" ความรู้สึกอะไรคะ? " " ความรู้สึกที่มากกว่าพี่น้องยังไงล่ะ เกือบจะได้สารภาพแล้วเด็กแถวนี้หนีไปซะก่อน " ธาราจ้องนัยน์ตา,นัยนาคู่สวยที่แสนไร้เดียงสา หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อยเธอนิ่งปล่อยให้เขามองอยู่อย่างนั้น" อุ่นหนีพี่ช่วยคนอื่น ถือว่าความผิดเท่ากัน " ไออุ่นก้มหน้าพึมพำในลำคอ" แต่ความเจ็บไม่เท่ากัน " ธาราได้ยินรีบสวนเธอกลับทันทีสมองยังจำเรื่องวันนั้นได้ดี ความรู้สึกโลกทั้งใบแตกสลาย ความรู้สึกว่างเปล่า ความเสียใจที่สุดในชีวิตและความคิดถึงที่ไม่รู้ว่าจะได้เธออีกเมื่อไหร่ เธอรู้ทุกอย่างก่อนยังได้ร่ำลาทางอ้อมแต่เขาไม่เคยรู้อะไรเลย รู้อีกทีไออุ่นก็ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว " ขึ้นอยู่ว่าเราจะปล่อยวางอดีตได้มากน้อยแค่ไหน "" พูดเหมือนตัวเองทำได้ " ร่างสูงปรายตามองคนน้อง" ได้นะแต่หากเกิดอะไรขึ้น คนแรกที่อุ่นจะนึกถึงคงไม่ใช่พี่ " หญิงสาวตอบตามความรู้สึก ร่างสูงชะงักชั่วครู่ คนแรกที่นึกถึงไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครกัน? " แล้วพี่ต้องทำยังไง ถึงจะได้เป็นคนแรกที่อุ่นนึกถึง "ธาราก้มหน้าถามด้วยน้ำเสียงอ่อน นาทีนี้ให้ทำอะไรเขายอมหมดมือเล็กจิ้มเข้าจมูกโด่งของคนพี่ใบหน้าคมเงยมองคนบนตักเธอเผยรอย
Read more
LOGIN
