ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ทุกคนสาป!

ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ทุกคนสาป!

last updateآخر تحديث : 2026-04-25
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
21فصول
281وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

"เมื่อนักเขียนทะลุมิติมาเข้าร่าง 'นางร้าย' ที่ตัวเองแต่ง... บทเน่าๆ พวกนี้ฉันขอรื้อเขียนใหม่เอง!" เมื่อ 'หลินซี' นักเขียนนิยายชื่อดังทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ 'เจียงลี่อิง' นางร้ายเบอร์หนึ่งจากปลายนิ้วของเธอเอง ลืมตาตื่นมาเธอก็ต้องเผชิญกับ 'นรก' ในชีวิตจริง สามีอย่าง 'ฟู่อวี่เฉิน' รังเกียจเธอเข้าไส้ ลูกสาวตัวน้อยอย่าง 'จื่อหาน' หวาดกลัวเธอจนตัวสั่น แถมยังมีนางเอกจอมปลอมอย่าง 'ไป๋ลู่หลิน' คอยวางแผนกำจัดเธอไปให้พ้นทาง! ในโลกที่ทุกคนตราหน้าว่าเธอคือ 'ขยะ' หลินซีต้องงัดทุกทักษะการวางพล็อตมาใช้เพื่อเอาตัวรอด เธอต้องเปลี่ยนตัวเองจากคุณแม่ใจยักษ์เป็นที่รักของลูกสาว และกระชากหน้ากากนางเอกใสซื่อให้หลุดออก แต่ยิ่งเธอพยายามจะถอยห่างเพื่อขอใบหย่า... สามีตัวดีที่เคยเย็นชากลับเริ่มทำตัวแปลกๆ "คุณฟู่คะ ไหนบอกว่าเกลียดฉันไง?" "นั่นมันพล็อตเก่า... ตอนนี้ฉันกำลังอยากเขียนบทใหม่ที่มีแค่เธอกับลูก" นามปากกานักเขียน : ยี่สิบห้าเมษา ฯ.

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1 จุดจบนักเขียนและจุดเริ่มต้นตัวร้าย

