ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ทุกคนสาป!

ความเงียบในห้องนอนของจื่อหานน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าทอในงานเลี้ยง หลินซีมองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่พยายามสะบัดมือหนีจากการกุมของเธอ จื่อหานถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง แววตาที่มองมานั้นไม่มีร่องรอยของความผูกพัน มีเพียงความระแวดระวังเหมือนมองสัตว์ร้ายที่พร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ“ออกไปนะคะ... หนูจะนอนแล้ว” เสียงเล็กๆ สั่นเครือหลินซีถอนหายใจช้าๆ เธอรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนความรู้สึกที่สั่งสมมานานหลายปีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นเป็นไปไม่ได้ ในนิยายที่เธอเขียน เจียงลี่อิงมักจะเข้ามาในห้องนี้เพื่อระบายอารมณ์ บังคับให้ลูกไปอ้อนวอนขอความรักจากฟู่อวี่เฉินเพื่อให้เขากลับบ้าน หรือไม่ก็ดุด่าที่จื่อหานหน้าตาเหมือนพ่อที่ใจร้ายกับเธอ“ตกลงจ้ะ แม่จะออกไป แต่อย่าลืมห่มผ้าให้มิดชิดนะ คืนนี้อากาศเย็น” หลินซีลุกขึ้นยืน พยายามส่งยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดไปให้ แม้จะรู้ว่ามันส่งไปไม่ถึงใจของเด็กน้อยก็ตามเธอเดินออกจากห้องและปิดประตูลงเบาๆ เมื่อหันกลับมาสู่โถงทางเดินกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ หลินซีถึงได้มีโอกาสสำรวจ "คุกทองคำ" แห่งนี้อย่างจริงจัง ทุกอย่างดูหรูหรา เย็นชา และไร้ชีวิตชีวา ไม่ต่างจากเจ้าของบ้านขณะที่ก

หลังจาก "ศึกโจ๊กไข่ขาว" เมื่อเช้าผ่านไป บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลฟู่ดูจะแปลกประหลาดไปกว่าเดิม สาวใช้หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันว่าคุณผู้หญิงอาจจะ ‘ผีเข้า’ หรือไม่ก็ ‘สมองกระทบกระเทือน’ จากงานเลี้ยงเมื่อคืน แต่สำหรับหลินซี เธอไม่สนใจข่าวลือเหล่านั้น สิ่งเดียวที่เธอทำตลอดทั้งบ่ายคือการนั่งอยู่ในห้องสมุด ค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลฟู่และตารางเรียนของจื่อหานเย็นวันนั้น หลินซีตัดสินใจลงมือทำอาหารเย็นเองอีกครั้ง เธอจัดโต๊ะอย่างเรียบง่ายแต่ดูดี และสั่งให้ป้าหวังไปเชิญฟู่อวี่เฉินลงมาทานข้าวพร้อมกับลูกสาวบนโต๊ะอาหารมีเพียงสามที่นั่ง บรรยากาศกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก จื่อหานนั่งตัวลีบอยู่ข้างพ่อ ส่วนฟู่อวี่เฉินก็นั่งหน้านิ่งประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็ง เขามองจานอาหารตรงหน้า—ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วและซุปซี่โครงหมูรากบัว—ก่อนจะปรายตามามองภรรยา"วันนี้ไม่มีงานสังคมที่ไหนให้ไปอาละวาดหรือไง?" เขาเปิดฉากด้วยคำเหน็บแนมหลินซีไม่สะทกสะท้าน เธอตักซุปใส่ถ้วยให้จื่อหานก่อนจะตอบ "ต่อจากนี้ฉันจะงดงานสังคมไร้สาระพวกนั้นค่ะ ฉันอยากใช้เวลากับลูกมากกว่า"จื่อหานที่กำลังจะตักซุปชะงักมือทันที เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแม่

หลังจากจัดการกับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" จนหน้าเสียกลับไป หลินซีก็ตระหนักได้ว่าการเอาชนะใจคนในบ้านเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเอาตัวรอด สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงด่าของฟู่อวี่เฉินคือ "ยอดเงินในบัญชี" ของเจียงลี่อิงหลินซีเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือดูแล้วแทบจะลมจับ ยอดเงินคงเหลือมีไม่ถึงห้าหลัก ขณะที่ยอดค้างชำระบัตรเครดิตจากการช้อปปิ้งประชดชีวิตของร่างเดิมยาวเป็นหางว่าว หากเธอคิดจะหย่าและพาจื่อหานออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามแผนที่วางไว้ เธอจะออกไปในสภาพยาจกไม่ได้เด็ดขาด‘เป็นนักเขียนชื่อดังในโลกก่อน แต่ต้องมาอดตายในนิยายตัวเองเนี่ยนะ? ตลกตายชัก!’ หลินซีสบถในใจเธอตัดสินใจเปิดโน้ตบุ๊กราคาแพงที่เจียงลี่อิงซื้อมาประดับโต๊ะทำงาน (แต่ไม่เคยเปิดใช้งาน) และเริ่มร่างพล็อตนิยายเรื่องใหม่ หลินซีเลือกใช้พล็อตที่กำลังเป็นกระแสในยุคปัจจุบัน นั่นคือแนว ‘เกิดใหม่มาเป็นแม่เลี้ยงใจเด็ด’ ซึ่งเธอจะเขียนจากประสบการณ์จริงที่เธอกำลังเผชิญอยู่นี่แหละ!ระหว่างที่เธอกำลังรัวคีย์บอร์ดอย่างเมามัน เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น ป้าหวังเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าลำบากใจ“คุณผู้หญิงคะ... คือว่า... พนักงานจากร้านแบรนด์เนมโทรมา

ความสงบสุขที่เริ่มก่อตัวขึ้นในบ้านตระกูลฟู่ทำให้ฟู่อวี่เฉินรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สำหรับเขาแล้ว เจียงลี่อิงคือโจทย์ที่เขาแก้มาตลอด 8 ปี และคำตอบมักจะเป็นความว่างเปล่าเสมอ ทว่าในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา โจทย์ข้อเดิมกลับเปลี่ยนสมการใหม่ทั้งหมดเขานั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แต่สายตากลับจ้องมองหน้าจอวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับแท็บเล็ต ในภาพนั้น เจียงลี่อิง—หรือหลินซี—กำลังนั่งอยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอสวมแว่นตากรองแสง บนตักมีโน้ตบุ๊กวางอยู่ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและมั่นคง สลับกับการขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดโน้ตอย่างขะมักเขม้น"ทำอะไรของเขากันแน่?" ฟู่อวี่เฉินพึมพำไม่มีเสียงแหลมสูงโวยวายใส่สาวใช้ ไม่มีเสียงเขวี้ยงปาข้าวของเวลาไม่ได้ดั่งใจ และที่แปลกที่สุดคือ เธอไม่ได้โทรหาเขาเพื่อเช็กว่าเขาอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร แม้แต่ตอนที่เขากลับบ้านดึก เธอก็แค่ทิ้งโน้ตสั้นๆ บอกว่ามีซุปอุ่นอยู่ในครัว... เป็นความห่วงใยที่ห่างเหินแต่กลับกวนใจเขามากกว่าการถูกด่าเสียอีกเขาตัดสินใจเดินลงไปที่สวน เดินเข้าไปหาเธอช้าๆ จนเงาของเขาพาดทับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอหลินซีชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่า

หลังจากเหตุการณ์ตุ๊กตาพัง หลินซีรู้ดีว่าการตั้งรับเพียงอย่างเดียวไม่ใช่หนทางของผู้ชนะในนิยายเรื่องนี้ ไป๋ลู่หลินเริ่มขยับตัวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนของฐานะ 'นางเอก' ในบ้านตระกูลฟู่ หลินซีจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะใช้ทักษะการวางโครงเรื่องมาสร้าง 'กับดัก' เพื่อเปิดหน้ากากนกต่อตนนี้ วันนั้น หลินซีจงใจเขียนจดหมายด้วยลายมือที่พยายามเลียนแบบเด็กประถม เนื้อความในจดหมายคือความในใจของจื่อหานที่บอกว่า “หนูรักคุณพ่อที่สุดในโลก อยากให้คุณพ่อกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน” เธอแกล้งวางจดหมายฉบับนี้ไว้ในกระเป๋านักเรียนของจื่อหานที่เปิดทิ้งไว้ในห้องรับแขก โดยรู้ดีว่าไป๋ลู่หลินที่กำลังจะเข้ามาเยี่ยมจื่อหานต้องไม่พลาดที่จะ 'สอดส่อง' เป็นไปตามคาด จากมุมลับตาบนชั้นสอง หลินซีเห็นไป๋ลู่หลินเดินเข้าไปที่กระเป๋าจื่อหาน หล่อนหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่หล่อนจะยัดจดหมายนั้นใส่กระเป๋าตัวเองไปอย่างรวดเร็ว "หึ... ติดกับแล้ว" หลินซีพึมพำ ตอนเย็น บนโต๊ะอาหารที่วันนี้ฟู่อวี่เฉินกลับมาเร็วกว่าปกติ บรรยากาศดูเหมือนจะราบรื่น จนกระทั่งไป๋ลู่หลินที่ตีเ