All Chapters of ดวงใจพยัคฆา: Chapter 41 - Chapter 50

มือหนาของพูม่าจับรวบผมยาวสวยของเฌอลินเอาไว้ด้านหลังเพื่อไม่ให้บดบังภาพสุดแสนจะลามกของร่างบางที่กำลังครอบครองท่อนเอ็นเข้าปาก สะโพกสอบเด้งสวนปากเล็กจนเฌอลินต้องเอามือยันหน้าขาของเขาเอาไว้"อื้ม.. ดูดแรง ๆ แบบนั้นครับ ดีมากตัวเล็ก"เฌอลินที่ตั้งหน้าตั้งตาดูดกลืนท่อนเอ็นจนเรียกเสียงครางจากพูม่าได้ กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วปากยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเธอไปด้วย ลิ้นเล็กปัดป่ายไปทั่วลำใหญ่จนพูม่าเริ่มขยับสะโพกสอบส่งท่อนเอ็นเข้าปากเล็กรัวเร็วขึ้นความนุ่มลื่นและอุ่นร้อนของโพรงปากเล็กทำให้พูม่ารู้สึกเสียวซ่านไปทั่วลำใหญ่ จนต้องขยับเอวสอบกระแทกรัวเร็วจนเกิดเสียงลามกดังขึ้นภายในห้องหรู ท่อนเอ็นใหญ่ผลุบเข้าออกปากเล็กระรัวตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน สะโพกสอบเร่งกระแทกกระทั้นจนพวงไข่กระทบกับปลายคางเรียวจนขึ้นสีแดงจาง ๆ ก่อนที่พูม่าจะส่งเสียงคำรามในลำคอเมื่อความสุขมารวมตัวกันตรงส่วนปลายหัวบริเวณรูเล็ก"อืม!... อ่าา"น้ำกามสีขาวพุ่งพรวดเข้าปากของร่างบางอย่างแรง ไหลลงลำคอสวยของเฌอลินจนเธอสำลักเล็กน้อย ปากบางพยายามกลืนมันลงคอไปจนหมด ลิ้นเล็กไล้เลียทำความสะอาดลำใหญ่ก่อนจะคายออกมาพูม่าหันไปหยิบกระดาษทิชชูเพื่อเอา

ครืดดโทรศัพท์เครื่องหรูของพูม่าที่วางบนโต๊ะส่งเสียงเรียกให้เจ้าของสนใจมัน พูม่าจึงวางกล่องข้าวในมือลงก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม มือหนาคว้าโทรศัพท์มาดูเมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใครเขาก็กดรับทันที"สวัสดีครับคนสวย" น้ำเสียงทุ้มพูดขึ้นทันทีที่กดรับสาย ก่อนจะเอ่ยถามปลายสาย "ว่าแต่คนสวยโทรมาหาผมมีอะไรรึเปล่าครับ"[แม่จะโทรมาถามว่าวันนี้ลูกจะกลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านหรือเปล่า]"ขอผมดูก่อนได้ไหมครับ ไม่แน่ใจว่าจะเคลียร์งานได้ทันหรือเปล่า"[งานเยอะมากเหรอลูก อย่าหักโหมมากนะ ว่าแต่แม่โทรมากวนลูกหรือเปล่า]"เปล่าครับ ผมกำลังทานข้าวกับเฌอลินอยู่ แล้วคนสวยทานข้าวหรือยังครับ ต้องทานให้ตรงเวลานะครับเดี๋ยวจะปวดท้องเอา" น้ำเสียงทุ้มบอกด้วยความเป็นห่วงเฌอลินนั้นที่ได้ยินชื่อตัวเองในบทสนทนา แผ่นหลังบางก็ตั้งตรงแน่ว ตัวเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย มือเล็ก ๆ กุมเข้าหาด้วยความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละนิดเธอไม่เคยเจอป๊ากับแม่ของพูม่าเลย แม้จะรู้ว่าท่านทั้งสองรู้จักตนแล้วก็ตาม แต่มันก็อดประหม่าไม่ได้เลย ทำไงดี ๆพูม่าที่เห็นอย่างนั้นจึงเอื้อมมือไปกอบกุมมือเล็กพลางบีบเบา ๆ แล้วขยับปากบอกกับเธอว่าจะไม่เป็นไร ก่อนที่

