บทที่ 4 พรานสิงห์“เฮือกก!!”พรานป่าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและอุ่นวาบที่ลำลึงค์ ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือการพลัดตกหน้าผา แต่สัมผัสที่ได้รับในยามนี้กลับมิใช่ความเจ็บปวด หากแต่เป็นความนุ่มนวลและหอมหวานที่โอบรัดตัวตนของเขาไว้แน่น“อา... อา...” เมื่อลืมตาขึ้นเต็มตา ภาพตรงหน้าทำให้นายพรานหนุ่มแทบหยุดหายใจ ใบหน้าสลวยราวนางอัปสรสวรรค์ของพระธิดาอุษาพรรณซบอยู่บนอกของเขา เรือนร่างขาวผ่องราวไข่มุกอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากึ่งหนึ่ง และที่สำคัญที่สุด... ท่อนลึงค์อวบใหญ่ของเขายังคงอัดแช่อยู่ในรู ห บอบบางนางนั้น"นี่ข้า... ข้าทำอะไรลงไป!" พรานหนุ่มอุทานเสียงแหบพร่า ร่างกำยำสั่นเทาด้วยความตระหนก เขาพยายามจะขยับกายออกแต่ความคับแน่นนั้นยื้อยุดเขาไว้พระธิดาน้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยใสซื่อบัดนี้ฉ่ำเยิ้ม นางมองสบตานายพรานด้วยความขัดเขินแต่ก็มิได้รังเกียจพรานป่าวัยกำหนัดเหลือบมองข้างกาย เห็นเครื่องทรงเจ้าฟ้าและตราราชวงศ์ แม้ว่าเขาจะต่ำต้อยไร้การศึกษาเพียงใดก็รู้ได้ทันทีว่าได้ล่วงเกินสตรีชั้นสูงเข้าเสียแล้ว“ไม่ต้องตื่นตระหนกไป เราคืออุษาพรรณแห่งนครคีรีจักร”บุรุษกำยำรีบยันกายขึ้นแล้วค
最後更新 : 2026-05-02
