**คำเตือน**

-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ทุกเรื่องมี ebook วางขายที่เว็บ m*b นะคะ

---------------

บทนำ

ณ นครคีรีจักร เมืองที่โอบล้อมด้วยขุนเขาและไอหมอก ท้องพระโรงหินอ่อนสีขาวนวลสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าดูรุ่งเรืองสมเป็นแว่นแคว้นฝ่ายเหนือ ที่นี่เป็นที่โจษจันถึงความงามขอ พระธิดาอุษาพรรณ หรือที่ชาวเมืองเรียกขานอย่างเอ็นดูว่า "พระธิดาน้อย"

พระธิดาน้อยในวัยแรกแย้ม มีสิริโฉมที่ใครเห็นเป็นต้องตะลึงชม ดวงหน้ากลมมนรับกับดวงตากลมโตสุกใส ผิวพรรณขาวละออราวน้ำนมขัดชโลมด้วยน้ำมันหอม แม้นางจะมีเจ้าชายวิเรนทรแห่งนครทิศใต้ผู้ทรงอำนาจเป็นพระคู่หมั้น ซึ่งจะมีการจัดพิธีเสกสมรสในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ทว่านิสัยส่วนตัวของพระธิดาน้อยกลับอิสระซุกซน และมีจิตใจเมตตาต่อทุกสรรพสิ่ง

"พระธิดาน้อย! หยุดประเดี๋ยวนะเพคะ! จะทรงซนไปถึงไหน"

เสียงเข้มของนางอ้าย พระพี่เลี้ยงคนสนิทดังไล่หลังมา นางอ้ายในวัยกลางยี่สิบเป็นสตรีที่งามสะพรั่ง รูปร่างอวบอัด อกเป็นอก เอวเป็นเอว ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนดูสุขภาพดี นางสวมชุดนุ่งห่มรัดกุมแต่ก็มิอาจซ่อนส่วนสัดที่เย้ายวนได้ นางอ้ายมักจะดูแลพระธิดาอยู่เสมอด้วยความจงรักภักดีเสมอ

"โธ่... พี่อ้ายจ๊ะ วันนี้ลมดีออกอย่างนี้ จะให้ฉันอุดอู้อยู่แต่ในตำหนักร้อยพวงมาลัยได้อย่างไรกัน..." พระธิดาน้อยหันมาส่งยิ้มหวานสดใสจนนางอ้ายใจอ่อน "ไปเที่ยวชายป่าหลังเขากันเถอะนะจ๊ะ ฉันอยากเห็นนกยูงรำแพน พี่อ้ายไม่สงสารฉันหรือจ๊ะ นานๆ จะได้แอบหนีพวกทหารองครักษ์มาได้ที"

นางอ้ายถอนหายใจยาว แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อลูกอ้อน "ก็ได้เพคะ แต่ต้องรีบกลับก่อนตะวันอ้อมข้าวนะเพคะ ไม่อย่างนั้นหัวของพี่อ้ายคงหลุดจากบ่าแน่"

“อื้อ! ฉันรับปากจ้ะ รีบไปกันเถอะ”

ทั้งสองลอบออกจากประตูท้ายวัง เดินลัดเลาะตามโขดหินไปจนถึงเขตป่าลึกที่ชาวบ้านเรียกกันว่าหุบผาเงาจันทร์ เสียงน้ำตกซัดสาดดังแว่วมาตามลม บรรยากาศช่างงามราวจิตรกรรมบนฝาผนังวัด สองนารีเดินลัดเลาะผ่านดงกล้วยไม้ป่าที่ส่งกลิ่นหอมรวยริน เสียงน้ำตกดังซัดซ่ากระทบโขดหินเบื้องล่างช่วยสร้างความรื่นรมย์ให้แก่พระธิดาน้อยจนลืมความเข้มงวดในรั้วในวังเสียสิ้น

"ดูนั่นสิจ๊ะพี่อ้าย น้ำใสราวกระจกเชียว!" อุษาพรรณร้องเรียกพลางชี้ชวนให้ดูแอ่งน้ำมรกตที่เบื้องหน้า

นางอ้ายส่ายหน้าพึมพำ "พระธิดาเพคะ อย่าทรงเดินเร็วปานนั้น อ้ายตามไม่ทันแล้ว" นางพี่เลี้ยงร่างอวบอัดเดินหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหวอยู่ใต้สไบสีนวล กายสาวของนางอ้ายนั้นตึงเปรี๊ยะไปทุกส่วนสัด ยิ่งยามที่เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามลำคอ ยิ่งทำให้นางดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด

"ฉันร้อนเหลือเกินจ้ะพี่อ้าย ขอฉันลงเล่นน้ำให้ชื่นใจหน่อยเถิดนะ"