Semua Bab ทะลุเข้าไปในนิยายเป็นนางร้ายแพ็คคู่: Bab 1 - Bab 10

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ได้ทำให้ จิรกร และ มินตรา หยุดบทสนทนาอันออกรสเกี่ยวกับนิยายเรื่องล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไปได้เลย จิรกร สาวร่างโปร่งที่มีบุคลิกลุยๆ แววตาแฝงความฉลาดเฉลียว คีบเส้นเล็กต้มยำเข้าปากพลางพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเสียอารมณ์"มิน แกดูดิ นางร้ายสองคนนี้มันโง่ซ้ำโง่ซากจริงๆ มีเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน แทนที่จะเอาไปช้อปปิ้ง เที่ยวรอบโลก หรือจ้างผู้ชายหล่อๆมานั่งปรนนิบัติ กลับต้องมาแย่งผู้ชายคนเดียวจนตัวตายเนี่ยนะ คิดได้ยังไง" จิรกรบ่นอุบมินตรา เพื่อนสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารักแต่มีความขี้งกเป็นที่หนึ่ง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรุนแรง "นั่นดิแก ในนิยายเขียนให้ แพรขวัญ กับ น่านฟ้า รักกันมากนะ เป็นเพื่อนตายกันมาตั้งแต่เด็กเหมือนพวกเราเลย แต่สุดท้ายดันมาแตกคอกันเพราะผู้ชาย แถมจุดจบคือคนหนึ่งฆ่าเพื่อน อีกคนรับผิดไม่ไหวเลยฆ่าตัวตายตาม ฉันอ่านแล้วจิตตกว่ะ""ถ้าเป็นฉันนะมิน" จิรกรวางตะเกียบลงแล้วทำตาวาว "ฉันรวยขนาดนั้น ฉันจะไปซื้อโฮสต์หล่อๆ มานั่งชื่นชม ลูบซิกแพกเล่นๆ สั่งให้ทำอะไรก็ได้ ดีกว่ามาปักใจรักใครจนต้องไปวิ่งไล่ตบตีชาวบ้านให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูล"มินตราหัวเราะคิกคักพ

นุชนารถที่แสร้งทำเป็นสลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของเพทาย แอบลืมตาขึ้นมองเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แผนการเดิมที่เธอวางไว้คือยั่วให้แพรขวัญกับน่านฟ้าตบตีกันเองจนตกตึก หรือไม่ก็ต้องถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า แต่ท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง "พี่คิมคะ... นุชเจ็บ..." นุชนารถรีบส่งเสียงออดอ้อนเพื่อดึงความสนใจกลับมา คิมหันต์หันไปมองนุชนารถด้วยความสงสาร แต่สายตาก็ยังคงไม่ละไปจากมินตราที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมกอดของจิรกร เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในดวงตาของน่านฟ้า มันไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่เคยเห็น แต่มันคือความว่างเปล่าและความสับสนอย่างแท้จริง ส่วนเพทายมองแพรขวัญด้วยสายตาฉงนสงสัย แพรขวัญที่เอาแต่กรีดร้องไม่สนใครจะว่าจะเป็นยังไงก็ช่างแต่ทว่าตอนนี้กลับพูดจาฉะฉาน ต่อปากต่อคำพวกเขาด้วยคำพูดที่ฟังแล้วไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด "เอาตัวพวกเธอไปส่งตำรวจ" เพทายสั่งลูกน้องเสียงเย็น "เดี๋ยว!" จิรกรในร่างของแพรขวัญยกมือห้าม "ส่งตำรวจเราไม่เกี่ยง แต่ขอเราโทรหาทนายก่อนได้ไหม" แพรขวัญเอ่ยขึ้น "แล้วก็...รบกวนสั่งก๋วยเตี๋ยวไปส่งที่สถานีตำรวจด้วย สองชาม พิเศษลูกชิ้น"

ทั้งคู่เผลอกอดกันกลมในห้องขังด้วยความตื่นเต้น จนตำรวจเวรต้องเดินมาเคาะลูกกรงเสียงดัง "เงียบๆ หน่อย! นี่สถานีตำรวจ ไม่ใช่ลานคอนเสิร์ต!"ทางด้านนอก หลังจากที่ภาษิตและเพียงขวัญใช้เงินและอิทธิพลเจรจาเยียวยาค่าเสียหายจำนวนมหาศาลให้นุชนารถจนอีกฝ่ายยอมความเพราะเห็นแก่เงินและหน้าตาทางสังคม เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ยอมปล่อยตัวทั้งสองออกมาทันทีที่ประตูห้องขังเปิดออก ภาษิตรีบปรี่เข้าไปสวมกอดน่านฟ้า หรือมินตรา ส่วนเพียงขวัญก็ดึงแพรขวัญหรือจิรกรเข้ามากอดแน่นด้วยความเป็นห่วงมินตราที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของภาษิต รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต ในโลกจริงเธอขาดพ่อมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยรู้เลยว่าอ้อมกอดของผู้ชายที่รักเราที่สุดมันเป็นอย่างไร ความรู้สึกนี้ทำให้เธอเผลออ้อนออกมาโดยสัญชาตญาณ"คุณพ่อขา... น่านหิวข้าวมากเลยค่ะ อยู่ในห้องขังตั้งหลายชั่วโมง แม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่ได้กินเลย" เสียงเล็กๆ หวานอ้อนหยดพรรณนาทำเอาภาษิตถึงกับชะงักเขาก้มลงมองลูกสาวที่ปกติมักจะอารมณ์รุนแรงและพูดจาแข็งกระด้าง แต่วันนี้กลับอ้อนวอนด้วยท่าทางที่ทำให้นึกถึงลูกสาวตัวน้อยในวัยเด็ก ภาษิตยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆ "ห

