All Chapters of รักที่สายไป: Chapter 11 - Chapter 20

21 Chapters

บทที่ 11

ฟู่เหวินอวี่ที่อยู่นอกประตูตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขากัดฟันแน่นจนแทบจะแหลกละเอียดที่แท้ เขาก็ถูกหลินยางยางหลอกปั่นหัวจนดูเหมือนคนโง่มาโดยตลอด!ผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมดั่งงูพิษคนนี้ ทั้งที่เขาเฝ้าทะนุถนอมเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่เธอกลับเกือบจะฆ่าคู่หมั้นของเขาตาย!ทั้งที่สวีเหยาพยายามอธิบายกับเขาตั้งหลายครั้ง แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น และมองว่าเธอแค่หาเรื่องระรานใส่ร้ายคนอื่นไปทั่วทั้งที่จริง เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกใส่ร้ายเมื่อคิดได้ดังนั้น ฟู่เหวินอวี่ก็ชกเขาของตัวเองอย่างแรงทำไมกัน ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่ใจเย็นลงแล้วฟังสิ่งที่สวีเหยาพูดให้ดีๆ?ขอเพียงแค่เขาเชื่อสวีเหยาสักครั้งเดียว เธอก็คงไม่ต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบนี้! ความโกรธแค้นและรู้สึกผิดกำลังแผดเผาใจของฟู่เหวินอวี่ ในขณะที่เขากำลังจะผลักประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับสหลินยางยางและพี่ชายของเธอ แต่หัวหน้าบอดี้การ์ดก็รีบเดินเข้ามาหาและยื่นแฟลชไดรฟ์ให้เขา"คุณชายครับ นี่คือคลิปวิดีโอจากกล้องที่ติดตัวคุณสวีในวันเกิดเหตุหิมะถล่มครับ"“ตอนนี้กู้ข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ” มือของฟู่เหวินอวี่ที่กำลังจะผลักประตูหยุดลงทันทีจริงด้ว
Read more

บทที่ 12

"เธอกล้าดียังไง!"ฟู่เหวินอวี่เหวี่ยงแก้วน้ำในมือเข้าใส่กำแพงฝั่งตรงข้ามอย่างแรง เสียงดังสนั่นก่อนที่มันจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆเปลวไฟแห่งความโกรธลุกโชนในดวงตาของเขา เขากำหมัดแน่นหลินยางยาง ผมจะทำให้คุณต้องชดใช้อย่างสาสมเขาเดินกลับมาที่ห้องพักของสวีเหยา หลังประตูนั้นหลินยางยางและหลินซื่อเซวียนยังคงยังคงพูดจาไร้สำนึก "เหอะ ขาของนังสวีเหยานี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ แผลก็น่าเกลียดชะมัด"หลินซื่อเซวียนหัวเราะเยาะ "เหอะ ใครจะไปรู้ว่ามันอยากจะตายเองล่ะ? ตั้งแต่แรกพี่ก็ไม่ได้กะจะรักษาไอ้ขาเน่าๆ ของมันให้หายอยู่แล้ว""มันก็ทนเก่งเหมือนกันนะ อุตส่าห์เอาที่คีบไปแกล้งทิ่มมัน กะจะดูว่ามันจะมีปฏิกิริยายังไง""ที่ไหนได้ ทั้งที่ดูท่าทางจะเจ็บปางตายแต่มันกลับไม่ร้องสักแอะ น่าเบื่อชะมัด"ฟู่เหวินอวี่นฟังต่อไม่ไหวแล้ว เขาผลักประตูเข้าไปอย่างแรง เสียงดังปัง ทำให้ทั้งสองคนตกใจ "พี่ พี่ฟู่เหวินอวี่?"ใบหน้าของหลินยางยางฉายแววลนลานอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็รีบตั้งสติและปั้นรอยยิ้มอ่อนหวานเดินเข้าไปหาเขา"พี่ฟู่เหวินอวี่มาได้ยังไงคะ? นอนไม่หลับเหรอ?""พี่ฟู่เหวินอวี่เนี่ยใจอ่อนเกินไปแล้ว พี่สวีเหยา
Read more

