All Chapters of จำเลยลับเมียขัดดอก: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 : เด็กของกูความหนาวเหน็บกัดกินผิวตามร่างกายจนรู้สึกหนาวสั่นปลุกเร้าให้คนที่หลับไปเพราะความอ่อนเพลียรู้สึกตัวตื่น แต่แล้วความเจ็บปวดทั่วร่างกายก็ได้เข้ามาทักทายโดยเฉพาะความเจ็บปวดกลางหว่างขาที่ไม่สามารถขยับขาได้เลยดวงตากลมโตที่หนักอึ้งพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังนอนอยู่ในห้องเดิมด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา สอดส่องสายตามองหานาฬิกาที่ผนังห้อง"เที่ยงคืนแล้วเหรอ" น้ำเสียงที่แหบพร่าเอ่ยขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ไม่รู้เลยว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหนภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับวูบคือร่างกายกำยำของไทเลอร์กำลังเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วง เขาสร้างความเจ็บปวดให้กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้จบแค่ครั้งที่สาม สุดท้ายฉันไม่สามารถฝืนความอ่อนแอของร่างกายไหว"อื้อ...ซี๊ดดด" เสียงความเจ็บปวดระบายออกมาเมื่อพยายามขยับตัว ต้องกัดฟันฝืนความเจ็บปวดดันตัวเองนั่งพิงกับหัวเตียง ใบหน้าหวานหันมองไปทั่วห้องเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่อยู่ในนี้แล้วจริง ๆ"เขาไปแล้วสินะ" นัยส์ตาเห่อร้อนกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใบหน้าหวานเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้น้ำ

ตอนที่ 13 : ไม่มีอะไรน่าสนใจเหล้าสีเหลืองทองค่อย ๆ รินใส่แก้วคริสตัล มือเรียวเล็กเกร็งและมีอาการสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะการรินเหล้าราคาแพงแต่ทุกการกระทำของฉันมีสายตาคมจับจ้องอยู่ตลอด อีกทั้งตัวฉันกับตัวของเขาแทบจะขึ้นไปนั่งบนตักกันอยู่แล้วด้านหลังก็รับรู้ถึงท่อนแขนแกร่งที่พาดอยู่จนฉันเกร็งไปทั้งตัว"พอหรือยังคะ" เพราะความไม่รู้ทำให้มีนตราถามสายตาคมมองเหล้าสีเหลืองทองที่เกือบจะล้นแก้ว"บ้านเธอสอนให้รินเหล้าแบบนี้เหรอ""ฉันไม่เคยทำนิคะ""ไม่ได้เรื่องสักอย่าง" ไทเลอร์พูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำทุกอย่างได้ห่วยแตกแบบเธอมาก่อน การรินเหล้าควรรินแค่ครึ่งแก้ว"โง่ ซื่อบื้อ"มีนตราเม้มปากเข้าหากันแน่นเพื่อข่มอารมณ์ คำพูดที่พ่นออกมาทำลายความรู้สึกฉันไม่น้อย และบ่งบอกชัดเจนว่าทำไม่ถูกใจเขา ก็ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรินเหล้าให้ใคร ไม่เคยนั่งกินเหล้ากับใคร“ก็ฉันคิดว่ามันเหมือนรินน้ำเปล่าใส่แก้ว”ไทเลอร์ยอมยกแขนออกจากพนักพิงและโน้มตัวมาจัดการรินเหล้าด้วยตัวเองกับแก้วใบใหม่ มือหนาหยิบน้ำแข็งใส่แก้วคริสตัลเพียงก้อนเดียว และจัดการรินเหล้าราคาแพงใส่เพียงครึ่งแก้วก่อนจะยกแก้วที่มีเหล้าสีเหลือง

ตอนที่ 15 : ระบายความโกรธ NC20+ไทเลอร์ลากมีนตรามาด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นท่ามกลางสายตาของลูกน้องและบรรดาเด็กในกาสิโน แต่ไทเลอร์ไม่ได้สนใจสายตาใคร ลากตัวเธอเข้าลิฟต์และกดมาที่ชั้นสองซึ่งเป็นชั้นของห้องพักเธอ มือหนายังคงบีบรัดข้อมือมีนตราไว้แน่นเท้าเรียวเล็กก้าวเดินแทบไม่ทัน หวุดหวิดจะล้มลงไปกองกับพื้นหลายรอบ เหมือนว่าเขายื้อตัวฉันไว้ไม่ให้ล้มแต่ก็ลากฉันไม่ต่างจากกระสอบทราย มือหนารัดข้อมือฉันไว้แน่นจนปวดร้าวไปจนถึงกระดูก การเจอเขาแต่ละครั้งมักมีแต่เรื่องเจ็บตัวกึก แกร่กประตูห้องของฉันเปิดออกด้วยฝีมือของไทเลอร์ ไม่คิดว่าเขาจะมีกุญแจเข้าห้องติดตัวไว้ด้วย รู้ดีว่าเขาเป็นเจ้าของกาสิโนแต่เขาจะเก็บกุญแจห้องของพนักงานไว้ที่ตัวเองทำไมกัน แต่ความคิดนั้นก็ได้กลืนหายไปเมื่อได้รับแรงเหวี่ยงจนลอยละลิ่วลงไปนอนที่เตียงปั่ก"อื้อ..." มีครั้งไหนที่ฉันจะไม่เจ็บตัวบ้างไหม อาการจุกท้องเข้ามาทักทายจนต้องนอนกุมหน้าท้องและขดตัว แต่รับรู้ถึงแรงยุบของเตียงเมื่อมีอีกคนกำลังขึ้นมาไทเลอร์ขึ้นคร่อมร่างเล็กและจับตัวเธอนอนแผ่หลา ใช้มือทั้งสองข้างตึงข้อมือของเธอทั้งซ้ายและขวาไว้ให้แนบชิดกับที่นอน ทำให้ใบหน้าของเราทั