พูม่ายืนกอดอกมองคุณแม่คนสวยและเฌอลินที่ต่างช่วยกันเตรียมอาหาร บรรยากาศรอบตัวดีขึ้นเมื่อเฌอลินเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง ไม่ได้ตึงเครียดหรือเกร็งเท่าก่อนหน้านี้ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อพบผู้เป็นพ่อและพี่ชายฝาแฝดมื้อเย็นในวันนี้ประกอบด้วยอาหารมากมายเต็มโต๊ะไม่ว่าจะเป็นต้มยำกุ้ง ปลาสามรส กุ้งผัดบรอกโคลี กะเพราหมูสับ ปลานึ่งมะนาว ผัดผักบุ้ง ไข่ตุ๋น ปูผัดผงกะหรี่ ซึ่งทั้งหมดต่างเป็นเมนูโปรดของสมาชิกในครอบครัวทั้งนั้นสมาชิกในครอบครัวต่างจับจองประจำที่นั่งของตัวเอง อาจจะต่างออกไปสักนิดเมื่อเมลขาให้เฌอลินมานั่งข้างเธอแทนที่พูม่าที่ขยับออกไปอีกตัวหนึ่ง หัวโต๊ะก็ยังเป็นพยัคฆ์บดินทร์หัวหน้าครอบครัวเหมือนเดิม"น่าทานทั้งนั้นเลยครับ" จากัวร์พูดพลางมองอาหารที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวเพิ่งมาถึงไทยได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้"มาเฟียฮ่องกงนี่มันหิวโหยมาจากไหน ลูกน้องเลี้ยงมึงไม่ดีเหรอ" ไทเกอร์แซวน้องชายที่กำลังตักอาหารใส่จานตัวเองด้วยความหิวโหย"ที่นู้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มเข้มของหัวหน้าครอบครัวดังขึ้นเจือด้วยน้ำเสียงห่วงใย"ก็แค่พวกปลายแถวที่มักใหญ่ใฝ่สูงอยากขึ้นมาเป็นผู้นำคนใหม่ครั

แต่ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ สัมผัสเย็นที่ปลายนิ้วข้างซ้ายก็เรียกสติของเฌอลินให้กลับมา กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนอกอย่างไม่แรงนักเพื่อให้ร่างสูงนั้นผละออกพูม่าถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เส้นน้ำลายสีใสยืดออกก่อนจะขาดลงจากกัน ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำลายตามมุมปากบางออกให้อย่างไม่นึกรังเกียจ กดมือลงบดคลึงปากบวมเจ่อ สายตาทอดมองด้วยความรักใคร่เฌอลินหอบเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะยกมือข้างซ้ายของตนขึ้นมาดู ก็พบกับแหวนเพชรวงสวยที่นิ้วนางข้างซ้าย แสงไฟตกกระทบเพชรจนมันสะท้อนแสงระยิบระยับสวยงาม"อะ อะไรคะเนี่ย?!"หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างแรงจนกระทบแผ่นอกดังตึกตักท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าหวานเห่อร้อนไปทั่วหน้าจนแก้มขึ้นสีแดง ดวงตาหวานสั่นระริกเงยขึ้นสบสายตาคมที่จ้องมองอยู่"เราหมั้นกันไว้ก่อน เอาไว้ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานกันนะครับ""...""เฌอจะยอมเป็นคู่หมั้นของเฮียได้หรือเปล่าคะ"น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลพร้อมกับคำลงท้ายที่เปลี่ยนจาก 'ครับ' เป็น 'คะ' ยิ่งส่งผลให้หัวใจของเฌอลินเต้นเร็วและแรงขึ้นพูม่าแนบฝ่ามือบนแก้มนิ่มพลางลูบไล้ไปมา เจ้าของใบหน้าคมส่งสายตาหวานซึ้งให้อย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากปาก

"ฮ่า ๆ ผมก็ต้องขอบคุณเฌอลินด้วยเหมือนนะครับที่เลี้ยงพูม่าเพื่อนผมมาอย่างดีตลอดสองปี" ฟ้าครามพูดอย่างยิ้มๆ ก่อนจะชนกำปั้นเบา ๆ กับพูม่า "ฝั่งเจ้าบ่าวก็ได้พูดไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาฟังเจ้าสาวพูดกันบ้างดีกว่าครับ"เฌอลินรับไมค์มาถือไว้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้คนเยอะ ๆ ฟัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ให้คลายความตื่นเต้นลงก่อนจะหันไปมองเจ้าบ่าวสุดหล่อของตัวเองที่ส่งยิ้มมาให้"ก่อนอื่นเลยเฌอก็ต้องขอบคุณป๊าพยัคฆ์และแม่เมขลามากนะคะที่ต้อนรับเฌอเป็นลูกสาวอีกคน เฌอเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยคาดคิดเลยว่าอยู่ ๆ จะได้มายืนอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ คุณพูม่า เฌออยากจะขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจตกลงเป็นแฟนกับเฮียพูม่าในวันนั้น ถึงแม้ว่าเราจะเริ่มต้นกันแบบไม่เหมือนคนอื่น แต่สุดท้ายแล้วเราก็ได้มายืนอยู่ข้าง ๆ กันในตอนนี้ เฌอก็อยากจะบอกว่าเฮียพูม่าเองก็เป็นแฟนที่ดีของเฌอเหมือนกันนะคะ เฌอขอบคุณที่เฮียมอบความรักให้เฌออย่างสม่ำเสมอมาตลอด ขอบคุณที่วันนั้นเฮียเลือกเฌอให้เดินร่วมทางด้วยกัน" เฌอลินหันไปยิ้มหวานให้เจ้าบ่าวด้วยความรัก โดยมีฝ่ามือหนายกมาประคองใบหน้าของเธอพร้อมนิ้วเรียวที่เกลี่ย