All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ทุกคนสาป!: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากวันที่ไปรับจื่อหานที่โรงเรียน ฟู่อวี่เฉินก็ดูจะ "ขยัน" หาเรื่องให้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันมากขึ้น และในเช้าวันเสาร์นี้ เขาก็ทำสิ่งที่หลินซีคาดไม่ถึงด้วยการประกาศว่าเขาได้จองวิลล่าส่วนตัวริมทะเลไว้สำหรับทริปสั้นๆ สองวันหนึ่งคืน"ฉันทำงานหนักมาทั้งเดือน จื่อหานเองก็ควรได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง" ฟู่อวี่เฉินพูดหน้านิ่ง ขณะที่มือยังคงคีบปาท่องโก๋ใส่จานให้ลูกสาวหลินซีเลิกคิ้วมองสามีผู้เย็นชา "คุณฟู่คะ งานที่บริษัทคุณยุ่งข้ามปีไม่ใช่เหรอคะ? นึกยังไงถึงอยากจะไปเที่ยวทะเลตอนนี้""ไปเถอะค่ะคุณแม่! หนูอยากไปเล่นทรายกับคุณแม่" จื่อหานเกาะแขนหลินซีพลางส่งสายตาอ้อนวอนเมื่อเจอสายตาของลูกสาวเข้าไป นักเขียนใจแข็งอย่างหลินซีก็ต้องยอมจำนน "ตกลงจ้ะ แม่จะไปเตรียมชุดว่ายน้ำให้หนูนะ"ทะเลสีครามและสายลมเอื่อยๆ ช่วยให้ความตึงเครียดในใจของหลินซีทุเลาลงได้บ้าง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอวางตัวไม่ถูกคือ "สายตา" ของฟู่อวี่เฉินที่คอยลอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง ในชุดเดรสผ้าพริ้วสีขาวเปิดไหล่ หลินซีดูนวลตาและเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ ผิดกับเจียงลี่อิงคนเดิมที่มักจะสวมบิกินี่สีจัดจ้านพยายามเรียกร้องความสนใจในช่วงบ่าย ขณะท

ความสุขหลังพายุไข้ของจื่อหานผ่านพ้นไปได้ไม่นาน เมฆหมอกแห่งความไม่สบายใจก็กลับมาปกคลุมหลินซีอีกครั้ง ข้อความข่มขู่จากไป๋ลู่หลินค้างคาอยู่ในหัวสมองของเธอราวกับพยาธิที่คอยกัดกินความมั่นใจ 'ยัยนั่นรู้ได้ยังไง? หรือว่าในนิยายที่ฉันเขียน ฉันแอบใส่จุดอ่อนอะไรไว้ที่ตัวเองจำไม่ได้?'ไม่กี่วันหลังจากกลับจากทะเล ไป๋ลู่หลินก็ปรากฏตัวขึ้นที่คฤหาสน์ตระกูลฟู่อีกครั้ง แต่คราวนี้หล่อนไม่ได้มามือเปล่า หล่อนมาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมกะหริด สวมชุดพื้นเมืองดูมีมนต์ขลัง และถือไม้เท้าที่มีกระดิ่งกรุ๋งกริ๋ง“ลู่หลิน! บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเหยียบมาที่นี่อีก!” ฟู่อวี่เฉินที่เพิ่งกลับจากบริษัทตวาดเสียงเข้มเมื่อเห็นร่างของนางเอกสาวที่ห้องรับแขกไป๋ลู่หลินรีบคุกเข่าลงทันที น้ำตาไหลพรากดูน่าสงสาร “อวี่เฉินคะ ลู่หลินยอมไปจากคุณก็ได้ค่ะ แต่ลู่หลินปล่อยให้คุณอยู่กับ ‘สิ่งแปลกปลอม’ ไม่ได้จริงๆ ลู่หลินเป็นห่วงจื่อหานค่ะ!”“พูดเรื่องบ้าอะไร!” ฟู่อวี่เฉินขมวดคิ้ว“ลี่อิงคนเดิมหายไปแล้วค่ะอวี่เฉิน! คุณไม่สังเกตเหรอคะว่าทำไมคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลยจู่ๆ ถึงเก่งไปหมดทุกอย่าง ทั้งทำอาหาร เขียนหนังสือ ความจำก็เปลี่ยนไป” ไป๋ล