結婚して4年。周防律人(すおう りつと)の口癖は、いつも「待って」だった。

旅行に行きたいと言うと、彼は「プロジェクトが終わるまで待って」と言う。

結婚記念日を祝いたいと言うと、「会議が終わるまで待って」と言う。

実家に両親の顔を見に行きたいと言っても、「次の休みまで待って」と言う。

しかも今日は、私・周防汐里(すおう しおり)の誕生日だった。半月も前から、夜に時間を空けられるか彼に確認していた。

彼からは大丈夫だと返事をもらっていたので、私は午後をかけて彼の好きな料理を作り、帰りを待っていた。

けれど、夕方6時から夜9時を過ぎても、彼が戻る気配はない。

そのとき、テレビで今日のニュースが流れた。

「周防グループ社長が、雨の中『初恋の人』をお迎えしています!2人に復縁疑惑が浮上!」

聞き覚えのある名前に、反射的に顔を上げた。

そこには、傘を差し出し、薄着の女をしっかりと抱き寄せている彼の姿があった。

ビルからマイバッハまでは目と鼻の先だ。それでも彼は、彼女が濡れないように傘を大きく傾け、自分の肩をずぶ濡れにしていた。

スマホがラインの通知音を鳴らした。律人からのメッセージだった。

【用事があったんだ。すぐ帰る】

今までもずっと待つのが当たり前だったし、いつものように食卓でじっと待ち続けるつもりだった。

でも、ずぶ濡れになったスーツを見ていたら、もう待つのはやめようと、急に心が冷めた。

私は1人でロウソクに火をつけ、誕生日の願い事をした。

【これからの1年、私が幸せであるように】

これは結婚してから4年で初めて、律人のことを願わなかった誕生日の願いだった。

これまではいつも、律人と一生添い遂げられますようにと願っていたのに。

今はただ、自分の幸せだけを考えていた。

ロウソクを吹き消すと、ケーキにフォークを入れる。

ブルーベリー味。律人が好きな味だ。

自分の誕生日でさえ、全部彼の好みを優先してきた。

口に入れた瞬間、どうしても馴染めない酸味が広がった。

嫌いなものは、無理に好きになれるはずもない。

ケーキも、彼自身も。いくら慣れようとしても無駄だったのだ。

私はチケット予約サイトを開き、今夜、実家へ向かう最終の寝台列車を予約した。

結婚してからは、一度も実家に帰っていない。

帰りたいと言うたびに彼は「忙しい。時間ができたら今度一緒に行こう」と繰り返すだけだった。

私は待ち続けた。けれど、彼の言う「今度」は一度も訪れなかった。

今日こそ、彼を待つのはやめよう。私は一人、実家へ向かった。

スーツケースを持って玄関へ向かうと、まだテレビでニュースが流れていた。

まだ出発しない車に向かって、記者が窓越しに食い下がっている。

「周防社長、雨の中わざわざ初恋の女性を迎えに?奥様に知られたら怒りませんか?」

「そんなことはない。ただの昔からの友人を送るだけだよ」いつもならこうした質問に答えない彼が、珍しく口を開いた。その声は余裕たっぷりだった。

「それに妻は物分かりのいい人だ。怒るなんてありえないし、今も家で待っているさ」

最後の言葉が終わるのを見計らったように、私はスーツケースを持ってドアを開けた。

彼の言葉を耳に入れながら、私は皮肉に笑って玄関のドアを閉めた。

律人は知らない。私がもう二度と、彼を待つつもりはないということを。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
21 فصول
ตอนที่ 1 จุดจบนักเขียนและจุดเริ่มต้นตัวร้าย
เสียงอื้ออึงรอบข้างดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงพิมพ์ดีดที่เธอคุ้นเคย และไม่ใช่เสียงฝนโปรยปรายนอกหน้าต่างคอนโด แต่มันคือเสียงก่นด่า เสียงหัวเราะเยาะ และเสียงกล้องชัตเตอร์ที่ระรัวใส่หน้าจนพร่ามัว“เจียงลี่อิง! เธอมันบ้าไปแล้วเหรอ! กล้าดียังไงมาอาละวาดในงานประมูลการกุศลแบบนี้!”แรงผลักมหาศาลทำให้ร่างของเธอกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะบุฟเฟต์จนไวน์แดงหกเลอะชุดราตรีสีขาวราคาแพง หลินซีสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดที่สีข้างบอกเธอว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยอาการมึนงงชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลัก ทว่านัยน์ตากลับเย็นชาจนน่าขนลุก เขากำลังยืนเอาตัวบังผู้หญิงร่างบางคนหนึ่งที่กำลังบีบน้ำตาอยู่ข้างหลังเขาเดี๋ยวนะ... ใบหน้าแบบนี้... ชุดแบบนี้... “ฟู่อวี่เฉิน?” หลินซีอุทานออกมาเบาๆ“อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยปากสกปรกของเธอ!” ชายหนุ่มตวาด เสียงของเขาทรงพลังจนคนทั้งงานเงียบกริบ “เธอประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันกับลู่หลินลอบเป็นชู้กัน ทั้งที่ลู่หลินแค่เอาเอกสารสัญญามาส่งให้ฉัน เจียงลี่อิง... ความหึงหวงไร้สติของเธอมันทำลายทุกอย่าง แม้แต่เกียรติของตัวเธอเอง!”หลินซีใจหายว
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 บ้านพี่ไม่ใช่รังนอน
