“มันใช่หน้าที่กูไหมวะที่ต้องมาสลับเวรขับรถกับมึงตั้งหกชั่วโมงเนี่ย!!” ไบรอันบ่นอุบ ขณะนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว อีกชั่วโมงกว่า ๆ ก็จะถึงภูเก็ต แต่มีแนวโน้มว่าเขาอาจจะต้องขับไปอีกเกือบสามชั่วโมงเพื่อไปให้ถึงรีสอร์ตที่ไอ้น้องชายเวรตะไลมันปักหมุดเอาไว้ แล้วมันก็นั่งมองหมุดหมายบนหน้าจอมือถือตลอดเวลาที่มันให้เขาขับรถแทนมัน “ตกลงแกจะบอกฉันได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องถ่อสังขารไปภูเก็ตด่วนจี๋ตอนนี้ด้วยวะ” ช่วยบอกกันหน่อยเหอะเขาอยากรู้ จะได้มีแรงขับรถต่อ “ถึงแล้วจะบอก” ประโยคเดิมเหมือนเมื่อตอนหกโมงที่แล้วเปี๊ยบ “ถ้างั้นฉันจะหักเลี้ยวกลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้เลย” ในเมื่อใช้ไม้อ่อนแล้วไม่ได้ผล เขาก็ต้องใช้ไม้แข็ง “อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ปะ มีหน้าที่ขับก็ขับไปเหอะ” ไทเลอร์ชักเริ่มหงุดหงิด ทีตอนเขาขับเขายังไม่บ่นสักคำ “อ๋อ นี่ฉันทำตัวเป็นเด็กเหรอ” ไบรอันลากเสียงสูง ให้รู้กันไปเลยว่าเขาไม่พอใจหนักมาก “ที่แกลากฉันมาด้วยทั้ง ๆ ที่ฉันมีงานกองท่วมหัว สรุปฉันเด็กว่างั้น?” “ก็ขอยืมรถดี ๆ แล้วพี่
Huling Na-update : 2026-05-12 Magbasa pa