จำเลยลับเมียขัดดอก

บทนำใจกลางเมืองหลวงเต็มไปด้วยการจราจรที่พลุกพล่านมีตึกตั้งเรียงรายสลับสูงต่ำกันอย่างแออัดจนกลายเป็นภาพคุ้นตาของทุกคน และในความแออัดนั้นมีหนึ่งตึกที่ตั้งเด่นอยู่ในย่านธุรกิจ มองเผิน ๆ ก็เหมือนตึกทั่วไปแต่มีผู้คนเดินเข้าออกกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เป็นตึกที่หลายคนรู้ว่าด้านในเป็นบ่อนกาสิโนขนาดใหญ่ เป็นพื้นที่เสี่ยงดวงที่หลายคนอยากเข้าหาภายในกาสิโนถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ฝ้าเพดานสูงโปร่งห้อยระย้าด้วยแชนเดอร์เรียคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับ พื้นที่โดยรอบถูกจัดสรรไว้อย่างลงตัว มีหลากหลายเครื่องเล่นที่พร้อมจ่ายเงินให้กับคนที่เล่นชนะ ตู้สล็อตวางเรียงรายกันหลายร้อยตู้ โต๊ะเสี่ยงดวงที่ทำมาจากหินอ่อนวาละลานตา ทุกการเสี่ยงดวงรวบรวมอยู่ในนี้ทั้งหมด ไม่ใช่แค่ชั้นเดียวแต่อุปกรณ์เสี่ยงดวงเหล่านี้กระจายอยู่หลายชั้นของตึก อีกทั้งยังมีระบบออนไลน์ที่เอื้ออำนวยแก่นักเสี่ยงดวงที่ไม่สามารถมาที่นี่ได้หลายหมื่นหลายแสนคน ทำให้กาสิโนแห่งนี้ขยายตัวอย่างรวดเร็วเพราะสามารถเข้าถึงกลุ่มคนได้ทั้งออนไลน์และออฟไลน์เม็ดเงินมหาศาลสะพัดเข้าสู่เจ้าของบ่อนกาสิโนจนกลายเป็นมหาเศรษฐีในช่วงอายุที่ยังน้อย ทุกคนรู้จักกลุ่มเจ้าพ่อก

ตอนที่ 2 : ไม่มีโอกาส5.00 น.มือเรียวเล็กจับไม้ถูพื้นและถูไปทุกซอกทุกมุมของภายในบ้าน ฉันจะตื่นตีสี่ของทุกวันเพื่อมาทำความสะอาดบ้านและเตรียมกับข้าวไว้ให้กับแม่เลี้ยง มันกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่พ่อฉันจากไป งานทุกอย่างก็กลายเป็นฉันที่ต้องทำ หลายคนต่างบอกให้ฉันหนีความอัปยศนี้แต่ฉันก็ยังยืนหยัดอยู่บ้านของตัวเองคนที่ควรออกไปคือแม่เลี้ยงกับลูกชาย ฉันเชื่อว่าสักวันคนพวกนี้จะได้รับกรรมกับสิ่งที่ก่อไว้...แต่ว่าจะอยู่ทันได้เห็นสองคนแม่ลูกนี้รับผลกรรมหรือเปล่าน่ะสิ"เฮ้อ" มีนตราถอนหายใจออกมาเบา ๆ และเป็นจังหวะเดียวกันที่ถูบ้านเสร็จพอดีทั้งเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ หลังจากนั้นจัดการซักล้างผ้าถูพื้นให้สะอาดก่อนจะนำไปตากด้วยความชำนาญ"อาบน้ำแต่งตัวรีบออกไปทำงานก่อนน้าดาวจะตื่นดีกว่า ไม่อยากฟังคำพูดทำร้ายจิตใจ" แต่ก่อนที่ฉันจะเดินเข้าห้องของตัวเองก็รีบหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อติดมือไปด้วย ด้วยที่เมื่อคืนร้องไห้จนเผลอหลับไปความหิวก็ได้หายไปด้วย แต่พอตื่นขึ้นมาความหิวก็กลับมาประท้วงอีกครั้ง___________เวลาต่อมา...หญิงสาวร่างเล็กจัดการอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จสรรพพร้อมออกไปทำงาน ชุดสวยของฉันก็มีเพียงแค่ช

