Alle Kapitel von Mister President’s Dirty Secret: Kapitel 11 – Kapitel 20

NAPANGITI si Hudson habang nakamasid sa ‘di kalayuan. He was so amazed when he saw the other twin. Ang laking tao ng anak na lalaki ni Selene at kahit na hirap sa buhay ay hindi mga mukhang malnourished. Kung hindi nagtaksil si Jeanine sa kanya mahigit limang taon na ang nakalipas, baka may pamilya na rin siya ngayon. Maliit lang ang kanyang pamilya. Nag-iisang anak ang kanyang ama at nag-iisang anak din siya. Ang hirap. Ramdam niya ang hirap na nag-iisa. Now that his father is in the US for his treatment after appendicitis, he feels so alone. “Naririnig ko ikaw, Elara,” ani Selene sa anak na bumubulong sa kakambal. “Sabi ko lang po ay gwapo si Plesident sabi niyo kay nanay.” “Ano?” Bulalas ni Selene, “Bakit mo sinabi?” “Mama, liars go to hell. Elara has to be honest, sabi niyo po ‘yan,” ani ng batang lalaki kaya lalong napangiti si Hudson. Selene is so amazing. She raised these kids all by herself for so many years. Hanga siya sa mga ganitong babae. Ganito rin si Jeanine noong h

Chapter 12 Mula nang makauwi sina Elara at Dwight, mas naging tahimik si Selene kaysa dati. Kung dati ay pino lang siya, ngayon ay tila mas lalo siyang nagiging invisible, parang sinasadya niyang huwag makatawag ng pansin. Sa bawat utos ni Hudson, mabilis siyang kumikilos, maayos at walang tanong. Sawang-sawa na kasi siya sa mga pangmamaliit ng mga tao sa kanya. Paulit-ulit na lang iyon na nangyayari kahit na wala naman siyang ginagawa. At marapat na umiwas siya sa amo niya para walang gulo kay Jeanine. Si Dante ang madalas niyang kakwentuhan kapag naglilinis siya sa labas. “Selene,” tawag ni Hudson sa kanya habang nagpapahinga sa oras ng break niya. Nagkukwentuhan sila ni Dante sa may portico. “Sir,” agad niyang sagot matapos na parang robot na pumihit. Nakatingin si Hudson kay Dante. Ngumiti naman ang isa at nag-bow sa amo nila. “Dito na muna ako Selene.” “O, sige, Kuya.” Tiningnan niya ulit si Hudson sa pormal na paraan. Nakasunod ito ng tingin kay Dante. “Make sure that

Mabilis na lumipas ang mga araw, at maaga na umalis si Selene mula sa palasyo. Sabi ni Hudson ay ipahahatid ito pero tumanggi sa alok niya. Unang beses sa mahabang panahon na sobrang tahimik ng paligid. Sanay naman siya sa ganito. He likes this kind of silence but now it feels different. It feels empty. Nakaupo siya sa opisina niya, pero hindi siya makapag-focus. Paulit-ulit niyang binabasa ang parehong dokumento, pero hindi niya maintindihan. Nang hindi siya makatiis ay marahas niyang ibinagsak ang mga papel sa mesa at saka lumabas ng opisina. Huminto siya sa tapat ng hagdan. Sa ibaba ay madalas niyang marinig si Elara at Dwight na naglalaro, tumatawa, at minsan ay nag-aaway pa. Darating naman si Selene na hawak ang basahan o ang mop, sasawayin ang mga anak dahil magagalit daw siya. These past few days, lalo niyang napansin si Selene, kung gaano ito kaayos magtrabaho, kung gaano ito kaingat sa mga bata, kung paano nito hinahati ang sarili sa kusina, paglilinis, childcare, at

Mahigpit ang hawak ni Selene sa tray ng kape habang naglalakad siya sa mahabang hallway papunta sa kwarto ni Hudson. Nakaugalian na nitong magkape bago umalis papunta kung saan. Hindi niya naitatanong kung tinubuan na ba ito ng nerbyos dahil sa kape. Siya nga na hindi halos nagkakape at sobra ang nerbyos sa katawan. Lako na ngayon na hindi niya alam kung paano gagawing normal ang lahat pagkatapos niyang hayaan na may mangyari sa kanilang dalawa. She tried to steady her breathing. Pagdating niya sa tapat ng pinto ng kwarto ay itinaas niya ang kamay upang kumatok sa nakaawang na pinto pero napatigil siya. May narinig siyang boses mula sa loob pero nakasisiguro siya na wala namang dumating. “Don’t worry about it, Dad. I’ll handle the issue.” Boses iyon ni Hudson. Hindi siya gumalaw. Hindi niya gustong sumagap ng tsismis pero daig pa niya ang hinihilang kalabaw para makinig sa usapan. May kausap ito sa telepono. Alam niyang mali pero hindi siya makaalis. “Just make sure. Kakaupo m

Chapter 16 Pabalik-balik si Selene sa loob ng malawak na kwartong iyon na tila mas malaki pa kaysa tatlong magkakatabing bahay sa kanilang buong lugar. Makinis ang sahig na marmol, na parang nanalamin lang siya kapag tumintingin doon. Ang malalaking bintana ay natatakpan ng makakapal na kurtina na nakatali sa magkabilang gilid, at ang bawat gamit ay mukhang mamahalin, mula sa chandelier hanggang sa simpleng flower vase sa gilid. Kakaiba ito kaysa sa palasyo. Doon ay halos purong mga antigo ang laman ng loob ng bahay, dito ay moderno ang lahat. May mga kasambahay siyang nadaanan pagpasok pero malinaw ang bilin ni Leticia na walang dapat manggulo sa pag-uusap nila ni Hudson. Kaya ngayon, siya lang mag-isa sa kwartong ito, kinakabahan at may kaunting hinanakit sa kalooban. Hindi siya sanay sa ganitong lugar. Hindi rin siya sanay na pinapatawag na parang isang magnanakaw. Oo, mali siya pero ano ba ang sasabihin niya jay Hudson? Humigpit ang hawak niya sa laylayan ng blusa niya haba