บรรยากาศในห้องรับแขกของตระกูลฟู่ที่เริ่มจะกลับมาอบอุ่น กลับต้องกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง เมื่อไป๋ลู่หลินเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลตราประทับของโรงพยาบาลชื่อดัง "อวี่เฉินคะ ลู่หลินไม่ได้อยากทำลายความสุขของครอบครัวคุณนะคะ" ไป๋ลู่หลินบีบน้ำตาพลางเหลือบมองหลินซีด้วยสายตาเยาะเย้ย "แต่ในฐานะคนที่รักจื่อหาน ลู่หลินรับไม่ได้จริงๆ ที่เห็นคุณโดนหลอก... นี่คือผลตรวจ DNA ของจื่อหานกับเจียงลี่อิงค่ะ" ฟู่อวี่เฉินขมวดคิ้ว มือที่กำลังโอบไหล่หลินซีชะงักไป "เธอพูดเรื่องอะไรลู่หลิน จื่อหานเป็นลูกของลี่อิง ฉันเป็นคนพาแกไปคลอดเองกับมือ" "นั่นน่ะสิคะ... แต่คุณแน่ใจเหรอคะว่าวันนั้นไม่มีการ 'สลับตัว' หรือมีแผนการอะไรซ่อนอยู่?" ไป๋ลู่หลินวางเอกสารลงบนโต๊ะ "ในนี้ระบุชัดเจนค่ะว่า จื่อหานมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับคุณ... แต่ ไม่ใช่ กับเจียงลี่อิง!" หลินซีใจหายวาบ เธอรีบคว้าเอกสารมาอ่าน ทันทีที่เห็นตัวเลข 0\% ในช่องความสัมพันธ์แม่ลูก หัวใจเธอก็เต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก 'เป็นไปไม่ได้! ในนิยายที่ฉันเขียน จื่อหานคือลูกแท้ๆ ของลี่อิงกับอวี่เฉินนี่นา หรือว่ายัยไป๋ลู่หลิ

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอในห้องพักฟื้นพิเศษไม่ได้ช่วยให้จิตใจของหลินซีสงบลง ความเจ็บปวดจากแผลไฟลวกที่หัวไหล่ยังคงแผ่ซ่าน แต่ความรู้สึกประหลาดที่รบกวนจิตใจเธอมากที่สุดคือความเงียบงันในโสตประสาทที่คล้ายกับว่าเธอกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นในคืนนั้น ขณะที่ฟู่อวี่เฉินเอนกายหลับอยู่ที่โซฟาข้างเตียง และจื่อหานหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของตุ๊กตากระต่ายที่แม่ซ่อมให้ หลินซีก็รู้สึกเหมือนร่างของเธอกำลังเบาหวิวและถูกดึงเข้าไปในพื้นที่สีขาวโพลนที่ไร้ก้นบึ้ง“คุณมาจนได้นะ...” เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าดังขึ้นหลินซีหันไปมอง และต้องชะงักเมื่อพบกับหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเธอทุกประการ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูเศร้าหมองและเปราะบางกว่ามาก เธอสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เลอะคราบไวน์... ชุดในวันแรกที่หลินซีทะลุมิติมา“เจียงลี่อิง?” หลินซีอุทาน“ใช่... ฉันเอง เจียงลี่อิงคนโง่ที่ทำลายทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง” วิญญาณของเจ้าของร่างเดิมยิ้มเศร้า “ฉันขอบใจเธอนะหลินซี... ขอบใจที่เธอทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยมีรอยหยักในสมองจะคิดทำได้ ขอบใจที่เธอรักจื่อหาน... แทนคนอย่างฉัน”หลินซีมองเห็นภาพเหตุก

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี นิยายของหลินซีถูกแปลไปหลายภาษาและกวาดรางวัลระดับนานาชาติมากมาย แต่สำหรับเธอ รางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่ถ้วยเกียรติยศ แต่มันคือเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ทุกเช้าเย็นวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานใหม่ของทั้งคู่ ฟู่อวี่เฉินดูมีความลับบางอย่างที่ปิดบังเธอไว้ตลอดทั้งวัน เขาแกล้งบอกว่ามีประชุมด่วนจนกลับค่ำ ทิ้งให้หลินซีนั่งอยู่กับจื่อหานที่สวนหลังบ้าน“คุณแม่คะ... วันนี้คุณพ่อแปลกๆ เนอะ” จื่อหานในวัยที่โตขึ้นและดูสดใสสมวัย เอ่ยขึ้นพลางช่วยหลินซีรดน้ำดอกกุหลาบที่เพิ่งปลูกใหม่“นั่นสิจ๊ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก พ่อเขาคงยุ่งจริงๆ” หลินซียิ้ม แม้ในใจจะแอบลุ้นว่าสามีจอมวางแผนจะมีเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่าเมื่อตะวันตกดิน ฟู่อวี่เฉินก็กลับมาพร้อมกับจดหมายสีนวลฉบับหนึ่ง เขาไม่ได้พาเธอไปร้านอาหารหรู แต่พาเธอขึ้นไปบนดาดฟ้าของคฤหาสน์ที่ถูกจัดเป็นพื้นที่พักผ่อนส่วนตัว มีเพียงโต๊ะอาหารเล็กๆ และแสงดาวที่ระยิบระยับอยู่เบื้องบน“สุขสันต์วันครบรอบครับ... ที่รัก” ฟู่อวี่เฉินยื่นกล่องของขวัญเล็กๆ ให้เธอเมื่อหลินซีเปิดออก เธอพบว่ามันไม่ใช่เครื่องประดับราคาแพง แต่มันคือ ‘ปากกาหมึกซึมสล