All Chapters of ทะลุเข้าไปในนิยายเป็นนางร้ายแพ็คคู่: Chapter 1 - Chapter 6

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางไม่ได้ทำให้ จิรกร และ มินตรา หยุดบทสนทนาอันออกรสเกี่ยวกับนิยายเรื่องล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไปได้เลย จิรกร สาวร่างโปร่งที่มีบุคลิกลุยๆ แววตาแฝงความฉลาดเฉลียว คีบเส้นเล็กต้มยำเข้าปากพลางพ่นลมหายใจทิ้งอย่างเสียอารมณ์"มิน แกดูดิ นางร้ายสองคนนี้มันโง่ซ้ำโง่ซากจริงๆ มีเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน แทนที่จะเอาไปช้อปปิ้ง เที่ยวรอบโลก หรือจ้างผู้ชายหล่อๆมานั่งปรนนิบัติ กลับต้องมาแย่งผู้ชายคนเดียวจนตัวตายเนี่ยนะ คิดได้ยังไง" จิรกรบ่นอุบมินตรา เพื่อนสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารักแต่มีความขี้งกเป็นที่หนึ่ง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรุนแรง "นั่นดิแก ในนิยายเขียนให้ แพรขวัญ กับ น่านฟ้า รักกันมากนะ เป็นเพื่อนตายกันมาตั้งแต่เด็กเหมือนพวกเราเลย แต่สุดท้ายดันมาแตกคอกันเพราะผู้ชาย แถมจุดจบคือคนหนึ่งฆ่าเพื่อน อีกคนรับผิดไม่ไหวเลยฆ่าตัวตายตาม ฉันอ่านแล้วจิตตกว่ะ""ถ้าเป็นฉันนะมิน" จิรกรวางตะเกียบลงแล้วทำตาวาว "ฉันรวยขนาดนั้น ฉันจะไปซื้อโฮสต์หล่อๆ มานั่งชื่นชม ลูบซิกแพกเล่นๆ สั่งให้ทำอะไรก็ได้ ดีกว่ามาปักใจรักใครจนต้องไปวิ่งไล่ตบตีชาวบ้านให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูล"มินตราหัวเราะคิกคักพ

นุชนารถที่แสร้งทำเป็นสลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของเพทาย แอบลืมตาขึ้นมองเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แผนการเดิมที่เธอวางไว้คือยั่วให้แพรขวัญกับน่านฟ้าตบตีกันเองจนตกตึก หรือไม่ก็ต้องถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า แต่ท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง "พี่คิมคะ... นุชเจ็บ..." นุชนารถรีบส่งเสียงออดอ้อนเพื่อดึงความสนใจกลับมา คิมหันต์หันไปมองนุชนารถด้วยความสงสาร แต่สายตาก็ยังคงไม่ละไปจากมินตราที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมกอดของจิรกร เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในดวงตาของน่านฟ้า มันไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่เคยเห็น แต่มันคือความว่างเปล่าและความสับสนอย่างแท้จริง ส่วนเพทายมองแพรขวัญด้วยสายตาฉงนสงสัย แพรขวัญที่เอาแต่กรีดร้องไม่สนใครจะว่าจะเป็นยังไงก็ช่างแต่ทว่าตอนนี้กลับพูดจาฉะฉาน ต่อปากต่อคำพวกเขาด้วยคำพูดที่ฟังแล้วไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด "เอาตัวพวกเธอไปส่งตำรวจ" เพทายสั่งลูกน้องเสียงเย็น "เดี๋ยว!" จิรกรในร่างของแพรขวัญยกมือห้าม "ส่งตำรวจเราไม่เกี่ยง แต่ขอเราโทรหาทนายก่อนได้ไหม" แพรขวัญเอ่ยขึ้น "แล้วก็...รบกวนสั่งก๋วยเตี๋ยวไปส่งที่สถานีตำรวจด้วย สองชาม พิเศษลูกชิ้น"

ทั้งคู่เผลอกอดกันกลมในห้องขังด้วยความตื่นเต้น จนตำรวจเวรต้องเดินมาเคาะลูกกรงเสียงดัง "เงียบๆ หน่อย! นี่สถานีตำรวจ ไม่ใช่ลานคอนเสิร์ต!"ทางด้านนอก หลังจากที่ภาษิตและเพียงขวัญใช้เงินและอิทธิพลเจรจาเยียวยาค่าเสียหายจำนวนมหาศาลให้นุชนารถจนอีกฝ่ายยอมความเพราะเห็นแก่เงินและหน้าตาทางสังคม เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ยอมปล่อยตัวทั้งสองออกมาทันทีที่ประตูห้องขังเปิดออก ภาษิตรีบปรี่เข้าไปสวมกอดน่านฟ้า หรือมินตรา ส่วนเพียงขวัญก็ดึงแพรขวัญหรือจิรกรเข้ามากอดแน่นด้วยความเป็นห่วงมินตราที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของภาษิต รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต ในโลกจริงเธอขาดพ่อมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยรู้เลยว่าอ้อมกอดของผู้ชายที่รักเราที่สุดมันเป็นอย่างไร ความรู้สึกนี้ทำให้เธอเผลออ้อนออกมาโดยสัญชาตญาณ"คุณพ่อขา... น่านหิวข้าวมากเลยค่ะ อยู่ในห้องขังตั้งหลายชั่วโมง แม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่ได้กินเลย" เสียงเล็กๆ หวานอ้อนหยดพรรณนาทำเอาภาษิตถึงกับชะงักเขาก้มลงมองลูกสาวที่ปกติมักจะอารมณ์รุนแรงและพูดจาแข็งกระด้าง แต่วันนี้กลับอ้อนวอนด้วยท่าทางที่ทำให้นึกถึงลูกสาวตัวน้อยในวัยเด็ก ภาษิตยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆ "ห