Semua Bab Twins With The Disabled CEO: Bab 11 - Bab 19

Hapon na noon nang matapos ni Cassy ang mga gawain sa bahay. Pagod pero masaya siyang kakalaro ng kambal sa sala. Si Levi ay nagtatayo pa ng tower gamit ang mga lumang building blocks, habang si Liam naman ay nagdodrawing sa lumang notebook na halos mapuno na ng mga doodles.“Ma, tingnan mo oh! Super building!” sigaw ni Levi.“Tignan mo rin ‘tong ginawa ko, Mama! Ako ‘to, tsaka ikaw, tsaka si Levi!” sabi ni Liam, ipinagmamalaki ang isang stick-figure drawing.Ngumiti si Cassy, lumapit, at hinalikan ang magkapatid sa ulo. “Ang gagaling naman ng mga anak ko.”Pero bago pa man niya maipagpatuloy ang sandaling kapayapaan, biglang nag-vibrate ang cellphone niya sa mesa. Pagtingin niya, ang pangalan ng landlady ang lumitaw sa screen.Napasinghap si Cassy.Alam niya kung ano ang ibig sabihin nito. Hindi pa siya nakakabayad ng dalawang buwang renta. At hindi na siya pwedeng magpaliban pa. Pero mahina ang benta ng online gigs niya nitong mga nakaraang linggo, at hindi rin sapat ang pambayad ni

Pagdating ni Cassy sa fifth floor, agad niyang naramdaman ang pagbagsak ng bigat mula sa balikat niya. Sa wakas, nakaalis na siya sa elevator na puno ng tensyon. Huminga siya nang malalim bago pumasok sa glass door ng Human Resources Department. Maaliwalas ang loob, may mga potted plants, at tahimik na ambiance na tila inaanyayahan siyang kumalma.“Ms. Cassy Dela Vera?” tawag ng isang babae mula sa maliit na waiting area.Nag-angat si Cassy ng tingin. Isang eleganteng babae na nasa early 30s, naka-pencil skirt at blouse na kulay cream, ang nakangiti sa kanya.“Ah—opo! Ako po.” Tumayo agad si Cassy.“Hi, I’m Anna, HR Supervisor. Please follow me,” magiliw na sabi nito.Pumasok sila sa isang maliit ngunit maayos na meeting room. Pagkaupo ni Cassy, agad siyang inalok ni Miss Anna ng tubig. Tumango siya, nagpapasalamat.“So, Cassy… can you tell me about yourself?” panimula ni Miss Anna.Kin

Maagang-maaga. Hindi pa sumisikat nang husto ang araw, ngunit binulabog na ang katahimikan ng buong apartment complex.Malakas ang katok mula sa pinto.Kasunod ang malakas at nakakabusang sigaw.“Cassy! Cassy Dela Vera! Lumabas ka riyan, kundi wawasakin ko talaga ito!”Napabalikwas si Cassy mula sa kanyang manipis na kutson. Nagkatinginan sina Levi at Liam, parehong nagising at kinakabahan.“Mama… sino po ba ‘yan?” halos bulong ni Liam.“Ah, yung landlady lang, pero don’t worry, Mama will talk to her,” pilit na kalmado niyang sagot kahit ang puso niya’y kumakabog.Tumayo siya, mabilis na inayos ang buhok, at lumabas ng kwarto. Pagbukas niya ng pinto, halos mapaatras siya sa galit na mukha ng landlady na si Aling Mercy, pulang-pula ang pisngi at singhigpit ng bakal ang titig.“Ayan ka pala! Dalawang buwan kang hindi nagbabayad! Akala mo siguro pwede mo akong paikutin, ano?!” sig

“Maghanap ka nang matutuluyan ni Miss Dela Vera bukas. Update me about it,” malinaw na utos ni Martin kay Gabriel pero labis siyang nagulat. “Pero, Sir.. Binayaran niyo na po ang kulang na renta niya, di ba? Okay na po siguro iyon para sa kanila,” tutol ni Gabriel. Masama tuloy ang tingin ni Martin sa kanyang bodyguard. Pagkatapos ay umulit siya ng sabi, “Hanapan mo sila o ikaw ang maghahanap ng bago mong trabaho? Mamili ka.” Nanlaki ang mga mata ni Gabriel sa sinambit ng kanyang amo. Wala na siyang nagawa kung hindi ang sundin ang utos nito. Hindi maintindihan ni Gabriel kung bakit biglang nag-utos si Martin na humanap ng bagong tutuluyan para kina Cassy at ng kambal nitong sina Liam at Levi. Sanay siya na sumusunod sa bawat utos ng kanyang amo, mula sa pagbabantay sa opisina hanggang sa pag-asikaso sa personal nitong seguridad. Pero, kakaiba ang request na ito. Hindi pangkaraniwan, hindi rin simple. At lalong hindi niya alam kung bakit biglang ganito ka-protective si Mart

(Martin’s POV) Hindi ko alam kung bakit hindi ko masabing direkta kay Gabriel ang tunay na rason kung bakit kailangan kong malaman ang tungkol doon sa babae. “Alamin mo kung taga saan siya.” Mahina pero matigas ang boses ko, at alam kong sapat na iyon para malaman ni Gabriel na hindi ako nagbibiro. “Taga saan, sir? Ibig sabihin ay…” Ramdam ko ang pagkalito niya. Wala namang bago. Hindi ako basta nagbibigay ng utos na walang paliwanag, pero ngayon… hindi ko kayang bigyan siya ng kahit anong clue. “Alamin mo ang address niya. Background. Pero wala kang gagawin oras na malaman mo. Wala kang lalapitan. Wala kang kukunin na kung ano man sa kanya. Alamin mo lang.” Hindi ko tiningnan si Gabriel. Ayokong makita ang reaksyon sa mukha niya, dahil masyado nang halata ang tensyon sa dibdib ko. Kahit ako, hindi ko maipaliwanag kung anong nararamdaman ko, e. “Warning po ba ‘yon para sa kanya?” tanong niya ulit, hindi makapaniwala. Hindi ako sumagot. Hindi ko rin kailangan na sumagot. Ang