บทที่ 13

สวีเหยาถูกย้ายมายังเตียงข้างๆ ฟู่เหวินอวี่ เพียงแค่เขาหันหน้ามา ก็สามารถมองเห็นเธอได้ทันทีทุกๆ วันเขานั่งอยู่ที่ข้างเตียงของสวีเหยา ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามคิ้วและดวงตาของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า"สวีเหยา คนชั่วที่รังแกคุณถูกผมจัดการไปหมดแล้วนะ""คุณลืมตาขึ้นมามองผมหน่อยได้ไหม?"แต่สวีเหยาบนเตียงคนไข้ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆในขณะที่อีกด้านหนึ่ง สองพี่น้องตระกูลหลินที่ถูกขับออกจากแวดวงสังคมชั้นสูงกำลังตกที่นั่งลำบากก่อนหน้านี้หลินยางยางอาศัยความสัมพันธ์กับฟู่เหวินอวี่จนได้เป็นนางแบบในเครือบริษัทตระกูลฟู่ และได้รู้จักกับผู้คนในแวดวงไฮโซอยู่บ้างแต่เพราะนิสัยชอบเสแสร้งแบบสาวใสไร้เดียงสา จนไม่มีเพื่อนแท้หลงเหลืออยู่เลยสักคนตอนนี้เมื่อฟู่เหวินอวี่ประกาศตัดขาด เธอไม่เพียงแต่จะเสียงานและที่พัก แต่ในวงสังคมเธอยังกลายเป็นคนที่ทุกคนรุมประณามหลินซื่อเซวียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเป็นแค่ขยะที่ไม่มีความรู้ความสามารถอะไรเลย ก่อนจะมาเกาะฟู่เหวินอวี่ได้ เขาก็ไม่ต่างจากคนพเนจรตกงานตามท้องถนนถึงแม้ทั้งสองจะไม่มีอำนาจวาสนา แต่สันดานการใช้เงินกลับไม่เปลี่ยนไป ไม่นานเงินเก็บที่มีอยู่ก็ถูกล้างผลาญจ
Read more

บทที่ 14

ฟู่เหวินอวี่จำไม่ได้ว่าตัวเองกลับมาถึงโรงพยาบาลได้อย่างไรเมื่อได้สติอีกครั้ง เขาก็นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของสวีเหยาพร้อมน้ำตานองหน้าไปแล้วสวีเหยาบนเตียงคนไข้ยังคงหลับตาเงียบงันจนไร้เสียงใดๆ มีเพียงหน้าอกที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาเท่านั้นที่พิสูจน์ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ฟู่เหวินอวี่มองดูใบหน้าที่สงบนิ่งของเธอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะซบหน้าลงร้องไห้อย่างหนักเขารู้ดีว่าสิ่งที่หลินยางยางพูดนั้นไม่ผิดเลยไม่ว่าจะเป็นหลินยางยางหรือหลินซื่อเซวียน ต่างก็สร้างความเจ็บปวดให้สวีเหยาไม่ได้ครึ่งหนึ่งของสิ่งที่เขาทำกับเธอด้วยซ้ำทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ?ทั้งที่เริ่มแรกเขาก็รักสวีเหยาด้วยใจจริง แต่ทำไมเขาถึงได้ทำเรื่องที่ทำร้ายเธอมากมายขนาดนี้?ถ้าวันนั้นในงานวันเกิด เขาไม่ไปกับหลินยางยางก็คงดี… ถ้าวันนั้นเขาไม่ทะเลาะกับสวีเหยาก็คงดี… ถ้าวันไปเล่นสกี เขาไม่ประชดทิ้งสวีเหยาไว้ข้างหลังก็คงดี… ในห้องพักผู้ป่วยเงียบสนิท มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่เขาพยายามกดเอาไว้ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัว วันเวลาที่สวยงามเหล่านั้นราวกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมา ทำให้เขาไม่มีทางคว้าเอาไว้ได้เลยมือของเขาสั่นข
Read more

