บทที่ 1

หลังมื้อค่ำ ฉันเข้าไปเช็กบัญชีส่วนตัวที่เอเดรียนใช้จัดการเรื่องภายในครอบครัวผ่านคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน มีโพสต์ใหม่ถูกอัปโหลดขึ้นมา

ในรูปไม่มีใบหน้าของใคร มีเพียงมือของผู้ชายที่กำลังจัดผ้าคลุมไหล่สีดำให้หญิงสาวคนหนึ่ง

นาฬิกาเรือนนั้นคือปาเต็ก ฟิลิปป์ที่ฉันซื้อให้เอเดรียนที่มิลาน แหวนมรกตบนมือของผู้หญิงเป็นของครอบครัวเดอลูก้าและเคยตกทอดสู่สตรีของบ้านเสมอ

คำบรรยายใต้ภาพกล่าวว่า “นามสกุลของครอบครัวช่วยปัดเป่าปัญหา ในเมื่อคนทั้งเมืองกำลังจับตามอง การแสดงนี้ก็ต้องสมบูรณ์แบบที่สุด”

มือของฉันเย็นเฉียบ

ฉันดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออกและหยิบสมุดปกหนังสีดำที่เอเดรียนไม่เคยยอมให้ใครแตะต้องออกมา ข้างในมีเอกสารการจดทะเบียน แผนผังที่นั่งงานเลี้ยง รายชื่อแขก และบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหนึ่งแผ่น

“ระหว่างที่เอเวลินอยู่ยุโรปเหนือเจ็ดวัน จัดการเรื่องจดทะเบียนและปรากฏตัวต่อสาธารณะให้เรียบร้อย”

ฉันจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา เขาคำนวณเวลาที่ฉันไม่อยู่ไว้เป๊ะแบบวันต่อวัน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาเพื่อนที่ออสโล

“ตำแหน่งหุ้นส่วนที่สถาบันสกาดี เมดิคัล รีเสิร์ชยังว่างอยู่ไหม?”

“แล้วฝากบอกทนายของเธอให้ช่วยร่างหนังสือหย่าให้ฉันด้วย”

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอเคยชวนฉันไปร่วมทีมก่อตั้งสถาบัน โดยอยากให้ฉันดูแลด้านกลยุทธ์และการระดมทุน ตอนนั้นฉันปฏิเสธไปเพราะทนความคิดที่จะทิ้งโนอาห์หรือคฤหาสน์ที่ฉันใช้เวลาสร้างมาสิบปีไม่ได้

แต่ตอนนี้... ฉันทำได้แล้ว

ฉันยืนอยู่บนชานพักบันไดเป็นเวลานานก่อนที่จะขึ้นไปชั้นบน เมื่อฉันเปิดประตูห้องนอน เอเดรียนก็อยู่ที่นั่น

“คุณเกลียดสีเบอร์กันดี” ฉันพูดพลางมองไปที่เนคไทของเขา

สีหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยน “คืนนี้ผมมีนัดกับทนายความที่เซนต์กาเบรียล พวกเขาเป็นคนรุ่นเก่า ผมต้องแต่งตัวให้เหมาะสม”

“ทนายเรื่องอะไรคะ?”

“เรื่องธุรกิจครอบครัวน่ะ” เขาก้าวเข้ามาใกล้และจูบที่หน้าผากของฉัน “ไม่ต้องกังวลนะ ไปพักผ่อนที่สตอกโฮล์มให้สบายเถอะ เดี๋ยวตอนคุณกลับมา ผมจะมีของขวัญมาฝากคุณกับโนอาห์”

เขาพูดออกมาได้อย่างลื่นไหลจนฉันรู้เลยว่าเขาซ้อมพูดในหัวมาแล้วหลายรอบ

สีเบอร์กันดีเป็นสีโปรดของบิอังก้า ตั้งแต่เธอกลับมาที่ชิคาโกพร้อมกับลูกสาว เอเดรียนก็ใส่เสื้อผ้าสีนี้บ่อยขึ้น แค่เรื่องนี้อาจไม่มีความหมายอะไรเลย หากไม่มีหลักฐานอื่นๆ ประกอบ

ใครๆ ในชิคาโกต่างก็บอกว่าฉันกับเอเดรียนคือคู่ที่สมบูรณ์แบบ เขาบริหารอาณาจักรเบื้องหน้าของตระกูลเดอลูก้า ส่วนฉันคือคนที่ประคับประคองทุกอย่างไว้ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันดูแลทั้งมูลนิธิ จัดการรายชื่อแขก งานเลี้ยงการกุศล ประสานงานทนาย ผู้บริจาค และทุกเวทีทางสังคมที่สำคัญ ผู้คนเรียกฉันว่า ‘สตรีผู้อยู่เบื้องหลังตระกูลเดอลูก้า’ ซึ่งพวกเขาพูดไม่ผิดหรอก

เพียงแต่มีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่าบทบาทนี้ต้องแลกมาด้วยตัวตนของฉันมากแค่ไหน

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง โนอาห์วิ่งเข้ามาสวมกอดที่เอวของฉันแน่น “แม่ครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่จะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหม?”

หน้าอกของฉันพลันรัดแน่น ฉันคุกเข่าลงและลูบผมของแก “ถ้าวันหนึ่งพ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ลูกอยากอยู่กับใครจ๊ะ?”

น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของเขาทันที

ฉันรวบตัวเขาเข้ามาในอ้อมกอด “แม่ขอโทษลูก แม่ไม่ควรพูดแบบนั้นเลย ไปล้างมือก่อนนะ เดี๋ยวแม่ทำมื้อเย็นให้ทาน”

ฉันทำพาสต้ามะเขือเทศ มีทบอล เห็ด และขนมปัง โนอาห์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพลางจ้องมองจานของตัวเอง

“แม่ครับ... แม่รู้เรื่องนั้นแล้วใช่ไหม?”

ฉันนิ่งเงียบ

“พ่อบอกว่าพ่อจำเป็นต้องทำ” โนอาห์กระซิบ “เพื่อปกป้องป้าบิอังก้ากับโซเฟีย พ่อบอกว่าแม่ยังคงเป็นคนที่พ่อรัก แม่ครับ ได้โปรดอย่าไปเลยนะ”

เด็กๆ มักเชื่อว่าผู้ใหญ่สามารถแก้ไขทุกอย่างได้ถ้าเพียงแค่อธิบายให้เข้าใจ แต่ผู้ใหญ่รู้ดีว่า... บางทางเลือกที่ถูกตัดสินใจไปแล้วนั่นแหละ คือคำตอบของทุกอย่าง