ตอนที่ 4 : หนี้หลักล้าน"อีลูกเนรคุณ คิดเหรอว่ากูจะปล่อยให้มึงไปแจ้งตำรวจ อีโง่""อ๊ะ" มีนตราร้องออกมาเสียงหลงเมื่อถูกเหวี่ยงอย่างแรงจนล้มลงกระแทกพื้นภายในห้องนอนของตัวเองด้วยฝีมือของน้องชายต่างแม่ ใบหน้าหวานเงยมองสองแม่ลูกด้วยสายตาไม่พอใจแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ประตูห้องของฉันถูกปิดทำให้ฉันรีบลุกขึ้นแต่ก็ไม่ทันปัง ปัง ปังกำปั้นเล็ก ๆ ทุบที่ประตูจนเกิดเสียง เพื่อให้คนด้านนอกเปิดประตู ปกติแล้วประตูห้องนอนของฉันจะล็อกจากด้านในถ้ามีคนอยู่ในห้อง แต่คราวนี้คนที่อยู่ด้านนอกกำลังล็อกแม่กุญแจทำให้ฉันเปิดประตูออกไปไม่ได้"น้าดาวปล่อยมีนนะ มีนบอกให้ปล่อย""มึงอยากพูดจาไม่เข้าหูกูเอง กูจะบอกอะไรให้นะอีมีน ถ้ามึงตายไปซะคนยังไงที่ดินผืนนี้ก็ต้องเป็นของกูอยู่วันยังค่ำ มึงควรรักกูให้มาก ๆ ที่ไม่ฆ่ามึงตั้งแต่วันนี้"คำขู่ของแม่เลี้ยงดังเข้ามาในห้องแบบชัดถ้อยชัดคำ ฉันพยายามกระชากประตูแต่ก็ไม่เป็นผล พยายามใช้มือทุบประตูจนเสียงดังแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าประตูจะถูกเปิดออก"ถ้ามึงยังไม่สงบปาก รับรองว่ามึงได้เป็นเมียกูแน่...พี่สาวที่น่ารักของตะวัน"คำขู่ของน้องชายต่างแม่ทำให้มีนตราหยุดชะงักและหวาดผวา"มึงพูด

ตอนที่ 6 : ถอดออกให้หมดกลับมาปัจจุบันสายตาคมมองใบหน้าหวานของเด็กสาวที่เปี่ยมล้นไปด้วยความกลัว ถึงแม้จะรู้สึกถูกใจกับสินค้าชิ้นนี้ตั้งแต่แรกเห็นแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าหรือแววตาอะไรออกมาให้คนตรงหน้าได้รับรู้ ใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่งและไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม อาการตื่นกลัวของเธอก็ไม่ได้ทำให้ไทเลอร์รู้สึกสงสารแม้แต่นิดเดียวระยะทางจากนครศรีธรรมราชมาถึงกรุงเทพเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทำให้ฉันได้ตกผลึกความคิดกับการตัดสินใจในครั้งนี้...ฉันทำเพื่อครอบครัวแท้ ๆ ของตัวเองถึงแม้ทั้งสองคนจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ไม่ใช่เพราะอยากช่วยเหลือแม่เลี้ยงใจร้าย หวังว่าสิ่งที่ฉันขอให้ลูกน้องเขาจัดการจะส่งผลให้แม่เลี้ยงตกที่นั่งลำบากแบบที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้มือหนาคลายมือออกจากปลายคางมน และเดินไปนั่งที่ปลายเตียง จัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนครบทุกเม็ดทำให้เปิดเผยแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามต่อสายตาของเด็กสาว"ถึงเวลาเช็คของ ทำหน้าที่เธอซะ"รู้สึกเสียวสันหลังวาบกับคำสั่งที่เรียบนิ่ง อีกทั้งเจ้าของร่างกายกำยำยังเปิดเผยให้ฉันได้เห็นกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน"ฉันขอถามสักนิดได้ไหมคะ"คิ้วหนาเลิกขึ้นหนึ่งข

ตอนที่ 8 : เป็นเรื่องปกติ"อ่า...เจ็บจัง"ร่างกายที่เจ็บปวดค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ก้าวเดินทีละนิด พยายามลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุดเพื่อลดการสะเทือนแต่เหมือนไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย ใบหน้าหวานเหยเกอยู่หลายครั้งเวลาลงน้ำหนักเท้าที่มากเกินไป แต่ฉันต้องกัดฟันสู้ความปวดร้าวนี้ไปให้ได้หลังจากเขาออกไปก็ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายอีกเลย และหลังจากนั้นได้จัดการกับตัวเองล้างคราบน้ำรักออกจากร่างกายและใส่ชุดเดรสสีแดงตัวเดิม เมื่อได้เวลาที่เขาออกคำสั่งฉันก็เดินออกจากห้องแต่เมื่อก้าวเดินออกมาทำให้ร่างเล็กหยุดยืนมองซ้ายทีขวาทีเพราะฉันไม่รู้อะไรเลยว่าควรไปทางไหนไม่ต่างกับชีวิตตัวเองในตอนนี้ที่มืดมิดอยู่ในขุมนรกไม่รู้ว่าตัวเองจะหาทางออกจากขุมนรกนี้ได้ตอนไหน"ต้องไปทางไหนล่ะ บอกแค่ว่าต้องทำงานแล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าต้องเดินไปทางซ้ายหรือทางขวา"ฉันรู้ว่าที่นี่เป็นกาสิโนเพราะตอนที่ถูกพาตัวมาได้เห็นผู้คนมากมายกำลังสนุกสนานกับการพนัน ไม่คิดว่าพนันออนไลน์ผ่านมือถือที่แม่เลี้ยงกับน้องชายต่างแม่เล่นนั้นจะมีเครือข่ายที่ใหญ่โตขนาดนี้ และที่สำคัญทุกคนเล่นการพนันกันแบบเปิดเผยไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย บ่งบอกว่าเจ้าของที่นี่