ความเงียบในห้องนอนของจื่อหานน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าทอในงานเลี้ยง หลินซีมองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่พยายามสะบัดมือหนีจากการกุมของเธอ จื่อหานถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง แววตาที่มองมานั้นไม่มีร่องรอยของความผูกพัน มีเพียงความระแวดระวังเหมือนมองสัตว์ร้ายที่พร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ“ออกไปนะคะ... หนูจะนอนแล้ว” เสียงเล็กๆ สั่นเครือหลินซีถอนหายใจช้าๆ เธอรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนความรู้สึกที่สั่งสมมานานหลายปีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นเป็นไปไม่ได้ ในนิยายที่เธอเขียน เจียงลี่อิงมักจะเข้ามาในห้องนี้เพื่อระบายอารมณ์ บังคับให้ลูกไปอ้อนวอนขอความรักจากฟู่อวี่เฉินเพื่อให้เขากลับบ้าน หรือไม่ก็ดุด่าที่จื่อหานหน้าตาเหมือนพ่อที่ใจร้ายกับเธอ“ตกลงจ้ะ แม่จะออกไป แต่อย่าลืมห่มผ้าให้มิดชิดนะ คืนนี้อากาศเย็น” หลินซีลุกขึ้นยืน พยายามส่งยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดไปให้ แม้จะรู้ว่ามันส่งไปไม่ถึงใจของเด็กน้อยก็ตามเธอเดินออกจากห้องและปิดประตูลงเบาๆ เมื่อหันกลับมาสู่โถงทางเดินกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ หลินซีถึงได้มีโอกาสสำรวจ "คุกทองคำ" แห่งนี้อย่างจริงจัง ทุกอย่างดูหรูหรา เย็นชา และไร้ชีวิตชีวา ไม่ต่างจากเจ้าของบ้านขณะที่ก
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 ปฏิวัติเสียงแหลม
เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านม่านหลุยส์สีทองอร่าม หลินซีลืมตาขึ้นมาในร่างของเจียงลี่อิงพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่หัว แต่เธอไม่มีเวลาให้นอนทอดถอนใจ วันนี้เป็นวันเริ่มแผนการ 'รื้อสร้าง' ภาพจำของคนในบ้านสิ่งที่หลินซีทำเป็นอันดับแรกคือการเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอเช็ดเครื่องสำอางหนาเตอะที่เจียงลี่อิงมักจะแต่งทิ้งไว้ก่อนนอนออกจนหมด เผยให้เห็นผิวพรรณที่จริงๆ แล้วผุดผ่องสะอาดตา เธอเลือกชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมเรียบง่ายแทนชุดราตรีรัดรูปสีแดงเพลิงที่แขวนเต็มตู้"เอาล่ะ... เริ่มจากจุดที่ยากที่สุดก่อน" เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อเธอเดินลงมาที่โถงล่าง เสียงฝีเท้าของเธอทำให้สาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดชะงัก "ป้าหวัง" หัวหน้าสาวใช้ที่รับใช้ตระกูลฟู่มานาน มองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากเสียงแหลมๆ ที่มักจะแผดด่าเรื่องฝุ่นเพียงเล็กน้อย"ป้าหวังคะ" หลินซีเรียกน้ำเสียงปกติป้าหวังสะดุ้ง "คะ... คุณหนู... เอ๊ย คุณผู้หญิง มีอะไรจะตำหนิหรือคะ? วันนี้อาหารเช้ายังไม่เสร็จดี...""เปล่าค่ะ ฉันแค่จะบอกว่าวันนี้ไม่ต้องจัดโต๊ะให้ฉัน" หลินซีพูดพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ฉันจะเข้าครัวเอง"คำพูดนั้นเหมือนระเบิด
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 มื้อค่ำที่น่าอึดอัด
