All Chapters of รักที่สายไป: Chapter 11 - Chapter 20

ฟู่เหวินอวี่ที่อยู่นอกประตูตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขากัดฟันแน่นจนแทบจะแหลกละเอียดที่แท้ เขาก็ถูกหลินยางยางหลอกปั่นหัวจนดูเหมือนคนโง่มาโดยตลอด!ผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมดั่งงูพิษคนนี้ ทั้งที่เขาเฝ้าทะนุถนอมเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่เธอกลับเกือบจะฆ่าคู่หมั้นของเขาตาย!ทั้งที่สวีเหยาพยายามอธิบายกับเขาตั้งหลายครั้ง แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น และมองว่าเธอแค่หาเรื่องระรานใส่ร้ายคนอื่นไปทั่วทั้งที่จริง เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกใส่ร้ายเมื่อคิดได้ดังนั้น ฟู่เหวินอวี่ก็ชกเขาของตัวเองอย่างแรงทำไมกัน ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่ใจเย็นลงแล้วฟังสิ่งที่สวีเหยาพูดให้ดีๆ?ขอเพียงแค่เขาเชื่อสวีเหยาสักครั้งเดียว เธอก็คงไม่ต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบนี้! ความโกรธแค้นและรู้สึกผิดกำลังแผดเผาใจของฟู่เหวินอวี่ ในขณะที่เขากำลังจะผลักประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับสหลินยางยางและพี่ชายของเธอ แต่หัวหน้าบอดี้การ์ดก็รีบเดินเข้ามาหาและยื่นแฟลชไดรฟ์ให้เขา"คุณชายครับ นี่คือคลิปวิดีโอจากกล้องที่ติดตัวคุณสวีในวันเกิดเหตุหิมะถล่มครับ"“ตอนนี้กู้ข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ” มือของฟู่เหวินอวี่ที่กำลังจะผลักประตูหยุดลงทันทีจริงด้ว

สวีเหยาถูกย้ายมายังเตียงข้างๆ ฟู่เหวินอวี่ เพียงแค่เขาหันหน้ามา ก็สามารถมองเห็นเธอได้ทันทีทุกๆ วันเขานั่งอยู่ที่ข้างเตียงของสวีเหยา ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามคิ้วและดวงตาของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า"สวีเหยา คนชั่วที่รังแกคุณถูกผมจัดการไปหมดแล้วนะ""คุณลืมตาขึ้นมามองผมหน่อยได้ไหม?"แต่สวีเหยาบนเตียงคนไข้ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆในขณะที่อีกด้านหนึ่ง สองพี่น้องตระกูลหลินที่ถูกขับออกจากแวดวงสังคมชั้นสูงกำลังตกที่นั่งลำบากก่อนหน้านี้หลินยางยางอาศัยความสัมพันธ์กับฟู่เหวินอวี่จนได้เป็นนางแบบในเครือบริษัทตระกูลฟู่ และได้รู้จักกับผู้คนในแวดวงไฮโซอยู่บ้างแต่เพราะนิสัยชอบเสแสร้งแบบสาวใสไร้เดียงสา จนไม่มีเพื่อนแท้หลงเหลืออยู่เลยสักคนตอนนี้เมื่อฟู่เหวินอวี่ประกาศตัดขาด เธอไม่เพียงแต่จะเสียงานและที่พัก แต่ในวงสังคมเธอยังกลายเป็นคนที่ทุกคนรุมประณามหลินซื่อเซวียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเป็นแค่ขยะที่ไม่มีความรู้ความสามารถอะไรเลย ก่อนจะมาเกาะฟู่เหวินอวี่ได้ เขาก็ไม่ต่างจากคนพเนจรตกงานตามท้องถนนถึงแม้ทั้งสองจะไม่มีอำนาจวาสนา แต่สันดานการใช้เงินกลับไม่เปลี่ยนไป ไม่นานเงินเก็บที่มีอยู่ก็ถูกล้างผลาญจ