บทที่ 15

หลังจากกระโดดลงมาจากระเบียง สติของสวีเหยาราวกับจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด เธอมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างจิดจ้าปรากฏขึ้นที่ไกลออกไปเสียงหนึ่งเอ่ยกับเธอว่า "ไปเถอะ ความปรารถนาของเจ้ากำลังจะกลายเป็นจริงแล้ว"เธอวิ่งเข้าหาแสงนั้นตามสัญชาตญาณ แล้วจึงลืมตาขึ้นที่นี่คือที่ไหนกัน?เธอลืมตาขึ้น เพดานที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาปรากฏอยู่ตรงหน้าร่างกายที่หลับใหลมานานยังคงอ่อนแรง เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากเพื่อสำรวจไปรอบๆนี่คือ... ห้องนอนในบ้านเก่าที่เมืองไห่ของเธอนี่นาในปีนั้นพ่อแม่ตระกูลสวีเสียชีวิตจากการไปช่วยคนอื่น บริษัทและหุ้นทั้งหมดถูกพวกญาติๆ รุมทึ้งแย่ชิงไปจนหมด บ้านหลังนี้ถูกนำไปประมูลขาย และเธอก็ต้องระเหเร่ร่อนอยู่ข้างถนนแต่สุดท้ายบ้านหลังนี้กลับขายไม่ออกเพราะมันเก่าเกินไปหลังจากนั้น... หลังจากนั้นครอบครัวที่ถูกช่วยไว้เห็นว่าเธอน่าสงสาร จึงรับเธอไปดูแลที่บ้านเอ๊ะ ทำไมล่ะ...?สวีเหยาขมวดคิ้วมุ่นกะทันหัน คู่สามีภรรยาที่พ่อแม่เธอช่วยชีวิตไว้ชื่อว่าอะไรนะ?เธอพบว่าความทรงจำของตัวเองดูเหมือนจะขาดหายไปบางส่วน เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่รับเล
Read more

บทที่ 16

สวีเหยาหางานทำที่ร้านดอกไม้แถวบ้าน เป็นงานจัดดอกไม้ แม้เงินเดือนจะไม่สูงแต่เธอก็ชอบมันมากการได้ส่งต่อความสวยงามให้แก่ผู้อื่นทำให้เธอมีความสุข ในระหว่างที่ทำงานที่นี่เธอก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ มากมาย“พี่เฉิน สวัสดีค่ะ” สวีเหยาเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาในร้าน ผู้จัดการร้านรีบดันจานซาลาเปาร้อนๆ มาตรงหน้าเธอทันที“มาจ้ะ รีบชิมดู พี่ทำเองกับมือเลยนะวันนี้”หลังจากเตรียมงานเสร็จเรียบร้อย สวีเหยาก็ได้รับออเดอร์ให้ไปส่งดอกไม้ข้างนอกแต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ ที่อยู่ของออเดอร์นี้อยู่บ้านข้างๆ เธอเองเธอกอดช่อดอกลิลลี่ไปส่งที่หน้าบ้านของลูกค้า แล้วยื่นมือไปกดกริ่ง“ขอโทษครับ กำลังไปครับ”เสียงทุ้มใสของชายหนุ่มดังขึ้นจากหลังประตู เมื่อประตูเปิดออก ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาก็รับช่อดอกไม้ไปจากมือเธอ“ขอบคุณครับ... อ้าว คุณนั่นเอง?”ก่อนที่เขาจะพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเสียงดีใจอย่างกะทันหันสวีเหยาเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าหน้าตานี้คุ้น ๆ “คุณคือ...” เธอนึกอยู่พักหนึ่ง แล้วก็นึกออกทันทีว่าใบหน้านี้คือเพื่อนเล่นสมัยเด็กที่เคยอ้วนจ้ำม่ำคนนั้นเธอสบตากับชายหนุ่ม
Read more

