All Chapters of รักที่สายไป: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อสามปีก่อน พ่อแม่ของสวีเหยาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะช่วยชีวิตพ่อแม่ของฟู่เหวินอวี่ พวกญาติๆ ที่จ้องจะตะครุบต่างพากันแย่งสมบัติของตระกูลสวีจนเกลี้ยงคุณปู่ของฟู่เหวินอวี่สงสารสวีเหยา จึงรับเธอมาอยู่ที่ตระกูลฟู่ เพื่อไม่ให้เธอต้องเร่ร่อนไปตามท้องถนนคุณปู่กลัวว่าเธอจะถูกรังแก จึงได้หมั้นหมายเธอกับฟู่เหวินอวี่ โดยตั้งใจจะให้เธอมาเป็นหลานสะใภ้ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นแฟนกันตามความเหมาะสมแต่ฟู่เหวินอวี่นั้นเป็นที่นิยมมากจนไม่มีใครในเมืองจิ่งไม่รู้จัก คุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ผู้นี้รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเพียบพร้อม ผู้หญิงที่ชอบเขาเรียงแถวได้ตั้งแต่ฝั่งตะวันออกไปจนถึงตะวันตกของเมืองเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว สวีเหยาดูเหมือนจะเป็นคนที่แทบไม่มีค่าพอให้พูดถึงเพื่อให้ได้ครองตัวเขาไว้ สวีเหยาเรียกได้ว่าทำทุกวิถีทาง ทั้งร้องไห้ โวยวาย หรือแม้แต่ขู่ฆ่าตัวตายก็เป็นเรื่องปกติ ผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ฟู่เหวินอวี่จะถูกสวีเหยาหาทางขับไล่ออกไปหมดทุกคนต่างพากันพูดว่า สวีเหยาเป็นพวกหวงแฟนขั้นสุดและเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ เธอมักจะโพสต์รูปคู่ของทั้งสองคนลงในโซเชียลมีเดียต่างๆ เพื่ออว

เธอพูดไป หาท่าทางที่เหมาะสมแล้วเอนตัวลงนอนบนพื้นหิมะเมื่อฟู่เหวินอวี่รีบตามมาถึง หลินยางยางก็นอนอยู่ตรงนั้นแล้ว ส่วนสวีเหยาได้ถูกหิมะหนาทับถมอยู่ที่ก้นเขาหลินยางยางบอกฟู่เหวินอวี่ว่า สวีเหยาไม่ได้อยู่กับเธอ และไม่รู้ว่าสวีเหยาหายไปไหนฟู่เหวินอวี่จึงถูกหลินยางยางชักนำให้รีบกลับโรงพยาบาล ทิ้งให้สวีเหยาอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวที่ตีนเขานับตั้งแต่เห็นพ่อแม่เสียชีวิตต่อหน้า สวีเหยาก็มีความกลัวต่อการอยู่ลำพังอย่างบอกไม่ถูกแต่ในตอนนั้น ยังคงมีฟู่เหวินอวี่คอยอยู่เคียงข้างเธอและเพราะเหตุนี้เอง เธอถึงได้ตามพวกเขามาเล่นสกีที่นี่เธออยากให้ฟู่เหวินอวี่อยู่ข้างๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะมีหลินยางยางอยู่ด้วย เธอก็ยังอยากจะพยายามยื้อเขาไว้นึกไม่ถึงเลยว่า เธอเกือบจะต้องทิ้งชีวิตไว้ในส่วนลึกของภูเขาหิมะเมื่อนึกถึงความสิ้นหวังตอนที่ถูกติดอยู่ สวีเหยาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นความเจ็บปวดทางกายและทางใจถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอฟู่เหวินอวี่กระชากเธอขึ้นจากเตียงคนไข้อย่างแรง "รีบสำนึกผิดซะ ได้ยินไหม?""ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ หลินยางยางจะแขนเลื่อนข้อมือเคล็ด

ฟู่เหวินอวี่หันมามองสวีเหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "สวีเหยา คุณเนี่ยมันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!""ผมก็อยากจะรู้ ถ้าไม่มีตระกูลฟู่แล้ว คุณจะรอดไปได้สักกี่วัน!""ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราถอนหมั้นกัน! คุณไม่ใช่คู่หมั้นของผมอีกต่อไปแล้ว!"คุณปู่โกรธมาก ท่านชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ฟู่เหวินอวี่ "แก... ไอ้คนตาบอดใจดำ..."ชายชรายังพูดไม่ทันจบ ก็หลับตาลงและหมดสติไปทันทีหมอรีบพาตัวคุณปู่ไปดูแลด้วยความเร่งรีบ สวีเหยาที่กำลังร้อนใจเผลอลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่กลับโดนแผลจนล้มลงไปกองกับพื้น"คุณปู่คะ คุณปู่..."เธอร้องไห้ออกมาด้วยความกระวนกระวาย ยื่นมือไปดึงชายเสื้อของฟู่เหวินอวี่ "ให้ฉันไปดูท่านหน่อยเถอะนะคะ ได้โปรด..."ทั้งเลือดและน้ำตาไหลรินออกมาพร้อมกัน หยดลงบนพื้นจนกระจายเป็นวงคล้ายดอกไม้สีเลือด แต่ฟู่เหวินอวี่กลับผลักเธอออกอย่างรังเกียจ "คุณจะมาเสแสร้งทำไม?""ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคอยเสี้ยมให้คนแตกคอกัน คุณปู่จะโกรธจนป่วยแบบนี้ไหม?""สวีเหยา คุณเนี่ยมันต่ำช้าได้ใจจริงๆ!"เขาหันหลังเดินตามหมอออกจากห้องพัก และยังกำชับบอดี้การ์ดให้เฝ้าสวีเหยาไว้ให้ดี ไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นพ

