《ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“หุบปากไปเลยป้าสวี เขาแค่ยังมองไม่เห็นความงดงามและนิสัยดี ๆ ของข้าก็เท่านั้น” จิ่วเหมยที่ถูกโยนออกมาจนเจ็บก้นไปหมดเอ่ยขึ้นอย่างมั่นหน้า“โอ้ เจ้าก็กล้าพูดนะจิ่วเหมย ดูหนังหน้าเจ้ากับปู้จิงสิว่าต่างกันแค่ไหน คุณชายผู้นั้นมีหรือจะชายตาแลผู้หญิงอย่างเจ้าน่ะ” ป้าสวีเถียงกลับพร้อมส่งสายตาเหยียดหยามใส่จิ่วเหมย นางไม่รู้ว่าใครที่ให้ความมั่นใจจิ่วเหมยได้มากถึงขั้นนี้ จิ่วเหมยถึงได้กล้ามาตอแยผู้ชายของปู้จิงถึงในบ้านปู้อย่างไม่อายสายตาใครแบบนี้“ฮึ่ม!

หลังจากขายเนื้อเสร็จ ลานบ้านปู้ก็เงียบสงบลงเสียที ปู้จิงเข้าเรือนไปนั่งกินมื้อเที่ยงด้วยความหิวจัด อาหยวนเองก็เตรียมอาหารมาไว้ให้นางจนแทบจะล้นโต๊ะ“เจ้าไม่กินด้วยกันหรือ” ปู้จิงเคี้ยวไปถามไป นางเห็นกระต่ายน้อยร่างกายบอบบางก็อยากให้เขากินข้าวเยอะ ๆ เหมือนนางบ้าง“ข้ายังไม่หิวน่ะ อีกแค่ชั่วยามเดียวก็จะถึงมื้อเย็นแล้ว ข้ารอกินตอนนั้นดีกว่า” อาหยวนบอกพร้อมรอยยิ้ม เขาเห็นนางกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยก็รู้สึกมีความสุขไปด้วย“อื้ม… ง่ำ ๆ ข้าคงไม่กินมื้อเย็นแล้วล่ะ เพิ่งกินข้าวตอนนี้น่าจะไม่หิวอีก” ปู้จิงเอ่ยขึ้นทั้งที่ยัง

“หุบปากไปเลยนะ! พวกเจ้านี่มันยังไง มากินของบ้านเขายังมานินทาเจ้าของงานเสีย ๆ หาย ๆ อีก ไม่กลัวว่าพวกเขาจะไล่เจ้าสองแม่ลูกออกไปหรือยังไงกัน เรื่องคราวก่อนยังไม่เข็ดหลาบกันใช่ไหมฮะ!” ป้าสวีทนฟังไม่ไหวตวาดออกมาเสียงดัง นางเองก็ไม่คิดว่าสองแม่ลูกบ้านจิ่วจะกล้าด้านหน้ามาร่วมงานแบบนี้ ขนาดจิ่วต้ากับลูกชายยังไม่มาเลย แต่สองแม่ลูกนี่กลับมา“ใช่

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ หากนางอยากไปก็ปล่อยไปเถิด แค่ให้อาหยวนส่งจดหมายมาบอกข่าวคราวบ่อย ๆ ก็น่าจะได้แล้วนะเจ้าคะ” เหวินซื่อเอ่ยขึ้นอีกคนหนึ่ง“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อทุกคนเสนอความเห็นออกมาแล้ว ข้าเองก็เห็นด้วยที่จะให้จิงเอ๋อเดินทางไปกับอาหยวน อย่างน้อยนางก็สามารถคุ้มกันอาหยวนกลับเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย” ปู้ถิงเอ่ยขึ้นตามที่เขาคิด ศัตรูของว่าที่หลานเขยช่างมากมายนัก ระยะเวลาเพียงไม่นานแต่กลับมีนักฆ่ามาคอยลอบกัดที่บ้านเขาอยู่บ่อย ๆ ยังดีที่องครักษ์พวกนั้นไม่ได้อ่อนแอ ทุกคนจึงยังคงอยู่กันอย่างปลอดภัยดีอย่างทุกวันนี้“อืม… ข้าเองก็ไม่คัดค้าน เช่นนั้นก็ให้จิงเอ๋อไปกับเจ้าได้อาหยวน แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าก่อนว่าเจ้าจะไม่ทำให้จิงเอ๋อของข้าเสี

“อื้อ… อาหยวน สั่งอาหารเพิ่มอีกได้ไหมอ่ะ ข้ายังไม่อิ่มเลย” ปู้จิงถามอย่างอาย ๆ เมื่อครู่นางออกแรงไปจึงรู้สึกหิวขึ้นมาอีกครั้ง อาหารเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่พอให้พยาธิในท้องนางเลย“ได้สิ ฉางอัน ไปจัดการให้คุณหนู” อาหยวนหันไปสั่งการฉางอัน เมื่อครู่เขาไม่ได้ให้ฉางอันลงมือเพราะอยากรู้ว่าปู้จิงจะจัดการเรื่องนี้ยังไง เขากลัวว่าหากไปเมืองหลวงแล้วนางออกไปเที่ยวจนพบอันธพาลเช่นนี้เข้า นางจะดูแลตัวเองไม่ได้ อย่างไรเสียองครักษ์ของเขาก็ไม่อาจเปิดเผยตัวมากเกินไปได้หากไม่มีคำสั่ง ฉางอันโบกมือเป็นสัญญาณให้องครักษ์คนอื่นลากตัวพวกอันธพา