หลังจาก "ศึกโจ๊กไข่ขาว" เมื่อเช้าผ่านไป บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลฟู่ดูจะแปลกประหลาดไปกว่าเดิม สาวใช้หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันว่าคุณผู้หญิงอาจจะ ‘ผีเข้า’ หรือไม่ก็ ‘สมองกระทบกระเทือน’ จากงานเลี้ยงเมื่อคืน แต่สำหรับหลินซี เธอไม่สนใจข่าวลือเหล่านั้น สิ่งเดียวที่เธอทำตลอดทั้งบ่ายคือการนั่งอยู่ในห้องสมุด ค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลฟู่และตารางเรียนของจื่อหานเย็นวันนั้น หลินซีตัดสินใจลงมือทำอาหารเย็นเองอีกครั้ง เธอจัดโต๊ะอย่างเรียบง่ายแต่ดูดี และสั่งให้ป้าหวังไปเชิญฟู่อวี่เฉินลงมาทานข้าวพร้อมกับลูกสาวบนโต๊ะอาหารมีเพียงสามที่นั่ง บรรยากาศกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก จื่อหานนั่งตัวลีบอยู่ข้างพ่อ ส่วนฟู่อวี่เฉินก็นั่งหน้านิ่งประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็ง เขามองจานอาหารตรงหน้า—ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วและซุปซี่โครงหมูรากบัว—ก่อนจะปรายตามามองภรรยา"วันนี้ไม่มีงานสังคมที่ไหนให้ไปอาละวาดหรือไง?" เขาเปิดฉากด้วยคำเหน็บแนมหลินซีไม่สะทกสะท้าน เธอตักซุปใส่ถ้วยให้จื่อหานก่อนจะตอบ "ต่อจากนี้ฉันจะงดงานสังคมไร้สาระพวกนั้นค่ะ ฉันอยากใช้เวลากับลูกมากกว่า"จื่อหานที่กำลังจะตักซุปชะงักมือทันที เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแม่
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 หน้ากากนางเอก
เช้าวันหยุดที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายลงด้วยการมาเยือนของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของ ไป๋ลู่หลิน ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา หล่อนถือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่และกล่องขนมแบรนด์ดังเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มประหนึ่งเจ้าหญิงผู้โอบอ้อมอารีหลินซีที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกเพียงปรายตามอง เธอกระตุกยิ้มที่มุมปาก 'มาไวสมเป็นนางเอกสายรุกจริงๆ'“ลี่อิงคะ... ลู่หลินเอาขนมมาฝากจื่อหานค่ะ เห็นว่าช่วงนี้จื่อหานดูซึมๆ เลยเป็นห่วง” ไป๋ลู่หลินพูดเสียงหวาน พลางหันไปมองฟู่อวี่เฉินที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสอง “อวี่เฉินคะ ลู่หลินไม่ได้มารบกวนใช่ไหมคะ?”“ไม่หรอก ลำบากเธอแล้ว” ฟู่อวี่เฉินตอบน้ำเสียงอ่อนลง ซึ่งนั่นทำให้ไป๋ลู่หลินได้ใจ“คุณแม่! น้าลู่หลินมาแล้ว!” จื่อหานวิ่งลงมาด้วยความดีใจ เด็กน้อยโผเข้ากอดไป๋ลู่หลินราวกับเป็นแม่แท้ๆ ภาพนั้นทำให้สาวใช้หลายคนแอบมองหลินซีด้วยความสงสารแกมสมน้ำหน้าหลินซีปิดหนังสือช้าๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหา “แหม... ลู่หลินนี่ช่างรู้ใจจื่อหานจริงๆ นะจ๊ะ ขนมนั่นน่ะ... จื่อหานทานไม่ได้หรอกจ้ะ”ไป๋ลู่หลินชะงัก หน้าเสียไปเล็กน้อย “ทำไมคะ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 เมื่อนางร้ายเริ่มขยับตัว
หลังจากจัดการกับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" จนหน้าเสียกลับไป หลินซีก็ตระหนักได้ว่าการเอาชนะใจคนในบ้านเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเอาตัวรอด สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงด่าของฟู่อวี่เฉินคือ "ยอดเงินในบัญชี" ของเจียงลี่อิงหลินซีเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือดูแล้วแทบจะลมจับ ยอดเงินคงเหลือมีไม่ถึงห้าหลัก ขณะที่ยอดค้างชำระบัตรเครดิตจากการช้อปปิ้งประชดชีวิตของร่างเดิมยาวเป็นหางว่าว หากเธอคิดจะหย่าและพาจื่อหานออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามแผนที่วางไว้ เธอจะออกไปในสภาพยาจกไม่ได้เด็ดขาด‘เป็นนักเขียนชื่อดังในโลกก่อน แต่ต้องมาอดตายในนิยายตัวเองเนี่ยนะ? ตลกตายชัก!’ หลินซีสบถในใจเธอตัดสินใจเปิดโน้ตบุ๊กราคาแพงที่เจียงลี่อิงซื้อมาประดับโต๊ะทำงาน (แต่ไม่เคยเปิดใช้งาน) และเริ่มร่างพล็อตนิยายเรื่องใหม่ หลินซีเลือกใช้พล็อตที่กำลังเป็นกระแสในยุคปัจจุบัน นั่นคือแนว ‘เกิดใหม่มาเป็นแม่เลี้ยงใจเด็ด’ ซึ่งเธอจะเขียนจากประสบการณ์จริงที่เธอกำลังเผชิญอยู่นี่แหละ!ระหว่างที่เธอกำลังรัวคีย์บอร์ดอย่างเมามัน เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น ป้าหวังเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าลำบากใจ“คุณผู้หญิงคะ... คือว่า... พนักงานจากร้านแบรนด์เนมโทรมา
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 แผนร้ายในโรงเรียน
เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวาย หลินซีตื่นมาเตรียมมื้อเช้าให้จื่อหานเหมือนเช่นหลายวันที่ผ่านมา แต่ความสดใสของเช้าวันใหม่กลับถูกขัดจังหวะด้วยท่าทีประหลาดของเด็กน้อย จื่อหานนั่งเขี่ยไข่ดาวในจาน ใบหน้าเล็กๆ หมองคล้ำและดวงตาแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งแอบร้องไห้มา“จื่อหาน เป็นอะไรไปจ๊ะ? อาหารไม่ถูกปากเหรอ?” หลินซีถามพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆจื่อหานสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าพึมพำ “หนู... หนูไม่อยากไปโรงเรียนค่ะคุณแม่ หนูเจ็บท้อง”หลินซีหรี่ตาลงมอง เธอเป็นนักเขียนที่เชี่ยวชาญเรื่องการอ่านพฤติกรรมตัวละคร มีหรือจะดูไม่ออกว่านี่คืออาการ 'กลัวการไปโรงเรียน' มากกว่าอาการป่วยทางกาย และในนิยายต้นฉบับ ช่วงเวลานี้จื่อหานมักจะถูกเพื่อนที่โรงเรียนกลั่นแกล้งเพราะแม่ของตัวเองมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในหน้าข่าวสังคม“บอกแม่ได้ไหมว่าที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้น? ใครทำอะไรจื่อหานหรือเปล่า?”ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะตอบ เสียงทุ้มของฟู่อวี่เฉินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ลูกบอกว่าเจ็บท้อง ก็ให้พักผ่อนที่บ้านเถอะ อย่าไปบังคับแกเลย”หลินซีหันไปมองสามีที่สวมสูทเตรียมไปทำงาน “การให้ลูกหนีปัญหาไม่ใช่การแก้ปัญหานะคะคุณฟู่ ถ้าวันนี้แกเจ็บท้องเพราะกลัว
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 ฟู่อวี่เฉินเริ่มสงสัย
ความสงบสุขที่เริ่มก่อตัวขึ้นในบ้านตระกูลฟู่ทำให้ฟู่อวี่เฉินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สำหรับเขาแล้ว เจียงลี่อิงคือโจทย์ที่เขาแก้มาตลอด 8 ปี และคำตอบมักจะเป็นความว่างเปล่าเสมอ ทว่าในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา โจทย์ข้อเดิมกลับเปลี่ยนสมการใหม่ทั้งหมดเขานั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แต่สายตากลับจ้องมองหน้าจอวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับแท็บเล็ต ในภาพนั้น เจียงลี่อิง—หรือหลินซี—กำลังนั่งอยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอสวมแว่นตากรองแสง บนตักมีโน้ตบุ๊กวางอยู่ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและมั่นคง สลับกับการขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดโน้ตอย่างขะมักเขม้น"ทำอะไรของเขากันแน่?" ฟู่อวี่เฉินพึมพำไม่มีเสียงแหลมสูงโวยวายใส่สาวใช้ ไม่มีเสียงเขวี้ยงปาข้าวของเวลาไม่ได้ดั่งใจ และที่แปลกที่สุดคือ เธอไม่ได้โทรหาเขาเพื่อเช็กว่าเขาอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร แม้แต่ตอนที่เขากลับบ้านดึก เธอก็แค่ทิ้งโน้ตสั้นๆ บอกว่ามีซุปอุ่นอยู่ในครัว... เป็นความห่วงใยที่ห่างเหินแต่กลับกวนใจเขามากกว่าการถูกด่าเสียอีกเขาตัดสินใจเดินลงไปที่สวน เดินเข้าไปหาเธอช้าๆ จนเงาของเขาพาดทับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอหลินซีชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่า