บทที่ 17

วันนี้สวีเหยาตั้งใจแต่งตัวให้ดูดีเป็นพิเศษปีใหม่กำลังจะมาถึง เจียงจิ่นเหยียนจึงตั้งใจชวนเธอไปดูหนังด้วยกันในวันเคาท์ดาวน์นี้แน่นอนว่าเธอเข้าใจในเจตนาของเจียงจิ่นเหยียน ประกอบกับเธอก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับชายหนุ่มผู้มีนิสัยอ่อนโยนและใจดีคนนี้เช่นกันทุกครั้งที่อยู่กับเจียงจิ่นเหยียน เธอมักจะรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างมาก ความรู้สึกของการมีที่พึ่งพิงแบบนี้ เธอแทบไม่เคยได้สัมผัสอีกเลยนับตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตไปเมื่อถึงตอนเย็น แสงไฟนีออนตามท้องถนนก็เริ่มสว่างไสวทุกแห่งหนประดับประดาด้วยโคมไฟสวยงามและคึกคักเป็นพิเศษ มีคู่รักเดินจูงมือกันผ่านไปมาไม่ขาดสายเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ สวีเหยาเลือกสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงแมตช์กับเสื้อโค้ทวูล ดูทั้งซุกซนน่ารักและสง่างามในเวลาเดียวกันหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เกล็ดหิมะละอองเล็กๆ ร่วงหล่นลงมา สวีเหยายื่นมือออกไปรับโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็มีเงาหนึ่งทอดลงมาเหนือศีรษะเป็นเจียงจิ่นเหยียนนั่นเอง เขาจัดผ้าพันคอให้สวีเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับเอียงร่มไปทางเธอ"ขอโทษนะ รอนานไหม?"การกระทำของเขาทำให้แก้มของสวีเหยามีสีขึ้น เธอยิ้มพร้อมส่า
Read more

บทที่ 18

หลังจากนั้นไม่นาน สวีเหยาก็ได้รับข้อความจากฟู่เหวินอวี่"สวีเหยา พวกเราออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม?""ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมทำเกินไป ผมไม่ควรทำกับคุณแบบนั้น...""แต่ตอนนี้ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้ไหม?"สวีเหยามองดูข้อความที่ส่งมาเป็นชุดด้วยความไม่เข้าใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆแม้ว่าในสมองของเธอจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับฟู่เหวินอวี่เลย แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกลางๆ ว่าเมื่อก่อนเธอเหมือนจะรู้จักผู้ชายคนนี้จริงๆเมื่อนึกถึงช่องว่างในความทรงจำ ความสังหรณ์ใจในใจของเธอก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เพื่อค้นหาความจริง เธอจำเป็นต้องพบกับฟู่เหวินอวี่สักครั้งเมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงตอบกลับฟู่เหวินอวี่ไปว่า "พวกเราออกมาเจอกันเถอะค่ะ""มีอะไรหรือเปล่า?" เจียงจิ่นเหยียนเห็นเธอทำท่าเหมือนจะออกไปข้างนอก "จะไปไหนเหรอ? ให้ผมไปส่งไหม?""ไม่เป็นไรค่ะ ไม่อยากรบกวน... คือฉันจะไปเจอคนคนหนึ่งค่ะ"เธอส่ายหน้า เมื่อสบเข้ากับสายตาอันอบอุ่นของเจียงจิ่นเหยียน ในใจของเธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาถ้าหากเจียงจิ่นเหยียนโกรธขึ้นมาจะทำยังไงดี?แต่เจียงจิ่นเหยียนเ
Read more

