของตัวเองได้อีกแล้ว"เสียงของพี่สะใภ้เบาจนแทบไม่ได้ยิน "หลังจากแต่งงานได้ไม่นาน เขาเคยได้รับบาดเจ็บตอนทำงานครั้งหนึ่ง ถึงตอนนี้จะฟื้นตัวแล้วก็จริง แต่...แต่หมอบอกว่าความสามารถในการมีลูกของเขาได้รับผลกระทบ"คำพูดของพี่สะใภ้ก้
"พ่อ เรื่องของพวกเรา พวกเราจัดการกันเองได้ ไม่ต้องให้พ่อกับแม่เป็นห่วงหรอก"บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ไม่มีใครยอมก้มหัวก่อน ผมกับพี่สะใภ้ยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ กลัวว่าจะดึงไฟโกรธมาลงที่ตัวเองแต่จะว่าไปก็แปลกเหมือนกัน ปกติพี่ชายก็อารมณ์ดีไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้จู่ ๆ ถึงหงุดหงิดรุนแรงขนาดนี้?แม่พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง เธอเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า "ลูก พวกเราเองก็เป็นห่วงสุขภาพของพวกแกเหมือนกัน ตรวจเร็วเท่าไหร่ก็สบายใจเร็วเท่านั้น"พี่ชายขมวดคิ้วมุ่น พลางจ้องหน้าพ่ออย่างไม่ยอมแพ้ "แม่ ผมบอกแล้วไงว่าพวกเราสบายดี พวกเรามีแผนของตัวเอง ไม่ต้องลำบากให้พ่อกับแม่มายุ่งหรอก"สีหน้าของพ่อเริ่มเหมือนพายุกำลังจะมา ทันทีที่ความโกรธพุ่งขึ้น เขาก็กระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วถามกลับทันที"มีแผนของตัวเอง? งั้นพวกแกก็บอกพวกเรามาสิ! พวกแกทำแบบนี้แล้วจะให้พวกเราวางใจได้ยังไง?"พี่ชายเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างชัดเจน "พวกเรามีแผนของพวกเราเอง ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่เข้าใจ?"น้ำเสียงของแม่มีความสั่นเครืออยู่เล็กน้อย เธอพยายามเกลี้ยกล่อมพี่ชาย