جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ในมุมหนึ่งของตึกสูง นุชนารถ นั่งจิบไวน์มองดูข่าวความพินาศของสองสาวผ่านหน้าจอทีวีด้วยความสะใจ "เป็นไงล่ะจ๊ะ พวกแกถือดีคิดว่าร่ไรวยมหาศาลแล้วจะข่มเหงแย่งความสนใจจากผู้ชายของฉันไปได้เหรอ ฝันไปเถอะ คนอย่างพวกแกมันก็แค่เศษขยะที่ถูกเขี่ยทิ้ง เพทายกับคิมหันต์แค่อยากเคี้ยวพวกแกเล่น พอหมดความหวายก็แค่พ่นพวกแกทิ้งไปเหมือนหมากฝรั่งไง ฮ่าๆๆ นังโง่!" เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความสะใจพลุ่งพล่านอยู่ในอก "ยิ่งพวกแกตกต่ำเท่าไหร่ ฉันยิ่งมีความสุขเท่านั้น..นี่แค่เริ่มต้น ไม่ใช่แค่ฉันเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตของเพทายและคิมหันต์ ฉันจะทำให้พวกแกทั้งสองคนหายไปจากโลกใบนี้ ต่อให้พวกแกพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีวัน ได้ครอบครอง คิมหันต์และเพทาย อย่างแน่นอน" ขณะที่ฝั่งของ คิมหันต์ และ เพทาย ความเข้าใจผิดนั้นลามปามไปจนถึงขีดสุด พวกเขาปักใจเชื่อหลักฐานที่นุชนารถปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน ทั้งคู่ประกาศยกเลิกงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นทันทีผ่านสื่อ และตัดการติดต่อทุกช่องทางกับน่านฟ้าและแพรขวัญ หลายวันต่อมา ในงานสังคมแห่งหนึ่งที่น่านฟ้าพยายามดิ้นรนเข้าไปเพื่อขอพบคิมหันต์และอธิบายความจริง เธอพบว่าตัวเองไม่มีแม้แต่เงินจะซื

เวลาผ่านไปร่วมหนึ่งอาทิตย์หลังจากเหตุการณ์อัปยศกลางงานเลี้ยงที่เปลี่ยนชีวิตคุณหนูผู้มั่งคั่งให้กลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว น่านฟ้าและแพรขวัญหายตัวไปจากวงสังคมอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงข่าวฉาวที่เริ่มซาลงตามกาลเวลา แต่สำหรับพวกเธอ ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาแห่งการกอบกู้ศักดิ์ศรีที่แหลกสลาย ภายใต้ห้องพักรายวันที่ดูธรรมดาแต่ปลอดภัย สองสาวใช้เงินเก็บส่วนตัวที่แอบสะสมไว้จากเงินเดือนตำแหน่งผู้บริหารในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมามาเป็นทุนรอน แม้ภาษิตจะอายัดทรัพย์สินส่วนใหญ่ไปหมดแล้ว แต่ไหวพริบของมินตราและจิรกรในร่างนางร้ายก็ยังพอมีทางหนีทีไล่ เงินก้อนนี้เพียงพอที่จะทำให้พวกเธอใช้ชีวิตได้อย่างไม่ลำบาก และเพียงพอที่จะใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการจ้างผู้เชี่ยวชาญมากระชากหน้ากากคนร้าย "เราจะให้ใครมาตราหน้าว่าเราเป็นหัวขโมยไม่ได้เด็ดขาดจิ" แพรขวัญเอ่ยขึ้นขณะจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปที่เต็มไปด้วยไฟล์ข้อมูล "ใช่... ต่อให้ไม่ได้กลับไปเป็นคุณหนูผู้มั่งคั่ง แต่ชื่อเสียงของเราต้องสะอาด" น่านฟ้าตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น การสืบหาความจริงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นระบบ โดยมี ศิวกร ผู้ช่วยคนสนิทแอบให้ความช่วยเหลื

ภาษิตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับแฟลชไดรฟ์นั้นมาเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ หน้าจอแสดงไฟล์วิดีโอหนึ่งไฟล์ที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะกดเปิดดู โดยมี เพียงขวัญ ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือ น่านฟ้า (มินตรา) และ แพรขวัญ (จิรกร) ที่นั่งเคียงข้างกันในห้องพักซอมซ่อแห่งหนึ่ง ใบหน้าของพวกเธอซูบผอมลงแต่แววตากลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด แพรขวัญเป็นคนเริ่มพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความสั่นเครือ "คุณพ่อคะ... แพรกับน่านได้รวบรวมหลักฐานและเอกสารโต้แย้งข้อกล่าวหาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ส่งมาให้คุณพ่อแล้วนะคะ พวกเราอยากยืนยันเป็นครั้งสุดท้ายว่า แพรกับน่านไม่เคยคิดคดทรยศ หรือคิดจะทำให้บริษัทที่พ่อสร้างมากับมือต้องพบกับความล่มจมหรือเสียหายเลยสักนิด สำหรับพวกเราแล้ว... คุณพ่อคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรที่ปกป้องเรามาตลอด และคุณพ่อก็ไม่เคยทำให้พวกเราต้องเจ็บปวดเลยสักครั้ง มีแต่พวกเราที่ทำตัวไม่ดีให้พ่อต้องหนักใจ" น่านฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรับช่วงพูดต่อ แววตาของเธอสั่นระร

พูดจบศิวกรก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของภาษิตทันที คิมหันต์และเพทายมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังรถเพื่อเปิดดูสิ่งที่อยู่ในนั้นทันที และเมื่อภาพวิดีโอรวมถึงเอกสารหลักฐานการยักยอกของนุชนารถปรากฏแก่สายตา หัวใจของพวกเขาก็แทบแตกสลายออกมาเป็นเสี่ยงๆ ทุกอย่างที่พวกเขาเชื่อคือเรื่องโกหก... และคนที่หวังดีที่สุดกลับถูกพวกเขาขับไล่อย่างเลือดเย็น "เราต้องไปหาพวกเธอ... ต้องไปเดี๋ยวนี้!" คิมหันต์ตะโกนก้องก่อนจะขับรถออกตามหาเบาะแสบ้านเช่าของสองสาวด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ในขณะที่สองหนุ่มกำลังดิ้นรนตามหาตัวน่านฟ้าและแพรขวัญตัดสินใจแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเธออีกต่อไป สองสาวกำลังเร่งเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก "น่าน... แกแน่ใจนะว่าเราจะไปต่างประเทศกันเลย?" แพรขวัญถามขณะปิดกระเป๋า "แน่ใจสิแพร ในเมื่อส่งคลิปให้คุณพ่อแล้ว หน้าที่ของเราที่นี่ก็จบลงแล้ว ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับใครอีก โดยเฉพาะคนโง่สองคนนั้น ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรากันเถอะ" น่านฟ้าตอบด้วยเสียงที่พยายามจะเข้มแข็งที่สุด อีกมุมหนึ่งของความมืดมิด ณ โรงแรมหรูระดับหกดาว นุชนารถ เดินเยื้องกรายด้วยท่า

ในเวลาเดียวกัน สองหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองกลับมีสภาพไม่ต่างจากซากศพที่เดินได้ คิมหันต์ขับรถวนไปเวียนมาตามสถานที่ที่คิดว่าน่านฟ้าจะไป เขาตบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งทีในรถ "โง่จริงๆ คิมหันต์... แกมันโง่ที่มองคนแค่เปลือกนอก แกทำร้ายผู้หญิงที่รักแกที่สุดได้ยังไง" เขาอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ แต่ความจุกในอกมันทำให้เขาร้องไม่ออก ทางด้านเพทาย สภาพของเขายิ่งย่ำแย่กว่าจนน่าประหลาด ในขณะที่กำลังนั่งรถไปทำงาน เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องสั่งให้คนขับรถจอดข้างทางกะทันหัน "จอดรถ! จอดเดี๋ยวนี้!" เพทายเปิดประตูรถและลงไปยืนอาเจียนอยู่ริมฟุตบาทอย่างหมดสภาพ เขารู้สึกเหม็นทุกอย่างรอบตัว โดยเฉพาะน้ำหอมราคาแพงที่เขาเคยชอบ "คุณเพชรเป็นอะไรครับ หรือว่าเครียดเรื่องคุณแพรขวัญมากไป?" คนขับรถถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่รู้... ฉันเวียนหัวไปหมด ร้องไห้ง่ายด้วย แค่เห็นดอกไม้ข้างทางฉันก็นึกถึงแพรแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง" เพทายพูดยังไม่ทันจบน้ำตาก็คลอเบ้าตาหยดลงมาจริงๆ "ไป... ไปหาซื้ออะไรเปรี้ยวๆ มาให้ฉันที มะม่วงเปรี้ยว มะดัน หรืออะไรก็ได้ที่มันเปรี้ยวสะใจ ฉันอยากกินจนใจจะขาดแล้ว" เพทายหยิบยาดมขึ้นมาจ่อที่จมู