บทที่ 19

ในวินาทีนัน สายตาที่ฟู่เหวินอวี่มองมาที่เธอนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและความไม่ยินยอม ราวกับว่าเขาจะแตกสลายลงในวินาทีถัดไป"คุณไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอ?" เขาคว้าข้อมือของสวีเหยาไว้อย่างแรงแล้วถามคาดคั้นอย่างไม่ยอมแพ้"ความทรงจำระหว่างพวกเราเหล่านั้น คุณจำมันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวเหรอ?"การกระทำของเขาทำให้สวีเหยาตกใจ เธอส่ายหน้าไปมาตามสัญชาตญาณสายตาของฟู่เหวินอวี่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นทั้งโศกเศร้าและโกรธแค้น เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งที่ทวีความรุนแรงขึ้น"แล้วเรื่องหิมะถล่มล่ะ?" เพื่อที่จะให้สวีเหยานึกออก เขาถึงขั้นยอมขุดเอาความทรงจำที่ไม่อยากจดจำเหล่านั้นออกมาเล่าจนหมดเปลือก"เรื่องที่หลินยางยางวางแผนทำให้คุณตกหน้าผา จนเกือบจะต้องตัดขาทั้งสองข้างทิ้งล่ะ? เรื่องพวกนี้คุณก็ลืมไปแล้วเหรอ?""อะไรนะ?" สวีเหยาขมวดคิ้วแล้วเริ่มดิ้นรน พยายามสลัดให้พ้นจากมือของเขา"หลินยางยางผลักคุณตกจากภูเขาหิมะเพื่อใส่ร้ายคุณ จนทำให้คุณต้องติดอยู่ในลานหิมะนานถึงเจ็ดวันเต็มๆ"ยิ่งเขาพูด สีหน้าของสวีเหยาก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ"มันทำให้ขาทั้งสองข้างของคุณถูกหิมะกัดอย่างรุนแรง หลังจากนั้นเธอกับพี่ชายก็ร่วมมือกั
Read more

บทที่ 20

ฟู่เหวินอวี่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับเรื่องของสวีเหยา จนจำไม่ได้แล้วว่ากี่วันที่เขาไม่ได้ปรากฏตัวที่บริษัทตระกูลฟู่เมื่อพ่อของฟู่เหวินอวี่ทราบเรื่องก็โกรธจัด ออกคำสั่งให้คนไปจับตัวลูกชายที่ไม่เอาไหนกลับมาทันทีเมื่อฟู่เหวินอวี่ถูกคุมตัวกลับมาที่บ้านตระกูลฟู่ ภาพที่เขาเห็นคือพ่อและแม่นั่งเงียบกริบอยู่ในห้องนั่งเล่นพอเห็นหน้าเขา พ่อก็ตวาดเสียงกร้าว "มานี่!"เพียะ! ฟู่เหวินอวี่เดินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก และสิ่งที่รอต้อนรับเขาก็คือฝ่ามือที่ฟาดลงมาอย่างเต็มแรงเขาถูกตบจนหน้าหัน ก่อนจะถ่มน้ำลายปนเลือดออกมาแม่ของฟู่เหวินอวี่เห็นดังนั้นก็รีบดึงตัวลูกชายมาด้วยความร้อนใจ"จะพูดก็พูดสิ คุณจะลงไม้ลงมือทำไมกัน?"เธอตำหนิสามีทางสายตาพร้อมสำรวจฟู่เหวินอวี่ไปทั่วตัวถ้าไม่มองก็คงไม่รู้ แต่พอมองดูชัดๆ เธอก็ต้องตกใจสุดขีด"ขอดูหน่อย... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" เธอถามเสียงหลงด้วยความตกใจ"ฟู่เหวินอวี่ ทำไมลูกถึงเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้ แล้วบนหน้านี่ใครเป็นคนต่อย?"คนเป็นแม่ทนเห็นลูกชายถูกรังแกไม่ได้ จึงพูดออกมาอย่างโกรธแค้น "กลางวันแสกๆแบบนี้ ไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองเลยหรือไง?""เดี๋ยวแม่จะไปจ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status