“สวีเหยา!”ฟู่เหวินอวี่ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ รอยเลือดที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากใต้ร่างของสวีเหยานั้นช่างบาดตา ราวกับมีดแหลมที่ทิ่มแทลทะลุหน้าอกของเขา ทำให้เขาเจ็บปวดเจียนตาย“สวีเหยา สวีเหยา...” ขอบตาของเขาแดงก่ำ เขาเอื้อมมือที่สั่นไปกุมมือที่เย็นเฉียบของสวีเหยา พยายามอย่างไร้ผลที่จะมอบความอบอุ่นให้ร่างที่ไร้ลมหายใจตรงหน้าไม่นาน หมอและพยาบาลก็วิ่งเข้ามา ต่างรีบช่วยกันหามสวีเหยาขึ้นเปลหามและส่งตัวไปยังห้องฉุกเฉินทันที“สวีเหยา คุณห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะ ผมขอร้องละ”“อย่าตายนะสวีเหยา อย่าตาย... ได้โปรดอย่าตายเลย...”เขารีบวิ่งตามหลังหมอไป น้ำเสียงที่พูดออกมาสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้“คนไข้กระดูกแตกละเอียดทั้งแขนและขา โดยเฉพาะส่วนขาที่บาดเจ็บสาหัสมาก”“อวัยวะภายในของคนไข้ฉีกขาดทำให้เสียเลือดมาก และสมองก็ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง”“คนไข้เสียเลือดมากเกินไป เร็ว! เตรียมถ่ายเลือด!”คำพูดของหมอแต่ละคำเข้าหูของฟู่เหวินอวี่จนเขาเดินเซไปมา แทบจะทรงตัวไว้ไม่อยู่ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น ประตูบานใหญ่ปิดสนิท แยกเขาให้ห่างออกมา อยู่ข้างนอกฟู่เหวินอวี่ไม่กล้าแม้แต่จะจิน

ฟู่เหวินอวี่มาถึงโรงพยาบาลก็เป็นเวลาเย็นแล้ว“พี่ฟู่เหวินอวี่คะ มาพอดีเลย ทานข้าวด้วยกันนะคะ”หลินยางยางมองดูแก้มที่ตอบลงเล็กน้อยของเขา เธอรู้สึกสงสารในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะจุดไฟริษยาขึ้นมาทั้งที่สวีเหยากลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้ว ทำไมฟู่เหวินอวี่ยังคงใส่ใจนังนั่นขนาดนี้?แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอาการนั้นออกมาตอนนี้ฟู่เหวินอวี่กำลังจิตใจย่ำแย่ เธอต้องใช้โอกาสนี้แสดงด้านดีของตัวเองออกมา เพื่อให้สวีเหยาหายไปจากชีวิตของเขาอย่างถาวรเธอเข็นฟู่เหวินอวี่ไปที่โต๊ะอย่างอ่อนโยน พร้อมกับจัดวางอาหารตรงหน้าเขาให้เรียบร้อย“พี่ฟู่เหวินอวี่คะ ฉันได้ยินจากบอดี้การ์ดว่าพี่ไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันเลย ทำแบบนี้ได้ยังไงกันคะ?”“ฉันเข้าใจว่าพี่เป็นห่วงพี่สวีเหยา แต่พี่จะปล่อยให้ตัวเองลำบากแบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้าพี่สวีเหยาเห็นพี่เป็นแบบนี้ เธอจะเสียใจขนาดไหน”“มาค่ะ นี่คือซุปไก่ที่ฉันเคี่ยวมาตลอดทั้งบ่าย พี่ลองชิมดูสิคะว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง?”เมื่อเผชิญกับความเอาใจใส่ของหลินยางยาง จิตใจของฟู่เหวินอวี่ก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้างเขาหยิบถ้วยซุปขึ้นมาและส่งยิ้มที่อ่อนโยนให้เธอ “อร่อยมากเลยหลินยางยาง ฝีมือเธอ