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 ความลับของตุ๊กตา
บรรยากาศในบ้านเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย จื่อหานเริ่มกล้าที่จะเดินมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ ห้องทำงานของหลินซี และบางครั้งก็ยอมให้หลินซีแปรงผมให้ก่อนไปโรงเรียน ทว่าความสัมพันธ์ที่กำลังผลิบานนี้กลับกลายเป็นหนามยอกอกของใครบางคนบ่ายวันเสาร์ ขณะที่หลินซีกำลังปั่นต้นฉบับนิยายตอนสำคัญ เธอได้ยินเสียงร้องไห้โฮดังมาจากสวนหลังบ้าน หลินซีรีบทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งลงไปทันทีภาพที่เห็นคือจื่อหานยืนถือตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดที่หูขาดวิ่นและตัวเลอะโคลนจนดูไม่ได้ เด็กน้อยร้องไห้จนตัวโยน โดยมีไป๋ลู่หลินยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าตกใจที่ดู ‘พยายาม’ ให้สมจริงที่สุด“เกิดอะไรขึ้น!” หลินซีปรี่เข้าไปหาลูกสาว“ฮือ... คุณแม่คะ นุ่มนิ่ม... นุ่มนิ่มพังแล้ว” จื่อหานสะอึกสะอื้นไป๋ลู่หลินรีบชิงพูดขึ้นก่อน “ลี่อิงคะ... คือลู่หลินจะช่วยจื่อหานซักตุ๊กตาน่ะค่ะ แต่มันดันตกลงไปในเครื่องซักผ้าแล้วใบพัดมันคงแรงไปหน่อย หูมันเลยขาด... ลู่หลินขอโทษนะคะ ลู่หลินไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”หลินซีหยิบตุ๊กตาขึ้นมาดู รอยขาดที่หูมันเรียบกริบเกินกว่าจะเกิดจากเครื่องซักผ้า มันเหมือนรอย ‘กรรไกร’ ตัดมากกว่า และโคลนที่เปื้อนก็ดูเหมือนเจตนาป้าย“น้าลู่หลินบอก
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10 คำโกหกที่ถูกเปิดโปง
หลังจากเหตุการณ์ตุ๊กตาพัง หลินซีรู้ดีว่าการตั้งรับเพียงอย่างเดียวไม่ใช่หนทางของผู้ชนะในนิยายเรื่องนี้ ไป๋ลู่หลินเริ่มขยับตัวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนของฐานะ 'นางเอก' ในบ้านตระกูลฟู่ หลินซีจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะใช้ทักษะการวางโครงเรื่องมาสร้าง 'กับดัก' เพื่อเปิดหน้ากากนกต่อตนนี้ วันนั้น หลินซีจงใจเขียนจดหมายด้วยลายมือที่พยายามเลียนแบบเด็กประถม เนื้อความในจดหมายคือความในใจของจื่อหานที่บอกว่า “หนูรักคุณพ่อที่สุดในโลก อยากให้คุณพ่อกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน” เธอแกล้งวางจดหมายฉบับนี้ไว้ในกระเป๋านักเรียนของจื่อหานที่เปิดทิ้งไว้ในห้องรับแขก โดยรู้ดีว่าไป๋ลู่หลินที่กำลังจะเข้ามาเยี่ยมจื่อหานต้องไม่พลาดที่จะ 'สอดส่อง' เป็นไปตามคาด จากมุมลับตาบนชั้นสอง หลินซีเห็นไป๋ลู่หลินเดินเข้าไปที่กระเป๋าจื่อหาน หล่อนหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่หล่อนจะยัดจดหมายนั้นใส่กระเป๋าตัวเองไปอย่างรวดเร็ว "หึ... ติดกับแล้ว" หลินซีพึมพำ ตอนเย็น บนโต๊ะอาหารที่วันนี้ฟู่อวี่เฉินกลับมาเร็วกว่าปกติ บรรยากาศดูเหมือนจะราบรื่น จนกระทั่งไป๋ลู่หลินที่ตีเ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status