ตอนที่ 17 : ข้อตกลงล้างหนี้ดวงตากลมโตเหลือบมองใบหน้าคมคายที่ไร้ความรู้สึก ฉันไม่สามารถคาดเดาสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ได้เลย"จะนอนแหกขาแบบนี้ให้ฉันมีอารมณ์" ไทเลอร์หันมามองคนตัวเล็กที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงโดยที่ไม่มีผ้าห่มปกปิดร่างกาย แค่เขาทำให้เธอเสร็จคามือก็ปวดหนึบที่กลางหว่างขาจะแย่อยู่แล้ว และนี่เธอยังมานอนแผ่หลาให้สายตาเขาได้เห็นอีกพรึบมือเรียวเล็กรีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า มัวแต่คิดจนลืมไปเลยว่าร่างกายฉันไม่มีเสื้อผ้าปกปิด ฉันดึงผ้าผืนหนาจนมาถึงคอและนอนหันหลังให้เขาที่ยังสูบบุหรี่อย่างสบายใจอยู่บนเตียงเดียวกัน"ฉันไม่ชอบให้ใครนอนหันหลัง"น้ำเสียงเรียบนิ่งเชิงคำสั่งนั้นทำให้ฉันยอมพลิกตัวกลับมาและเงยมองเจ้าของร่างกายกำยำด้วยสายตาไม่พอใจ"แล้วทำไมคุณไม่ออกไปจากห้องฉันสักทีคะ คุณพอใจกับสิ่งที่ทำแล้วไม่ใช่เหรอ คุณระบายความโกรธใส่ตัวฉันหมดแล้วนิ""ที่นี่กาสิโนของฉัน ห้องที่เธอนอนอยู่ตอนนี้ก็ของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะนอนอยู่ห้องไหนก็ได้"ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อสิ่งที่เขาพูดมามันคือความจริง แล้วห้องมีตั้งหลายห้องจะมานอนในห้องที่คับแคบแบบนี้ทำไม ห้องรับรองด้านบนใหญ่ก

ตอนที่ 19 : อาการออก"นายใหญ่บอกให้เธอเข้าไปรอด้านใน"ทันทีที่ฉันเดินถือถาดที่มีเหล้าราคาแพงออกมาจากลิฟต์ในชั้นของห้องรับรอง ก็มีชายฉกรรจ์ชุดดำที่ยืนเฝ้าประจำจุดต่าง ๆ ของตึกเอ่ยบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ฉันพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและเดินตรงไปยังห้องรับรองที่คุ้นเคย ฉันสามารถใช้คำว่าคุ้นเคยได้แล้วเพราะมาที่นี่บ่อยไม่ต่างจากห้องพักตัวเอง"ค่อยยังชั่วหน่อย อย่างน้อยก็มีโอกาสได้หายใจนานขึ้น"ฉันพูดเบา ๆ พร้อมกับเอื้อมไปเปิดประตูห้อง กวาดสายตาไปทั่วห้องรับรองที่ไร้ซึ่งเงาของชายร่างสูง เท้าเรียวเล็กเดินไปยังโซฟาตัวเดิมและวางถาดที่มีเหล้าราคาแพงลงบนโต๊ะกระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหน้าโซฟาทันทีที่วางเสร็จฉันก็เลือกที่จะไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอเขา แผ่นหลังบางเอนกายพิงกับพนักพิงของโซฟา ความเงียบทำให้ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยหลังจากเขาออกจากห้องไปได้ไม่นานก็มีคนมาเคาะประตู ค่อนข้างแปลกใจที่มีแม่บ้านของที่นี่เสิร์ฟอาหารให้ถึงห้องพักตัวเอง และที่แปลกใจกว่าเดิมคือไทเลอร์เป็นคนออกคำสั่ง ซึ่งฉันไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงที่นอนด้วยทุกคนหรือเปล่าแต่ไม่แน่คงทำแบบนี้กับทุกคนที่นอนด้วย ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ไ