All Chapters of Sefer Bey, Eşiniz Sizden Boşanmayı Çok İstedi: Chapter 221 - Chapter 230

Bunu düşününce gülümsedi ve "Olur," dedi.Kalabalığı takip ederek ilerlediler.Tam korkulukların yanına vardıklarında, karşı kıyıda görkemli havai fişekler patlamaya başladı. Etraftan yükselen hayranlık dolu çığlıklar ve kahkahalar, çok geçmeden patlamaların kulakları sağır eden gürültüsünde kayboldu.Alandaki pek çok kişi bir yandan fotoğraf çekiyor, bir yandan da dilek tutuyordu.Güzin'in sadece sessizce izlediğini gören Tolga sordu: "İsterseniz havai fişeklerin videosunu çekebilirim."Güzin başını iki yana salladı: "Gerek yok, böyle izlemek yeterli."Tolga da üstelemeyip sormayı bıraktı.Tam o sırada Lale bakışlarını onların olduğu tarafa çevirdi.Aralarında birkaç metrelik bir mesafe vardı; ancak Tolga'nın boyu uzun, dış görünüşü de son derece dikkat çekici olduğu için Lale onu ilk bakışta tanıdı.Tolga ile daha önce birkaç kez karşılaştıkları için birbirlerini tanıyor sayılırlardı.Lale, Ece'yi kucağında tutan Sefer'e haber verip Tolga'nın yanına giderek selam verip vermemeyi düşü

Tolga'nın telefonu çalmaya başladı.Bir süre sonra telefonu kapatıp, "Benim biraz işim çıktı, artık dönmem gerekiyor. Sen de benimle geliyor musun?" dedi.Rüzgar düşüncelerinden sıyrıldı; bakışları bir anda ciddileşti. "Yok, ben birini bekleyeceğim. Sen git, başka zaman müsait olduğumuzda görüşürüz," dedi."Pekala."Tolga oradan ayrıldı.Onun silüeti gözden kaybolduktan sonra Rüzgar kafeye doğru yürümeye başladı.Kafenin kapısını ittiği an, Ece'yi lavaboya götürmek üzere olan Lale ile burun buruna geldi.İkisi de adımlarını durdurdu.Lale onu görünce konuştu: "Rüzgar Bey? Ne büyük tesadüf!""Evet." Rüzgar kapıyı kapatıp bakışlarını kafenin içinde gezdirdi; tam o sırada garsona sipariş vermekte olan Sefer'i gördü.Gözlerini ondan çekip bu kez Ece'nin üzerine odakladı.Yalnızca tek bir bakış bile Ece'nin Sefer'in kızı olduğunu anlamasına yetmişti.Çünkü Ece'nin yüz hatları Sefer'inkilere oldukça benziyordu.İçinden böyle geçirse de yine de sordu: "Bu küçük kız..."Lale gözlerini yere ind

Ece etrafa bir kez daha baktı. Güzin'i göremeyince Lale'yle birlikte oradan ayrıldı.Onların uzaklaşan arkalarından bakan Rüzgar tam gitmeye hazırlanırken, az ileride duran Güzin'i fark etti.Adımları bir an duraksadı.Kendine geldikten sonra onu görmezden gelip yoluna devam etmeyi planlıyordu ki Güzin'in bakışlarının Lale ile Ece'nin üzerinde sabitlendiğini gördü.Güzin'in o anki yüz ifadesi ve bakışları son derece soğuktu.Hatta Rüzgar'a göre Güzin, Lale'ye adeta bir düşmana bakar gibi bakıyordu.Güzin'in gözlerindeki bu amansız soğukluğu gören Rüzgar, kadının Lale'ye zarar verebileceğinden bile şüphelenmeye başladı.Gördüğü manzara karşısında Rüzgar, Güzin'in hâlâ Lale'ye kin beslediğini düşündü.Adımlarını ona doğru yöneltti.Güzin'in elinde epeyce eşya vardı.İki saksı bitkisi ve evi süslemek için aldığı birkaç küçük dekoratif eşya...Bu dekoratif eşyaları tamamen anlık bir istekle almıştı.Çünkü yeni evine taşındığından beri kendi işleriyle uğraşmaktan evi düzenlemeye pek vakit a

Sefer o gece hastaneden ayrılmadı.Ertesi sabah Sefer'in annesi Saadet, ablası Sevda ve diğer aile üyeleri tek tek hastaneye geldiler.Sefer'in bütün gece hastanede nöbet tuttuğunu öğrenince, önce eve gidip dinlenmesini söylediler.Sefer, Emine Nine'ye dönüp, "Akşam sizi tekrar görmeye geleceğim," dedi.Emine Nine onu yine duymazdan geldi.Sefer hastaneden ayrıldıktan sonra bir telefon görüşmesi yaptı.Bir saatten biraz fazla bir süre sonra, Çağlar ve Kara aileleri projelerden çıkarıldıklarını öğrendiler.Hemen Lale'yi aradılar.Lale konuştu: "Bu Emine Nine'nin isteğiydi. Dün gece düşüp yaralanmış..."Kara ve Çağlar aileleri böyle bir şeyin yaşanacağını hiç beklemiyorlardı.Mesut Kara sordu: "Peki... Emine Hanım bu fırsattan yararlanıp Sefer'den senden ayrılmasını ve Güzin'den boşanmamasını istemiş olabilir mi?"Lale dudaklarını sıkıca kenetledi.Bir süre daha konuştuktan sonra telefonu kapattı.O sırada kapı çalındı ve içeri biri girdi: "Lale Hanım, toplantı başlamak üzere.""Tamam, g

Ece, bir kenarda oturup onları izleyen Sefer'e döndü: "Baba, ben burada yemek istiyorum. Yemekleri paket yaptırıp buraya getirsek olur mu?"Sefer onayladı: "Pekala."Ece hemen neşelendi ve Güzin'e daha sıkı sarılarak onu bırakmadı.Handan Anneanne ile Emine Nine'nin konuşacak pek çok konusu vardı.Güzin yanlarında oturuyor, ancak araya ara sıra yalnızca bir iki cümleyle giriyordu.Bir süre sonra Ece yorulduğunu hissederek Güzin'e sordu: "Anne, senin işlerin ne zaman bitecek?"Güzin, Handan Anneanne'nin duymasını istemediği için Ece'yi kucağına alıp hasta odasındaki kanepeye oturdu. Ancak o zaman cevap verdi: "Tam olarak bilmiyorum ama bir aksilik olmazsa işlerim giderek daha da yoğunlaşacak.""Ya?"Ece böyle bir cevap alacağını beklemediği için büyük bir hayal kırıklığı yaşadı."Peki anne, beni ne zaman kayağa götüreceksin?" Aklından hâlâ bu meseleyi çıkarmamıştı.Güzin biraz düşündükten sonra, "Gelecek ay," dedi."Gerçekten mi?""Evet," dedi Güzin. "Anne'nin işleri müsait olduğunda sa