All Chapters of Mister President’s Dirty Secret: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 19 Alas singko pa lang ng umaga ay kumakatok na si Selene sa gate ng palasyo tulad ng kanyang sinabi na maaga siya. Kahit tulog pa ang mga bata ay iniwan na niya dahil nagpaalam na siya roon kagabi. Tuwang-tuwa ang mga iyon sa dala niyang pagkain kahit na nakutya siya sa labas habang naglalakad. Naroon na naman kasi ang mga tsismosa sa lugar nila, na mula nang sila ay dumating wala ng ginawa kung hindi pansinin ang pagkatao niya kahit na wala naman siyang ginagawang masama. Usap-usapan na lang parati na walang ama ang nga anak niya tapos kambal pa. Si Rosa lang ang mabait sa kanila ay ilang kapitbahay na kahit mahirap lang ay hindi nakikialam. Iyong iba ay mga pakialamero na. May isa pa nga na nagbiro sa tindahan na saan daw niya naraket ang mga dalang Jollibee niya. Baka naman daw puro kagat na ang manok at tira na lang ng mga bisita. Mga barkada iyon ni Lucas na pinagmamayabang na sobra ang pagiging isang VA. Kabaliktaran ng is ekspresyon ng mga taong iyon ang naging saya

Chapter 21 Kakatapos lang maligo ni Selene nang marinig niya ang pagbukas ng malaking pintuan sa ibaba. May kasabay itong malalakas na boses at tawanan ng tatlong kalalakihan. Napahinto siya sandali habang pinupunasan ang kanyang buhok gamit ang tuwalya. Agad siyang lumabas ng kwarto. May mga tao na naman? Kanina ay ang pakialamera na si Jeanine, sino na naman kaya ngayon? Mabuti na lang at pinalayas ni Hudson ang babae kanina kaya napayapa ang buhay niya. Medyo nag-alinlangan siya, pero dahil trabaho niya ang mag-asikaso, agad siyang bumaba. Pagdating niya sa sala, tumambad sa kanya ang tatlong lalaking naka-pormal pero halatang komportable sa bahay na tila ba sanay ang mga ito na naririto. Napatigil ang mga ito nang makita siya. Selene smiled politely, “Good evening po.” Nagkatinginan ang mga lalaki bago ngumiti ang isa, “Ah, you must be new here.” “Opo,” sagot niya, “May maihahanda po ba ako?” “Juice na lang,” sagot ng isa habang nakasandal sa sofa at nakapatong pa ang paa

Chapter 23 "I’ll take a shower," ang sabi ni Hudson sa kanya kapagkuwan, pero ang boses nito ay parang musika na paulit-ulit na tumutunog sa pandinig niya. Hindi naman ito FM radio station. Hiyang-hiya siya. Hindi lang dahil sa nangyari o ginawa nito sa kanya, kundi dahil sa katotohanang unti-unti na siyang nahuhulog, hindi lang ang puso niya, kundi ang buong pagkatao niya. She’s not just into him emotionally but also physically. He was the very first man in her life, ang unang lalaking nagparamdam sa kanya ng ganitong klaseng kaba at pananabik. He kissed her on the forehead. Tila mas kinikilig siya sa ganoon. Pakiramdam niya ay ang laki ng respeto nito sa kanya. “Can you stand straight now?” Nangingiti nitong tanong kaya hinampas niya sa braso. Tumayo siya nang tuwid at inirapan ito. “Taray, parang kanina hindi nasarapan.” “Pwede ba!” Hudson laughed and pinched her cheek, “I’ll take a shower now. Don’t exhaust yourself with housework, baby. You’re not my maid though you still

Chapter 25Tahimik na nakatanaw si Selene sa bintana ng jeep habang mahigpit na yakap ang kanyang lumang bag. Mainit ang sikat ng araw pero mas mabigat ang pakiramdam niya kaysa sa init ng panahon.Buong umaga siyang naglibot sa iba’t ibang unibersidad sa Maynila, iyong malapit sa palasyo, nagtatanong kung may bakante pang slot para sa enrollment. Isa-isa siyang umaasang may tatanggap sa kanya, pero isa-isa ring nababasag ang pag-asang iyon.“Sorry, miss, full slots na po kami.”“Next semester na lang po kayo mag-apply.”“Closed na po ang admissions.”Paulit-ulit iyong tumama sa kanya na parang martilyo. She was exhausted. Pagod ang mga paa niya sa kakalakad, at mas pagod ang puso niya sa kakapilit na huwag mawalan ng pag-asa. Hindi puwedeng tumigil siya. Hindi habang may dalawang batang umaasa sa kanya. Hindi habang kailangan niyang patunayan na may kinabukasan siya. Pagbaba niya sa jeep, halos hindi niya namalayan na napadpad siya sa harap ng isang malaking paaralan.Napahinto siya.

Chapter 27 Ang haba ng leeg ni Selene na nakatanaw sa gate. Kanina pa siya pabalik-balik sa may bintana ng palasyo, hindi mapakali dahil lubusan ng sumasakit ang kanyang leeg sa katatanaw kung may papasok na sasakyan. She had been waiting for Hudson for hours, but the clock seemed to be ticking backward. Lalong tumatagal ang bawat minuto, at ang kaba sa kanyang dibdib ay unti-unti ring lumalaki habang pinagmamasdan ang unti-unting pagdidilim ng paligid. To pass the time, she clutched a piece of paper close to her chest. Iyon ang opisyal na patunay ng kanyang pangarap na sa wakas ay natupad na rin pagkatapos ng matagal na paghihintay. She sat down on the plush sofa, placing the document carefully on the glass center table so it wouldn't get ruined. Noong una ay sinubukan niyang magbasa upang madivert ang kanyang atensyon pero hindi rumehistro ang mga salita sa kanyang isipan. Her heart was racing, entirely focused on the sound of any approaching engine from the driveway. “Nasaan na b