ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง

“โอ้ย!!!” หลิวซื่อร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดนางตั้งท้องมาเกือบสิบเดือนกว่าที่จะปวดท้องคลอดลูกในวันนี้ หลิวซื่อไม่คิดว่าการคลอดลูกจะเจ็บปวดปางตายเช่นนี้

“อดทนอีกนิดหลิวซื่อ เห็นหัวเด็กออกมาแล้ว” เสียงหมอตำแยตะโกนบอก นางทำคลอดให้หลิวซื่อมานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะคลอดยากอยู่พอสมควร

“แฮ่ก… ข้า.. ข้าจะอดทน” หลิวซื่อกัดฟันตอบกลับไปทั้งที่น้ำตาไหลพรากจากความเจ็บปวด

“เบ่งอีก!” หมอตำแยเห็นว่าหลิวซื่อพักหายใจหายคอจนเริ่มดีขึ้นแล้วจึงบอกอีกครั้ง

“ฮึบ… อ๊า…” หลิวซื่อเบ่งจนสุดแรงอีกครั้ง

พรวด! อุแว๊! อุแว๊! อุแว๊!

“ดีใจด้วยหลิวซื่อ เจ้าได้ลูกสาว หน้าตาน่ารักน่าชังจริงเชียว” หมอตำแยอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้เมื่อเห็นผิวขาวนวลของเด็กในอ้อมแขน เสียงร้องของเด็กที่ดังออกมายังแสดงว่านางเป็นเด็กที่แข็งแรงมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

“อ่า… ขอบคุณท่านป้า แฮ่ก…” หลิวซื่อเหนื่อยล้าเกินกว่าจะพูดสิ่งใดได้อีก

“ข้าจะทำความสะอาดเด็กให้ก่อนนะ เจ้านอนพักรอไปก่อน ประเดี๋ยวข้าจะกลับมาทำแผลและทำความสะอาดเจ้าให้เอง” หมอตำแยเห็นว่าคนเป็นแม่อ่อนล้ามากแล้วจึงอยากปล่อยให้นางได้นอนหลับพักผ่อนรอไปก่อน

“อืม…” หลิวซื่อปรือตาหลับลงด้วยความเหนื่อยล้า นางเห็นลูกสาวแว่บหนึ่งแล้วจึงมั่นใจว่าหมอตำแยต้องดูแลลูกของนางแทนได้แน่

“เจ้ารออีกหน่อยนะอาซาน อีกครู่หนึ่งหมอตำแยคงนำลูกเจ้าออกมาแล้วล่ะ” ปู้กัง พี่ชายคนโตของบ้านปู้เอ่ยปลอบน้องชายคนที่สาม

“ขอรับพี่ใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้หลิวซื่อจะเป็นยังไงบ้าง” ปู้ซานเอ่ยอย่างกังวล เขาเป็นห่วงเมียไม่น้อยเลยทีเดียว นางต้องทนอุ้มท้องมานานกว่าจะปวดท้องคลอดในวันนี้

“นางไม่เป็นอันใดหรอกน่า เจ้าอย่าคิดมากเลย ป้าถงทำคลอดมาหลายสิบปีแล้ว นางไม่เคยทำพลาดมาก่อน” เหวินซื่อพี่สะใภ้ใหญ่กล่าวออกมาด้วยท่าทีดั่งคุณหนูผู้ดี นางเองก็ได้ป้าถงมาทำคลอดให้ตอนที่คลอดลูกชายสองคนก่อนหน้านี้

“อืม… ข้าเข้าใจแล้วพี่สะใภ้” ปู้ซานทำได้เพียงพยักหน้ารับคำทั้งที่ในใจยังคงกังวล

“หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว เราสองผัวเมียขอกลับเรือนก่อนนะขอรับพี่ใหญ่ น้องสาม” ปู้เซียว น้องชายคนรองของปู้กังเอ่ยบอกด้วยสีหน้าง่วงเหงาหาวนอน เขาเป็นคนเกียจคร้านมาแต่ไหนแต่ไร ขนาดตอนเข้าป่าล่าสัตว์ เขาก็เอาแต่นอนเฝ้าให้สัตว์เข้ามาหาตนเองเท่านั้น เมียของเขาก็ขี้เกียจไม่แพ้กัน นางนับถือเรื่องโชคลางมากและมักจะเขย่าติ้วเพื่อทำนายดวงอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งเรื่องการคลอดครั้งนี้นางก็ทำนายเอาไว้แล้วว่าน้องสะใภ้จะปลอดภัย

“อืม… พวกเจ้าไปเถอะ ที่นี่ปล่อยให้พี่สะใภ้เจ้าดูแลก็พอ” ปู้กังรู้นิสัยของน้องชายคนรองกับน้องสะใภ้ของเขาดี หากปล่อยสองคนนี้อยู่ที่นี่ต่อ อีกไม่นานพวกเขาก็คงหลับไปแล้ว

“พี่ใหญ่ช่วยตั้งชื่อให้ลูกข้าหน่อยสิขอรับ” ปู้ซานไม่สันทัดเรื่องเหล่านี้ เขาเป็นเพียงพรานป่าที่วัน ๆ เอาแต่ใช้แรงเท่านั้น ต่างกับพี่ชายที่เคยเข้าเรียนอยู่หลายปีในสมัยยังหนุ่ม