หลังจากที่พ่อแม่เดินทางไปท่องเที่ยวรอบโลก แพรขวัญและน่านฟ้าก็เริ่มต้นชีวิตคุณหนูผู้เป็นอิสระ อย่างแท้จริง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเธอออกไปเดินช้อปปิ้ง กินสตรีทฟู้ดตามตลาดนัด และใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่หรูหราแบบคนมีกะตังค์ มินตรามักจะรับหน้าที่คุมบัญชี ส่วนแพรขวัญคอยเตือนสติเรื่องการใช้ชีวิต บ่ายวันหนึ่ง แพรขวัญนั่งทอดถอนใจอยู่บนโซฟาหนังหลุยส์ เธอมองดูแบล็คการ์ดในมือด้วยสายตาเลื่อนลอย "มิน... ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบที่ผู้หญิงโสดมีตังค์เขาทำกันจริงๆ สักครั้งว่ะ" มินตราที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกรายจ่ายลงสมุดบัญชีเงยหน้าขึ้น "แกจะเอาอะไรอีกจิ แค่ที่ผ่านมาเรากินเราเที่ยวก็หมดไปสองสามหมื่นแล้วนะ ฉันเครียดนะเนี่ย ใช้เงินเปลืองมาก" "โถ่แม่คู๊ณ! สองสามหมื่นนั่นมันแค่เศษเงินในบัญชีเรานะตอนนี้เราสองคนคือมหาราณี รวยระดับไม่ใช่แสนล้านนะ ระดับล้านๆเลยนะ อาจจะดูเว่อร์ แต่จริงๆนะ เงินในบัญชีเคยดูมั้ย ไม่ใช่สองสามพันเหมือนแต่ก่อน ตอนนี้ มีเป็นแสนล้านเลยนะ ตอนนี้เรามีแบล็คการ์ดใช้ไม่จำกัดวงเงินด้วยนะเว้ย" แพรขวัญพูดเสียงสูงพลางกดโทรศัพท์ดูโซเชียล "นี่มิน ดูนี่ ฉันอยากไปบาร์โฮสว่ะ ฉันอยากจะ

ในเวลาเดียวกัน เพทายและคิมหันต์ที่มีนัดสังสรรค์ในคลับแห่งนี้เช่นกัน เริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายจากห้องข้างๆ เพทายเรียกพนักงานมาถามด้วยความรำคาญ "ห้องข้างๆ ทำไมเสียงดังจัง? ใครมาจัดปาร์ตี้แถวนี้" "อ้อ... เป็นคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีกับเพื่อนครับท่าน เหมาโฮสต์ไปทั้งร้านเลยครับ" พนักงานตอบ คิมหันต์ที่เดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี ได้ยินดังนั้นถึงกับชะงัก เขาแอบมองลอดช่องประตูห้องข้างๆ เห็นภาพน่านฟ้ากำลังหัวเราะคิกคัก โปรยเงินประหนึ่งเป็นกระดาษเช็ดหน้า และกำลังซบหน้าลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่มโฮสต์คนหนึ่ง คิมหันต์เดินกลับมานั่งข้างเพทายด้วยอารมณ์คุกรุ่น เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างเคร่งเครียด "มีอะไรวะคิม งานราบรื่นดีไม่ใช่เหรอ ทำไมหน้าบอกบุญไม่รับ?" เพทายถาม "ก็ยัยปีศาจสองตัวนั่นน่ะสิ หายหน้าไปเป็นเดือน ที่แท้ก็มาสิงสถิตอยู่ในบาร์โฮส กินเหล้าเมาหยำเป แถมยังคลอเคลียกับผู้ชายพวกนั้นหน้าระรื่น" คิมหันต์สบถออกมา "นายว่าไงนะ?" เพทายลุกพรวดขึ้นทันที "ไปเถอะ" เพทายพูดขึ้นด้วยาีหน้าเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความไม่ชอบใจ คิดว่าใครที่ไหน ยัยปีศาจที่หายหน้าไปเป็นเดือนงั้นเหรอ.. "ไปไหน?" คิมหันต์เงยหน้าข