ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง

“โอ้ย!!!” หลิวซื่อร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดนางตั้งท้องมาเกือบสิบเดือนกว่าที่จะปวดท้องคลอดลูกในวันนี้ หลิวซื่อไม่คิดว่าการคลอดลูกจะเจ็บปวดปางตายเช่นนี้“อดทนอีกนิดหลิวซื่อ เห็นหัวเด็กออกมาแล้ว” เสียงหมอตำแยตะโกนบอก นางทำคลอดให้หลิวซื่อมานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะคลอดยากอยู่พอสมควร“แฮ่ก… ข้า.. ข้าจะอดทน” หลิวซื่อกัดฟันตอบกลับไปทั้งที่น้ำตาไหลพรากจากความเจ็บปวด“เบ่งอีก!” หมอตำแยเห็นว่าหลิวซื่อพักหายใจหายคอจนเริ่มดีขึ้นแล้วจึงบอกอีกครั้ง“ฮึบ… อ๊า…” หลิวซื่อเบ่งจนสุดแรงอีกครั้งพรวด! อุแว๊! อุแว๊! อุแว๊!“ดีใจด้วยหลิวซื่อ เจ้าได้ลูกสาว หน้าตาน่ารักน่าชังจริงเชียว” หมอตำแยอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้เมื่อเห็นผิวขาวนวลของเด็กในอ้อมแขน เสียงร้องของเด็กที่ดังออกมายังแสดงว่านางเป็นเด็กที่แข็งแรงมากคนหนึ่งเลยทีเดียว“อ่า… ขอบคุณท่านป้า แฮ่ก…” หลิวซื่อเหนื่อยล้าเกินกว่าจะพูดสิ่งใดได้อีก“ข้าจะทำความสะอาดเด็กให้ก่อนนะ เจ้านอนพักรอไปก่อน ประเดี๋ยวข้าจะกลับมาทำแผลและทำความสะอาดเจ้าให้เอง” หมอตำแยเห็นว่าคนเป็นแม่อ่อนล้ามากแล้วจึงอยากปล่อยให้นางได้นอนหลับพักผ่อนรอไปก่อน“อืม…” หลิวซ

“เพ้ย! เจ้ารองมันก็ลูกเจ้าเหมือนกันนะ” ปู้ถิงโวยวายขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่ว่าเมียเขาคิดว่าลูกชายขี้เกียจเหมือนเขาหรอกนะนางถึงได้พูดแบบนี้“ฮึ!

ปู้จิงวิ่งตื๋อออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว หลิวซื่อที่เพิ่งออกจากเรือนมายังไม่ทันได้คุยกับลูกสาวก็เห็นเพียงแต่หลังไว ๆ ของนางเท่านั้น“พี่สะใภ้มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ” หลิวซื่อเดินไปหาเหวินซื่อที่กำลังเชือดหมูป่าอยู่“อืม… เจ้าเอาถังเลือดนี่ไปต้มแล้วค่อยนึ่งเก็บไว้ทำกินวันหลังนะ” เหวินซื่อชี้นิ้วไปยังถังขนาดใหญ่ที่นางนำออกมารองเลือดหมูป่าจำนวนมาก“ได้เจ้าค่ะ” หลิวซื่อพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ครอบครัวพวกนางมักจะแบ่งปันเหยื่อที่ล่ามาได้อยู่เสมอ แม้แต่เงินที่ขายเ

สามปีต่อมา ปู้จิงทั้งที่ออกล่าสัตว์บ่อย ๆ แต่ผิวพรรณของนางกลับขาวนวลราวกับคุณหนูในห้องหอเสียอย่างนั้น อีกทั้งหน้าตาที่น่ารักราวกับตุ๊กตาของนางก็ทำเอาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่เห็นเป็นต้องนึกเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ น่าเสียดายที่หน้าตากับพลังของนางนั้นไม่สัมพันธ์กันเอาเสียเลย พวกผู้ชายในหมู่บ้านมักเห็นคนงามยกสัตว์ใหญ่ที่ล่าได้กลับบ้านด้วยมือเดียวอยู่บ่อย ๆ ทำเอาความงามของปู้จิงแทบจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตาชายหนุ่มเหล่านั้นทันทีทันใด“เฮ้อ ข้

เกวียนวัวของบ้านปู้ไปถึงเมืองฝูเป่ยในเวลาต่อมา ปู้ซานบังคับเกวียนไปยังร้านอาหารเจ้าประจำที่บ้านพวกเขาขายสัตว์ป่าให้ก่อน“อ้าว พวกเจ้ามาแล้วหรือ วันนี้มีสิ่งใดมาขายบ้างเล่า” เถ้าแก่ที่กำลังยืนเลือกดูผักซึ่งชาวบ้านนำมาส่งอยู่เห็นสองพี่น้องบ้านปู้มาถึงจึงรีบทักทายพร้อมรอยยิ้ม ที่ร้านเขาขายดิบขายดีก็เพราะผูกขาดสัตว์ป่าจากบ้านปู้มาหลายรุ่น ทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่มีอาหารป่ากินไม่ขาด“วันนี้มีกระต่ายป่ากับไก่ป่าอย