หลังมื้อค่ำ ฉันเข้าไปเช็กบัญชีส่วนตัวที่เอเดรียนใช้จัดการเรื่องภายในครอบครัวผ่านคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน มีโพสต์ใหม่ถูกอัปโหลดขึ้นมา ในรูปไม่มีใบหน้าของใคร มีเพียงมือของผู้ชายที่กำลังจัดผ้าคลุมไหล่สีดำให้หญิงสาวคนหนึ่ง นาฬิกาเรือนนั้นคือปาเต็ก ฟิลิปป์ที่ฉันซื้อให้เอเดรียนที่มิลาน แหวนมรกตบนมือของผู้หญิงเป็นของครอบครัวเดอลูก้าและเคยตกทอดสู่สตรีของบ้านเสมอคำบรรยายใต้ภาพกล่าวว่า “นามสกุลของครอบครัวช่วยปัดเป่าปัญหา ในเมื่อคนทั้งเมืองกำลังจับตามอง การแสดงนี้ก็ต้องสมบูรณ์แบบที่สุด” มือของฉันเย็นเฉียบฉันดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออกและหยิบสมุดปกหนังสีดำที่เอเดรียนไม่เคยยอมให้ใครแตะต้องออกมา ข้างในมีเอกสารการจดทะเบียน แผนผังที่นั่งงานเลี้ยง รายชื่อแขก และบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหนึ่งแผ่น“ระหว่างที่เอเวลินอยู่ยุโรปเหนือเจ็ดวัน จัดการเรื่องจดทะเบียนและปรากฏตัวต่อสาธารณะให้เรียบร้อย” ฉันจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา เขาคำนวณเวลาที่ฉันไม่อยู่ไว้เป๊ะแบบวันต่อวัน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาเพื่อนที่ออสโล “ตำแหน่งหุ้นส่วนที่สถาบันสกาดี เมดิคัล รีเสิร์ชยังว่างอยู่ไหม?”“แล้วฝากบอ
Baca selengkapnya
Masuk