หลังจากกระโดดลงมาจากระเบียง สติของสวีเหยาราวกับจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด เธอมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างจิดจ้าปรากฏขึ้นที่ไกลออกไปเสียงหนึ่งเอ่ยกับเธอว่า "ไปเถอะ ความปรารถนาของเจ้ากำลังจะกลายเป็นจริงแล้ว"เธอวิ่งเข้าหาแสงนั้นตามสัญชาตญาณ แล้วจึงลืมตาขึ้นที่นี่คือที่ไหนกัน?เธอลืมตาขึ้น เพดานที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาปรากฏอยู่ตรงหน้าร่างกายที่หลับใหลมานานยังคงอ่อนแรง เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากเพื่อสำรวจไปรอบๆนี่คือ... ห้องนอนในบ้านเก่าที่เมืองไห่ของเธอนี่นาในปีนั้นพ่อแม่ตระกูลสวีเสียชีวิตจากการไปช่วยคนอื่น บริษัทและหุ้นทั้งหมดถูกพวกญาติๆ รุมทึ้งแย่ชิงไปจนหมด บ้านหลังนี้ถูกนำไปประมูลขาย และเธอก็ต้องระเหเร่ร่อนอยู่ข้างถนนแต่สุดท้ายบ้านหลังนี้กลับขายไม่ออกเพราะมันเก่าเกินไปหลังจากนั้น... หลังจากนั้นครอบครัวที่ถูกช่วยไว้เห็นว่าเธอน่าสงสาร จึงรับเธอไปดูแลที่บ้านเอ๊ะ ทำไมล่ะ...?สวีเหยาขมวดคิ้วมุ่นกะทันหัน คู่สามีภรรยาที่พ่อแม่เธอช่วยชีวิตไว้ชื่อว่าอะไรนะ?เธอพบว่าความทรงจำของตัวเองดูเหมือนจะขาดหายไปบางส่วน เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่รับเล

วันนี้สวีเหยาตั้งใจแต่งตัวให้ดูดีเป็นพิเศษปีใหม่กำลังจะมาถึง เจียงจิ่นเหยียนจึงตั้งใจชวนเธอไปดูหนังด้วยกันในวันเคาท์ดาวน์นี้แน่นอนว่าเธอเข้าใจในเจตนาของเจียงจิ่นเหยียน ประกอบกับเธอก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับชายหนุ่มผู้มีนิสัยอ่อนโยนและใจดีคนนี้เช่นกันทุกครั้งที่อยู่กับเจียงจิ่นเหยียน เธอมักจะรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างมาก ความรู้สึกของการมีที่พึ่งพิงแบบนี้ เธอแทบไม่เคยได้สัมผัสอีกเลยนับตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตไปเมื่อถึงตอนเย็น แสงไฟนีออนตามท้องถนนก็เริ่มสว่างไสวทุกแห่งหนประดับประดาด้วยโคมไฟสวยงามและคึกคักเป็นพิเศษ มีคู่รักเดินจูงมือกันผ่านไปมาไม่ขาดสายเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ สวีเหยาเลือกสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงแมตช์กับเสื้อโค้ทวูล ดูทั้งซุกซนน่ารักและสง่างามในเวลาเดียวกันหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เกล็ดหิมะละอองเล็กๆ ร่วงหล่นลงมา สวีเหยายื่นมือออกไปรับโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็มีเงาหนึ่งทอดลงมาเหนือศีรษะเป็นเจียงจิ่นเหยียนนั่นเอง เขาจัดผ้าพันคอให้สวีเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับเอียงร่มไปทางเธอ"ขอโทษนะ รอนานไหม?"การกระทำของเขาทำให้แก้มของสวีเหยามีสีขึ้น เธอยิ้มพร้อมส่า

ในวินาทีนัน สายตาที่ฟู่เหวินอวี่มองมาที่เธอนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและความไม่ยินยอม ราวกับว่าเขาจะแตกสลายลงในวินาทีถัดไป"คุณไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอ?" เขาคว้าข้อมือของสวีเหยาไว้อย่างแรงแล้วถามคาดคั้นอย่างไม่ยอมแพ้"ความทรงจำระหว่างพวกเราเหล่านั้น คุณจำมันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวเหรอ?"การกระทำของเขาทำให้สวีเหยาตกใจ เธอส่ายหน้าไปมาตามสัญชาตญาณสายตาของฟู่เหวินอวี่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นทั้งโศกเศร้าและโกรธแค้น เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งที่ทวีความรุนแรงขึ้น"แล้วเรื่องหิมะถล่มล่ะ?" เพื่อที่จะให้สวีเหยานึกออก เขาถึงขั้นยอมขุดเอาความทรงจำที่ไม่อยากจดจำเหล่านั้นออกมาเล่าจนหมดเปลือก"เรื่องที่หลินยางยางวางแผนทำให้คุณตกหน้าผา จนเกือบจะต้องตัดขาทั้งสองข้างทิ้งล่ะ? เรื่องพวกนี้คุณก็ลืมไปแล้วเหรอ?""อะไรนะ?" สวีเหยาขมวดคิ้วแล้วเริ่มดิ้นรน พยายามสลัดให้พ้นจากมือของเขา"หลินยางยางผลักคุณตกจากภูเขาหิมะเพื่อใส่ร้ายคุณ จนทำให้คุณต้องติดอยู่ในลานหิมะนานถึงเจ็ดวันเต็มๆ"ยิ่งเขาพูด สีหน้าของสวีเหยาก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ"มันทำให้ขาทั้งสองข้างของคุณถูกหิมะกัดอย่างรุนแรง หลังจากนั้นเธอกับพี่ชายก็ร่วมมือกั