LOGINNAPANGITI si Hudson habang nakamasid sa ‘di kalayuan. He was so amazed when he saw the other twin. Ang laking tao ng anak na lalaki ni Selene at kahit na hirap sa buhay ay hindi mga mukhang malnourished. Kung hindi nagtaksil si Jeanine sa kanya mahigit limang taon na ang nakalipas, baka may pamilya na rin siya ngayon. Maliit lang ang kanyang pamilya. Nag-iisang anak ang kanyang ama at nag-iisang anak din siya. Ang hirap. Ramdam niya ang hirap na nag-iisa. Now that his father is in the US for his treatment after appendicitis, he feels so alone. “Naririnig ko ikaw, Elara,” ani Selene sa anak na bumubulong sa kakambal. “Sabi ko lang po ay gwapo si Plesident sabi niyo kay nanay.” “Ano?” Bulalas ni Selene, “Bakit mo sinabi?” “Mama, liars go to hell. Elara has to be honest, sabi niyo po ‘yan,” ani ng batang lalaki kaya lalong napangiti si Hudson. Selene is so amazing. She raised these kids all by herself for so many years. Hanga siya sa mga ganitong babae. Ganito rin si Jeanine noong h
Excited na excited si Selene habang papalabas siya ng pinto nang matanaw niya ang sasakyan na papasok sa loob ng palasyo. Halos hindi siya mapakali, her heart beating fast with anticipation. Dumating na ang mga anak niya. She Pagbukas ng pinto, agad niyang nakita si Dante na kakababa lang ng sasakyan, hawak ang kamay ng kambal. Hindi na niya napigilan ang sarili kaya tumakbo siya papalapit. “Mama!” sigaw ni Elara, kahit may sipon. Kita ang saya sa mukha nito. “Mga baby ko!” halos maiyak na si Selene habang niyayakap ang dalawa. She knelt down and pulled them into a tight embrace, “Miss kayo ni Mama.” “Miss ka din namin, Mama,” malambing na sabi ni Dwight, yumayakap din sa kanya. Pinisil niya ang pisngi ni Elara. “May sipon ka pa…” she said softly, worried. “I’m okay na, Mama!” masiglang sagot nito saka tumingin sa paligid. “Ang ganda. May prince ba dito, Mama?” Inosente na tanong nito. Napangiti si Selene, pero may halong pag-aalala pa rin sa kanyang mga mata. “Meron. Nandito
Lumipas ang mga araw at tuluyan nang nasanay si Selene sa routine ng kanyang bagong buhay sa loob ng palasyo. Every morning, she wakes up early, preparing meals, organizing schedules, and making sure everything is in place before the President starts his day. Maging sa loob ng opisina ay nay access siya dahil inisinasalansan niya nang maayos ang mga nasa mesa. Kahit scratch paper ay hindi niya itinatapon.Hindi na siya kinakabahan tuwing tatawagin siya sa intercom. Sanay na sanay na siya sa boses ni Hudson na minsan ay parang naiirita pero hindi naman galit sa kanya. Mukhang kaaway nito ang trabaho. Habang tumatagal, mas lalo niyang nakikilala ang ugali nito. Hudson was not as cold as he looked. Tahimik lang ito at seryoso, pero marunong makinig. Minsan pa nga ay napapansin niyang matagal itong nakatitig sa kanya kapag may iniuutos pero agad din naman nitong iniiwas ang tingin kapag nahuhuli niya. Dumami ang schedule ng presidente habang papalapit ang Sabado. Meetings here, conferenc
Masayang-masaya si Selene habang kausap ang kanyang ina sa maliit na kwarto na inuupahan niya sa Maynila. Hawak niya ang telepono, at hindi maalis ang ngiti sa kanyang labi habang ikinukwento ang tungkol sa kanyang bagong trabaho. “Ma, mabait po ang presidente,” masigla niyang sabi rito sa video call, “Hindi siya katulad ng iniisip ng iba na masungit o mayabang. Tahimik lang siya, pero ramdam mo na mabuti siyang tao. Hindi po siya mapangmaliit.” On the other line, her mother chuckled softly, “Talaga, anak? Presidente na ‘yan ha. Sigurado ka bang hindi ka lang natatakot kaya ganyan ang sinasabi mo?” Selene laughed lightly. “Hindi po, Ma. Totoo po. Ang ganda po niyang magsalita sa akin. Hindi niya ako pinapahiya o pinapagalitan kahit baguhan pa lang ako.” Habang nagkukwentuhan sila, sa gilid naman ng kwarto ay naglalaro ang kambal. Masigla ang mga iyon na tumatakbo at nagtatawanan, tila walang iniintinding problema sa mundo. “Mama! Mama! Look at me!” sigaw ngni Dwight habang nagpap
The kitchen was warm, filled with the comforting aroma of simmering dishes that Selene had carefully prepared. Hindi dapat maalat at hindi matabang. Steam rose gently from the pots, and the soft clinking of utensils echoed in the quiet space. Nakaplanong mabuti ang lahat, mula almusal hanggang hapunan. A daily planner was neatly pinned on the wall, listing every meal she had to cook only for him. She made sure to follow it strictly. This was not just any household, it was the President’s residence. Nagpunas si Selene ng kamay sa kanyang apron na suot. “Malapit na,” aniya sa hangin habang binibilang ang pagkisap ng dalawang tuldok sa digital alarm clock. She quickly arranged the last dish on a serving tray, making sure everything looked perfect. Presentation mattered. Everything here had to be flawless. Para siyang mauutasan ng hininga dahil sa ginagawa. Nakakamatay na pala ang pag-table setting ngayon. Sa kabilang bahagi ng palasyo, may sariling kusina ang mga gwardiya at tauhan
Matapos maipaliwanag ang mga gawain ay sandaling natahimik si Leticia at tiningnan si Selene mula ulo hanggang paa, parang sinusukat kung kakayanin ba niya ang responsibilidad na nakaatang sa kanya. “May tanong ka ba?” tanong nito, diretso ang tingin sa kanya habang siya ay parang nakalutang sa ulap. Kung ito man ang pakiramdam ng naka-drugs, ganoon na nga. Bahagyang napakurap si Selene bago umiling, “Wala na po, Ma'am.” “Sigurado ka?” muling tanong ni Leticia, this time mas mababa ang boses nito pero mas istrikta ang dating. “Opo,” sagot ni Selene, pilit na pinatatatag ang sarili. Tumango si Leticia, “Good. I like that. Less questions, less problems.” Pagkasabi no'n ay tumalikod ito. “Sumunod ka sa akin.” Tahimik na sumunod si Selene habang naglalakad sila sa mahabang hallway ng palasyo. Napatingin siya sa paligid na may malalaking chandelier, makikinang na sahig, at mga paintings na halatang mamahalin. “Ang ganda…” bulong niya. “Get used to it,” ani Leticia nang hindi man l







