สวีเหยาและเจียงจิ่นเหยียนหมั้นกันในอีกไม่กี่เดือนต่อมาหลังจากวันนั้นที่เธอยืนมองฟู่เหวินอวี่จาก สวีเหยาทั้งเป็นห่วงทั้งโมโหจึงพาเจียงจิ่นเหยียนไปคลินิก"ดูแผลพวกนี้สิ..." สวีเหยาค่อยๆ ทายาให้เขาอย่างระมัดระวังพร้อมกับบ่นออกมา "ทำไมถึงวู่วามแบบนี้คะ?""หน้าตาหล่อๆ แบบนี้ ถ้าเสียโฉมไปก็น่าเสียดายแย่"เจียงจิ่นเหยียนยิ้มตาหยีแล้ววางคางลงบนฝ่ามือของเธอ "ถ้าทำให้คุณสงสารผมได้ เจ็บตัวแค่นี้ก็ถือว่าคุ้มแล้วครับ"สวีเหยาหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอมองเขาอย่างเขินอาย "ปากหวานจริงๆ เลยนะคุณ"แต่เธอก็ยังคงมีสีหน้าที่กังวล "วันหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ เห็นคุณเจ็บ ฉันเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน""ครับ" เจียงจิ่นเหยียนพยักหน้าและให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง"ผมสาบานว่า ต่อไปนี้จะไม่ทำให้สวีเหยาต้องเป็นห่วงอีก"เมื่อถึงช่วงต้นฤดูร้อน พวกเขาก็ได้จัดพิธีฉลองมงคลสมรสอย่างเป็นทางการท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า คู่บ่าวสาวเดินเข้าหากันท่ามกลางคำอวยพรและเสียงปรบมือจากญาติและเพื่อนฝูง "ผมตื่นเต้นจังเลย"ในวินาทีสำคัญเช่นนี้ เจียงจิ่นเหยียนเองก็ขอบตาแดงก่ำ "สวีเหยา จริงๆ แล้วผมชอบคุณมาตั้งนานแล้วน
더 보기