“อืม… ข้าให้ชื่อว่าปู้จิง เจ้าคิดว่าอย่างไร” ปู้ถังคิดอยู่ไม่นานก็เอ่ยออกมา ลูกชายคนแรกของเขาชื่อปู้ต้าน ส่วนคนรองชื่อปู้ตี้ เขาจึงอยากให้หลานสาวชื่อปู้จิง

“ขอบคุณพี่ใหญ่ขอรับ” ปู้ซานไม่มีความคิดใดแต่แรก เขายินดีให้ลูกสาวใช้ชื่อที่พี่ชายตั้งให้

“พวกเจ้ารออยู่นี่ก่อน ข้าจะเข้าไปดูน้องสะใภ้สักหน่อย” เหวินซื่อบอก นางอยากไปช่วยดูแลน้องสะใภ้สามที่เคยช่วยดูแลนางตอนคลอดก่อนหน้านี้เช่นกัน

“ฝากด้วยนะฮูหยิน” ปู้กังได้แต่กล่าววาจาอย่างนอบน้อมกับเมียรัก เขากว่าจะได้นางมาเป็นเมียก็ต้องเทียวไล้เทียวขื่อและยังเบ่งกล้ามโต ๆ ของตนเองให้นางประทับใจอยู่หลายเดือน

“เอ๊ะ! เหตุใดเตียงจึงเป็นรูเล่า” ปู้ซานมองเห็นเตียงไม้ของเขากับเมียมีรูสองสามรูก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ แต่ไม่นานเขาก็เห็นลูกสาวพลิกตัวแล้วกำปั้นน้อย ๆ เหวี่ยงไปถูกเตียงเสียงดังปังและเกิดรูขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขา ปู้ซานรีบอุ้มลูกสาวจอมพลังขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทันที เขากลัวว่าลูกจะทำให้เกิดรูใหญ่จนนางตกลงไปเองและได้รับบาดเจ็บได้ ในใจตอนนี้ปู้ซานไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรให้เมียรู้หลังนางฟื้นตื่นขึ้นมา ใครจะไปเชื่อกันว่าเด็กที่เพิ่งคลอดจะมีพละกำลังมากมายถึงขนาดทำเตียงเป็นรูได้ขนาดนี้กันเล่า

“อืม… ท่านพี่ เอาลูกมาให้ข้าเถอะ” หลิวซื่องัวเงียตื่นมาเพราะเสียงร้องอันทรงพลังของลูกสาวนางที่ตอนนี้ปู้ซานกำลังกล่อมไม่ให้ลูกกวนเมียเขา

“เจ้าจะทำอะไรน้องหญิง เจ้าเพิ่งคลอดก็อย่าขยับไปมาสิ” ปู้ซานบอกอย่างเป็นห่วง เขาฟังที่ป้าถงบอกเอาไว้เรื่องการดูแลหลังคลอดมาแล้ว

“ข้าไม่เป็นไร แค่จะให้นมลูกน่ะ นางคงหิวแล้วล่ะ” หลิวซื่อเคยช่วยดูแลเหวินซื่อมาก่อน นางจึงรู้ดีว่าการที่เด็กร้องหมายความว่าอย่างไร

“เช่นนั้นเจ้ารอก่อน พี่จะช่วยพยุงให้เจ้านั่งดี ๆ” ปู้ซานรีบวางร่างลูกสาวลงกับเตียงอีกครั้ง แต่ไม่คิดว่าปู้จิงจะเหวี่ยงแขนเล็ก ๆ ไปมาจนเกิดรูดังปัง ปังขึ้นมาอีกหลายรู

“เอ๊ะ! เหตุใดลูกเราแรงเยอะขนาดนี้เล่าท่านพี่” หลิวซื่ออุทานออกมาอย่างตกใจที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกนางเพิ่งคลอดได้ไม่ถึงวันแท้ ๆ

“ข้าเองก็ไม่รู้น้องหญิง สงสัยข้าคงต้องไปสั่งทำเตียงเหล็กมาไว้ให้ลูกแล้วล่ะ” ปู้ซานเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าลูกสาวจะทรงพลังราวช้างสาร ตอนนี้นางยังไม่รู้เรื่องรู้ราว การจะควบคุมพละกำลังคงทำได้ยาก เขาจึงคิดว่าควรหาของที่แข็งแรงมาไว้ให้ลูกใช้จะดีกว่า

“อืม… เงินอยู่ในตู้เสื้อผ้า ท่านพี่เอาไปสั่งทำเถอะ” หลิวซื่อที่ถูกพยุงให้ลุกนั่งรีบเอื้อมมือไปอุ้มลูกสาวนางมาเข้าเต้าอย่างไม่คิดอายสามีที่ยืนจ้องมองตาแป๋วอยู่

“ได้ ได้ เช่นนั้นเจ้ารอสักพักนะ พี่จะรีบไปรีบกลับ” ปู้ซานยังต้องคอยดูแลเมียให้กินข้าวอีก เขาจึงไม่คิดจะไปสั่งเตียงเหล็กนานนัก อย่างไรเสียการทำเตียงนี้คงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน