Se connecterPartager
บทที่ 3
Dernier chapitre
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 8
หลังจากนั้น ฤดูหนาวก็เข้าปกคลุมออสโลอย่างแท้จริง ชีวิตไม่ได้กลายเป็นเรื่องง่าย แต่มันกลายเป็นเรื่องที่ ‘ชัดเจน’ สถาบันสกาดีก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว วันๆ ของฉันหมดไปกับการประชุมเรื่องหุ้นส่วนระดับนานาชาติ กลยุทธ์ผู้บริจาค แผนการขยายงาน และโครงสร้างทางกฎหมายในสามประเทศพร้อมๆ กัน งานมันหนักหนาและเรียกร้องเวลาพอๆ กับชีวิตเก่าของฉัน แต่ความแตกต่างนั้นเรียบง่ายมาก... ทุกชั่วโมงที่ฉันทุ่มเทลงไป มันคือสิ่งที่ฉันเลือกเอง โนอาห์ก็เปลี่ยนไปเช่นกันในเดือนแรก แกยังคงเงยหน้ามองทุกครั้งที่มีรถสีดำชะลอความเร็วลงใกล้ขอบทางเดิน พอเดือนที่สองแกก็เลิกทำแบบนั้น พอถึงคริสต์มาส แกก็มีเพื่อนใหม่ที่โรงเรียน เริ่มเรียนรู้ภาษาเดนมาร์กและนอร์เวย์มากพอที่จะคอยแก้การออกเสียงของฉันด้วยความอดทนแบบกึ่งระอา และเริ่มติดการเรียนเปียโนอย่างจริงจังเย็นวันหนึ่ง แกกลับบ้านพร้อมกับรูปวาดที่พับใส่ไว้ในเป้าเป้ มันเป็นรูปคนสองคนยืนอยู่หน้าทาวน์เฮาส์ที่มีแสงสีเหลืองส่องออกมาจากหน้าต่าง มีหิมะบนขั้นบันได และมีเปียโนสีน้ำเงินเข้มอยู่ข้างใน “นี่รูปอะไรจ๊ะ?” ฉันถาม แกมองฉันด้วยสายตาแบบที่เด็กๆ ชอบมองผู้ใหญ่เวลาที่ผู้ใหญ่พลาดเรื
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 7
เอเดรียนตามหาเราจนเจอในอีกสองสัปดาห์ต่อมา เขาเกือบจะมาไม่ถึงที่นี่ด้วยซ้ำ สามวันหลังจากที่วีโต้โทรหาฉัน โซเฟียก็โทรหาเขาพร้อมน้ำตาในตอนที่พระอาทิตย์เพิ่งตกดิน “แดดดี๊คะ” แกกระซิบ “หนูปวดหัวจังเลย คุณมาหาหนูหน่อยได้ไหมคะ?” ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เสียงนั้นเพียงพอที่จะทำให้เขาพุ่งตัวไปหาโดยไม่ต้องคิด ลูกสาวของมัตเตโอ... เด็กน้อยที่ต้องเผชิญกับความสูญเสียเร็วเกินไป แต่คราวนี้ เขากลับหลับตาลงก่อนจะเอ่ยถาม “แม่ของหนูอยู่ที่ไหน?” “แม่ไม่อยู่ค่ะ แม่ไม่รับโทรศัพท์ด้วย มาหาหนูหน่อยนะนะคะ”เขาควรจะส่งหมอไป แต่เขากลับไปด้วยตัวเองอพาร์ตเมนต์ที่บิอังก้าพักอยู่นั้นทั้งอุ่น สว่าง และดังระงมไปด้วยเสียงดนตรีตอนที่เขาเปิดเข้าไป โซเฟียนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาพร้อมจอยเกมในมือ บิอังก้านั่งอยู่ข้างๆ พลางหัวเราะให้กับการ์ตูนในโทรทัศน์ ไม่มีใครมีท่าทีว่าป่วยเลยสักคน“นี่มันอะไรกัน?” เสียงของเขาตัดผ่านความเงียบในห้องอย่างเฉียบคม จนแม้แต่บิอังก้ายังต้องรีบลุกขึ้นยืนทันที“เอเดรียน ใจเย็นๆ สิคะ แกก็แค่คิดถึงคุณ”“คุณบอกผมว่าแกกำลังเจ็บปวด” โซเฟียตาโต แกมองสลับไปมาระหว่างเขากับแม่ และในเสี้ยววินาทีนั้น
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 6
บ่ายวันรุ่งขึ้น วีโต้ เดอลูก้าโทรหาฉันด้วยตัวเอง“เอเวลิน”เขาไม่เคยต้องพูดอะไรมากไปกว่าชื่อของฉันเพื่อให้คนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน แต่วันนี้ภายใต้น้ำเสียงที่ทรงอำนาจนั้นกลับมีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่“สิ่งที่เอเดรียนทำมันผิด” เขาเอ่ยฉันไม่ตอบอะไรเขาพูดต่อ “โนอาห์ยังเป็นเด็ก ส่วนเธอเองก็ตัวคนเดียวในเมืองต่างถิ่น ถ้าเธอกลับมา ฉันจะจัดการให้มั่นใจว่าบิอังก้าจะไม่มีวันได้มายืนต่อหน้าเธออีก เอเดรียนจะส่งมอบมูลนิธิและสำนักงานครอบครัวให้เธอดูแลทั้งหมด อะไรที่มันพังไป ฉันจะซ่อมมันเอง” ฉันมองออกไปที่ถนนในออสโลเบื้องล่าง โนอาห์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารข้างหลังฉัน แกกำลังต่ออะไรบางอย่างจากบล็อกตัวต่อสีดำพลางฮัมเพลงเบาๆ กับตัวเองชั่ววินาทีหนึ่ง ฉันเข้าใจเลยว่าวีโต้คิดว่าข้อเสนอของเขานั้นเย้ายวนใจแค่ไหน อำนาจที่ได้รับกลับคืนมา ตำแหน่งที่ทวงคืนมาได้ ทุกอย่างถูกประเคนกลับมาให้เขายังคงไม่เข้าใจเลยว่า... อะไรที่มันแตกสลายไปแล้ว“คุณคิดว่าฉันหนีมาเพราะฉันกลัวการเริ่มต้นใหม่เหรอคะ” ฉันพูด “เปล่าเลยค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเพราะอะไร?”“เพราะในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่า ทุกสิ่งที่ฉันเคยเฝ้าปกป้องมาตลอด... มัน
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 5
เสียงกริ่งประตูดังขึ้นขณะที่เอเดรียนยังคงจ้องมองเอกสารเหล่านั้นอยู่ความหวังวูบเข้ามาในใจเขาเป็นอันดับแรกเขาลุกขึ้นยืนโดยแทบไม่ต้องคิด ในหัวจินตนาการไปถึงเสียงฝีเท้าของโนอาห์ที่วิ่งเข้ามา จินตนาการว่าภาพที่เห็นตรงหน้าประตูจะเป็นฉันที่ยืนจ้องเขาด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวและยังมีกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือ แต่แต่กลับเป็นบิอังก้าที่เดินเข้ามาในชุดสีขาว เธอยังคงสวมแหวนมรกตวงนั้นไว้บนนิ้ว และประดับรอยยิ้มแบบที่ผู้หญิงมักจะทำเมื่อเชื่อว่าตัวเองได้ครอบครองสถานที่แห่งนี้แล้ว “ฉันได้ยินมาว่าคุณออกจากที่ประชุม” เธอกล่าว ก่อนจะเหลือบไปเห็นปึกกระดาษ “เอเวลินไปแล้วเหรอคะ?” เขาไม่ตอบ ความประหลาดใจของเธอคงอยู่เพียงชั่ววินาทีเดียว“ก็ดีค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางก้าวเข้ามาอีกก้าว “นั่นช่วยแก้ปัญหาไปได้เรื่องหนึ่ง”เอเดรียนเงยหน้าขึ้นมอง บิอังก้าเข้ามาใกล้ขึ้น ลดเสียงลงต่ำ “คนทั้งชิคาโกเห็นฉันยืนเคียงข้างคุณแล้ว พวกเขาเห็นแหวน เห็นโต๊ะประธาน และเห็นการจดทะเบียนนั่นแล้ว ในเมื่อเอเวลินไปแล้ว ก็เลิกฝืนในสิ่งที่มันเกิดขึ้นไปแล้วเถอะค่ะ จัดการเรื่องนี้ให้มันจบๆ ไปซะ” เมื่อเขายังคงไม่ตอบ เธอก็เอื้อมมือ
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 4
เราแลนดิ้งที่ออสโลในบ่ายวันถัดมา ลิฟ เพื่อนของฉันมารอรับเราที่หน้าเทอร์มินอล เธอแค่มองหน้าฉันสลับกับตาที่บวมช้ำของโนอาห์เพียงปราดเดียวก็ไม่เอ่ยถามอะไรเลย เธอช่วยถือกระเป๋าเดินทางนำเราไปที่รถ และขับพาเราผ่านถนนหนทางที่อาบด้วยแสงเหนืออันหนาวเหน็บทาวน์เฮาส์ที่เธอจัดเตรียมไว้ให้เราตั้งอยู่ในซอยที่เงียบสงบ ขนาบด้วยต้นไม้ที่ผลัดใบจนโกร๋นและอาคารหินสีอ่อน ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป แสงไฟในบ้านก็สว่างขึ้นพร้อมกันโนอาห์ชะงักอยู่ที่โถงทางเข้า กลางห้องนั่งเล่นมีเปียโนสีน้ำเงินเข้ม สกู๊ตเตอร์คันใหม่ ชุดรางรถแข่งที่ยังอยู่ในกล่อง และเค้กวันเกิดก้อนยักษ์ที่มีชื่อของเขาเขียนด้วยไอซิ่งสีขาวเด่นหราฉันคุกเข่าลงข้างเขาและยิ้ม “สุขสันต์วันเกิดนะลูก แม่รู้ว่าแม่ฉลองให้ลูกช้าไปหน่อย” ริมฝีปากของเขาเริ่มสั่นระริกก่อนจะโผเข้ามากอดฉันเต็มแรง “แม่ทำทั้งหมดนี่ให้ผมเหรอครับ?” “ใช่จ้ะ”ฉันลูบศีรษะของเขาเบาๆ “แม่ควรจะทำเพื่อลูกให้มากกว่านี้ตั้งนานแล้ว” เขาส่ายหน้าแรงๆ ทั้งน้ำตาที่อาบแก้ม “ไม่ครับ นี่คือวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตเลย และเพราะแม่ยังอยู่ตรงนี้ด้วย”ประโยคนั้นเกือบจะทำให้ฉันเข้มแข็งต่อไปไม่ไหวฉั
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 3
ไม่มีใครคาดคิดว่าฉันจะยอมตกลงง่ายๆ ขนาดนั้น หลังงานเลี้ยงเลิก เอเดรียนตามฉันมาทันที่โถงทางเดินและคว้าข้อมือฉันไว้“ฟังผมนะ”“ฟังเรื่องอะไรคะ?” ฉันถาม “เรื่องที่คุณยกที่นั่งของฉันให้ผู้หญิงคนอื่น? หรือเรื่องที่คุณคิดว่าฉันจะคอยเข้าใจคุณไปตลอดกาล?”เขาบีบข้อมือฉันแน่นขึ้น “ก่อนมัตเตโอจะตาย เขาขอให้ผมดูแลบิอังก้าและโซเฟีย พวกคนที่จ้องจะฮุบมรดกเขายังวนเวียนอยู่ ผมจำเป็นต้องปกป้องพวกเขา ผมไม่ได้ทำเพราะรักเธอสักหน่อย”“คุณก็เลยปิดบังฉัน”“ผมรู้ว่าคุณจะไม่มีวันยอม” ฉันมองหน้าเขาแล้วเกือบจะหลุดยิ้มออกมา“คุณไม่ได้กลัวว่าฉันจะปฏิเสธหรอกค่ะ แต่คุณรู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ผิด คุณก็เลยทำให้แน่ใจว่าฉันจะไม่มีโอกาสได้เลือกเลยต่างหาก” สีหน้าของเขาแข็งค้าง “เมื่อเรื่องนี้จบลง ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม คุณจะยังคงเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้” “แต่วันนี้ทุกคนเห็นแล้วว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ข้างขวาของคุณ” ฉันเบือนหน้าหนีเตรียมจะเดินจากไป แต่บิอังก้ากลับเดินตรงมาหาเรา“อย่าอ่อนไหวไปหน่อยเลย เอเวลิน” เธอกล่าว ทุกครอบครัวต่างก็ต้องการผู้หญิงสองแบบ คนหนึ่งไว้แบกรับภาระ... ส่วนอีกคนไว้เคียงข้างผู้ชายที่ทรงอิ
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 2
เอเดรียนกลับมาถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน เขามีกลิ่นแชมเปญและน้ำหอมของผู้หญิงติดตัวมา กระดุมคอเสื้อถูกปลดออกสองเม็ด และมีรอยลิปสติกเปื้อนอยู่แถวไหปลาร้า “ยังไม่นอนอีกเหรอ?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม “รอผมอยู่เหรอ?” เมื่อก่อนเขาจะดึงฉันเข้าไปกอดทันทีที่มาถึงบ้าน แต่คราวนี้เขาเพียงแค่แกะกระดุมข้อมือแล้วเดินตรง
เหนือเงาตระกูลเดอลูก้า บทที่ 1
หลังมื้อค่ำ ฉันเข้าไปเช็กบัญชีส่วนตัวที่เอเดรียนใช้จัดการเรื่องภายในครอบครัวผ่านคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน มีโพสต์ใหม่ถูกอัปโหลดขึ้นมา ในรูปไม่มีใบหน้าของใคร มีเพียงมือของผู้ชายที่กำลังจัดผ้าคลุมไหล่สีดำให้หญิงสาวคนหนึ่ง นาฬิกาเรือนนั้นคือปาเต็ก ฟิลิปป์ที่ฉันซื้อให้เอเดรียนที่มิลาน แหวนมรกตบนมือของผู้
