All Chapters of ผัวอนุญาต: Chapter 81 - Chapter 90

บรรยากาศในห้องน้ำอบอวลไปด้วยไอร้อนจากอ่างจากุชชี่ที่กำลังทำงาน แต่ความร้อนแรงจากร่างกายของทั้งคู่กลับพุ่งสูงยิ่งกว่า ดาวจัดการจัดท่าทางให้เสี่ยอำนาจกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนหงายไปกับขอบอ่างหินอ่อนที่โค้งมนอย่างมีชั้นเชิง เธอจับขาข้างหนึ่งของเขาพาดลงในอ่างน้ำวนที่ฟองอากาศกำลังเต้นเร้า ก่อนที่ร่างระหงจะค่อยๆ ก้าวขาเรียวยาวขึ้นคร่อมทับกึ่งกลางกายที่แข็งขึงของชายหนุ่มใหญ่เอาไว้"อาาา... ซี๊ดดด..." เสี่ยอำนาจซี้ดปากยาวเหยียดด้วยความเสียวจนตัวโยน เมื่อโคกเนินอวบอูมนุ่มละมุนกดทับลงมาบดเบียดกับลำควยร้อนผ่าวของเขา ดาวจงใจแยกกลีบเนื้อทั้งสองข้างให้แหวกออกอ้าคาบกลางลำเอ็นที่แข็งจนเส้นเลือดปูด เธอเริ่มโยกย้ายสะโพกพริ้วไหวเลื่อนถูไปข้างหน้าและข้างหลังอย่างนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นเน้นย้ำทุกจังหวะ"อาาา... เสี่ยขา... ควยเสี่ยรูดแตดดาวอะ... ดาวเสียวแตดจังเลย... ซี๊ดดด..." ดาวครางกระเส่าเสียงพร่า มือทั้งสองข้างยันไว้กับอกกว้างของเสี่ยเพื่อเป็นหลักยึด ในขณะที่ช่วงล่างยังคงทำหน้าที่บดคลึงร่องหีที่เริ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานเหนียวใสจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งลำผัวของผัว"อูววว... อีดาว... ซี๊ดดด... อาาา... เอาหีถูควยกู.

ก้องขับรถออกจากหอพักของจุ๊บแจงด้วยอาการเหม่อลอย หัวของเขาว่างเปล่า เส้นทางที่เขาขับไปแทนที่จะกลับไปที่พักหรือบริษัท แต่เขากลับเลือกที่จะขับมุ่งหน้าไปที่วัด สถานที่ที่เขาเพิ่งจะกลับออกมาเมื่อช่วงไม่นานมานี้เขาเลี้ยวรถเข้าจอดที่ไหล่ทาง เพื่อเรียกคืนสติสัมปชัญญะ "ทำไมแจงถึงทำแบบนี้กับเรา..." เขาครางชื่อเธอออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าเหมือนเป็นการปลุกสติให้ตื่นจากฝันร้ายที่เพิ่งเผชิญมาเขานึกย้อนกลับไปยังคำพูดของแม่ของจุ๊บแจง ในวันที่เขาเข้าไปแจ้งท่านว่าขอดูแลและขอคบกับแจง เพื่อเป็นการบอกกล่าวให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ถึงความจริงใจ"ไม่ลองคบหาดูใจกันไปสักพักก่อนไม่ดีกว่าหรือลูก จะไม่ใจร้อนกันไปหน่อยเหรอ?" เสียงของป้าแกพร้อมกับแววตาที่แสดงออกถึงความอึดอัดบางประการ ผุดขึ้นมาในหัวของก้องอีกครั้งดูเหมือนว่าป้าแกเคยเตือนเราเป็นนัยๆ แล้วนะ... ก้องคิดย้อนกลับด้วยความขื่นขมตอนนี้หัวใจของเขาเหมือนถูกดึงกระชากไปสองทาง ทางหนึ่งคือการเลือกที่จะหยุดแต่เพียงเท่านี้ แล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่างเสมือนว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิต แต่อีกทางหนึ่งคือความอยากรู้อยากเห็นที่มันมีอำนาจเหนือกว่า เขาต้องค้นหาความ

ก้องกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังถนนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องไปบนผิวถนนท่ามกลางแสงสุดท้ายของอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าไป ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างทางกลับบ้านหม่นหมองลงเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าแม้กระทั่งถนนหนทางหรือต้นไม้ใบหญ้าที่เขาขับผ่านจะพลอยโศกเศร้าไปกับหัวใจที่แตกสลายของเขาไปด้วยครืด... ครือ... ครือ...เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่ติดอยู่กับที่วางหน้าคอนโซลสว่างวาบขึ้น พร้อมชื่อ "จุ๊บแจง" ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ ก้องเพียงแค่เหลือบตามองแวบเดียวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเงยหน้าจ้องถนนต่อไป เขาปล่อยให้มันสั่นประท้วงอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งสัญญาณเงียบดับลงไปเอง"เพิ่งจะเสร็จกันเหรอ..." เขาสบถกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับเบะปากออกมาด้วยความรู้สึกขยะแขยงจนถึงขีดสุดหลังจากนั้นไม่นาน สายเรียกเข้าเดิมก็ดังขึ้นมาอีกครั้งและอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงนิ่งเฉย ปล่อยให้มันตัดไปเองซ้ำๆ จนกระทั่งก้องเลี้ยวรถเข้าจอดในโรงรถที่บ้านพัก เขาดับเครื่องยนต์จนความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ ก้องจ้องมองโทรศัพท์มือถือนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบมัน

หอพักขนาดใหญ่ใจกลางแหล่งชุมชน ตอบโจทย์พนักงานออฟฟิศและผู้มีรายได้ปานกลางที่รักความสะดวกสบาย หอพักขนาด 60 ห้องแห่งนี้ดูมีชีวิตชีวาแต่เป็นระเบียบเรียบร้อย บริเวณชั้นล่างแบ่งพื้นที่อย่างลงตัว มี ร้านสะดวกซื้อ ที่สว่างไสวด้วยไฟนีออนคอยให้บริการยามค่ำคืน และ ร้านซักรีดแบบครบวงจร ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มโชยออกมาจางๆ ให้ความรู้สึกถึงความสะอาดและการจัดการที่ดีภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าของหอพัก บรรยากาศเงียบสงบและดูเคร่งขรึมแต่ทว่าทันสมัย ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทางเข้าออกของหอพักได้อย่างชัดเจน บนโต๊ะทำงานไม้ตัวหนามีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะหน้าจอกว้างโชว์ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบอาคารสลับกับโปรแกรมจัดการห้องพักที่ดูซับซ้อน แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเรียงรายอยู่ในชั้นวางอย่างเป็นหมวดหมู่แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เห็นใบหน้าคมคายของดาวที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการตรวจเช็กบัญชีรายรับรายจ่าย กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดที่วางอยู่ข้างมือช่วยให้บรรยากาศการทำงานดูผ่อนคลายขึ้น ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ ดาวดูเป็นผู้หญิงที่สง่างามและมีความมั่นคง ผิดกับภาพลักษณ์ในอดีตอย่

แสงแดดรำไรของยามโพล้เพล้กำลังถูกแทนที่ด้วยแสงไฟนีออนสีขาวนวลจาก "ร้านลาบป้าหมาย" ร้านอาหารพื้นๆ เล็กๆ ริมทาง ร้านนี้แม้จะเป็นเพียงเพิงหมาแหงนมุงหลังคาสังกะสีแต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน โต๊ะม้าหินอ่อนถูกคลุมด้วยผ้าใบสีสดใส และมีเสียงเพลงลูกทุ่งเบาๆ ดังมาจากลำโพงอันเล็กๆ ที่ติดอยู่ที่เสาไม้ยูคาของร้าน ช่วยทำให้บรรยากาศในร้านดูไม่เงียบเหงาจนเกินไปนักดาวนั่งรออยู่ที่โต๊ะในสุด ซึ่งมักจะเป็นโต๊ะประจำของเธอและก้องในสมัยก่อนยามที่มีโอกาสมาใช้บริการ วันนี้เธอจงใจสลัดคราบ "เจ๊ดาว" เจ้าของอพาร์ตเมนต์ผู้มั่งคั่งออกไปจนหมดสิ้น เธอพยายามคุ้ยหาเสื้อผ้าที่ใกล้เคียงกับ "น้องดาว" คนเดิมให้มากที่สุด เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ซีดๆ และรองเท้าผ้าใบที่ดูเรียบง่าย ถูกหยิบมาสวมใส่แทนชุดแบรนด์เนมราคาแพง ผมยาวสลวยถูกมวบตึงเป็นหางม้าอย่างที่ก้องเคยชมว่าดูน่ารัก เพื่อหวังว่าภาพลักษณ์นี้จะช่วยยื้อความรู้สึกเก่าๆ ให้กลับคืนมาเธอนั่งมองดูควันที่ลอยเอื่อยๆ ขึ้นมาจากหม้อจิ้มจุ่มที่ตั้งอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสุขปนเศร้า กลิ่นหอมของสมุนไพร ข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดที่โชยขึ้นมาพร้อมกับไอน้ำร้อนๆ มันกำลังทำหน้าที่เป็นไทม์แ