Library

Search

Home / Romance / Twins With The Disabled CEO / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of Twins With The Disabled CEO: Chapter 11 - Chapter 20

43 Chapters

CHAPTER 11

Hapon na noon nang matapos ni Cassy ang mga gawain sa bahay. Pagod pero masaya siyang kakalaro ng kambal sa sala. Si Levi ay nagtatayo pa ng tower gamit ang mga lumang building blocks, habang si Liam naman ay nagdodrawing sa lumang notebook na halos mapuno na ng mga doodles.“Ma, tingnan mo oh! Super building!” sigaw ni Levi.“Tignan mo rin ‘tong ginawa ko, Mama! Ako ‘to, tsaka ikaw, tsaka si Levi!” sabi ni Liam, ipinagmamalaki ang isang stick-figure drawing.Ngumiti si Cassy, lumapit, at hinalikan ang magkapatid sa ulo. “Ang gagaling naman ng mga anak ko.”Pero bago pa man niya maipagpatuloy ang sandaling kapayapaan, biglang nag-vibrate ang cellphone niya sa mesa. Pagtingin niya, ang pangalan ng landlady ang lumitaw sa screen.Napasinghap si Cassy.Alam niya kung ano ang ibig sabihin nito. Hindi pa siya nakakabayad ng dalawang buwang renta. At hindi na siya pwedeng magpaliban pa. Pero mahina ang benta ng online gigs niya nitong mga nakaraang linggo, at hindi rin sapat ang pambayad ni

CHAPTER 12

Paglabas ni Cassy sa taxi, mabilis niyang inangkin ang maskara ng self-confidence na suot niya buong umaga. Hindi man kumpleto ang tulog, dala niya ang pag-asa at konting kaba, tila hawak-hawak ang pagkakataon na maaaring magbago ang buhay nila ng kambal sa isang tawag lang.Lumakad siya papasok sa malawak at moderno modernong lobby ng HappyHatch Baby Co., ang lugar na inaasam-asam niyang destinasyon ngayong araw. Mataas ang kisame, maliwanag ang ilaw, at eleganteng disenyo ang mga muwebles. May mga empleyadong suot ang corporate attire, abala sa kani-kanilang mga gawain.“Naku, andito na rin pala ako,” bulong ni Cassy sa sarili habang hinahanap ang receptionist desk.Tumayo ang receptionist, isang magalang na babae at ngumiti nang malugod. “Magandang umaga po! Paano ko po kayo matutulungan?”“Magandang umaga po,” sagot ni Cassy, pilit na kontrolado ang kaba. “Si Miss Anna po ba ay nandyan na? Ininvite niya po kasi ak

CHAPTER 13

Pagdating ni Cassy sa fifth floor, agad niyang naramdaman ang pagbagsak ng bigat mula sa balikat niya. Sa wakas, nakaalis na siya sa elevator na puno ng tensyon. Huminga siya nang malalim bago pumasok sa glass door ng Human Resources Department. Maaliwalas ang loob, may mga potted plants, at tahimik na ambiance na tila inaanyayahan siyang kumalma.“Ms. Cassy Dela Vera?” tawag ng isang babae mula sa maliit na waiting area.Nag-angat si Cassy ng tingin. Isang eleganteng babae na nasa early 30s, naka-pencil skirt at blouse na kulay cream, ang nakangiti sa kanya.“Ah—opo! Ako po.” Tumayo agad si Cassy.“Hi, I’m Anna, HR Supervisor. Please follow me,” magiliw na sabi nito.Pumasok sila sa isang maliit ngunit maayos na meeting room. Pagkaupo ni Cassy, agad siyang inalok ni Miss Anna ng tubig. Tumango siya, nagpapasalamat.“So, Cassy… can you tell me about yourself?” panimula ni Miss Anna.Kin

CHAPTER 14

Pagkadating nila sa mansyon, mabilis na bumaba ang mga staff para salubungin si Martin. Tahimik siyang itinulak ng isa pang bodyguard papasok sa grand foyer, habang si Gabriel naman ay nasa likod, hawak ang daily report tablet. Malawak ang loob ng mansyon. Ito ay marmol ang sahig, malalaking chandelier, at malalamig na kulay ng ilaw na sumasalamin sa katahimikan ng tirahan ng isang CEO. Pero sa likod ng katahimikan na iyon, kumukulo ang dugo ni Gabriel sa tanong na kanina pa niya pinipigilang bitawan. Hindi na niya kinaya. “Sir,” mahinahon ngunit ramdam ang pag-aalinlangan niyang sabi, “pwede ko po bang itanong… bakit hindi n’yo pinarusahan yung babae kanina sa elevator?” Hindi tumingin si Martin. Sa halip, dahan-dahan niyang tinanggal ang blazer at ipinatong sa armrest ng wheelchair. Tahimik. Matipid. Parang wala siyang naririnig. Pero hindi pwedeng bingi si Martin. Lalo na kapag siyang C

CHAPTER 15

Maagang-maaga. Hindi pa sumisikat nang husto ang araw, ngunit binulabog na ang katahimikan ng buong apartment complex.Malakas ang katok mula sa pinto.Kasunod ang malakas at nakakabusang sigaw.“Cassy! Cassy Dela Vera! Lumabas ka riyan, kundi wawasakin ko talaga ito!”Napabalikwas si Cassy mula sa kanyang manipis na kutson. Nagkatinginan sina Levi at Liam, parehong nagising at kinakabahan.“Mama… sino po ba ‘yan?” halos bulong ni Liam.“Ah, yung landlady lang, pero don’t worry, Mama will talk to her,” pilit na kalmado niyang sagot kahit ang puso niya’y kumakabog.Tumayo siya, mabilis na inayos ang buhok, at lumabas ng kwarto. Pagbukas niya ng pinto, halos mapaatras siya sa galit na mukha ng landlady na si Aling Mercy, pulang-pula ang pisngi at singhigpit ng bakal ang titig.“Ayan ka pala! Dalawang buwan kang hindi nagbabayad! Akala mo siguro pwede mo akong paikutin, ano?!” sig

CHAPTER 16

Wala nang nagawa ang landlady kundi tumango. At nang lumapit si Gabriel at iniabot ang envelope, ngumiti agad ito, yung ngiting napaka-ayos bigla pagkatapos sumigaw kanina. “Salamat po, Sir! Pasensya na po sa gulong dala ko…” Tapos mabilis itong umalis. Tumayo si Cassy nang mahinang-mahina ang tuhod niya. “S-Sir… hindi ko po alam kung bakit niyo ginawa iyon pero hindi ko po hinihiling na bayaran niyo—” hindi na natapos ang kanyang sinasabi. Tumingin si Martin sa kanya, malamig, diretso, at walang emosyon. “Hindi libre ang tulong ko sa'yo.” Napalunok si Cassy. Napaatras. Parang biglang lumitaw ang malinaw na dahilan ng pangamba niya. Hindi siya sanay tumanggap ng tulong mula sa isang estranghero. Lalo na mula sa isang lalaking tulad ni Martin, na kitang-kita sa postura, sa bihis, sa kilos, na may kapangyarihan ito. Kapangyarihang hindi basta nalalapitan. “A-ano pong ibig sabihin?” tanong niya, napakababa ng boses. Hindi agad sumagot si Martin. Parang pinag-iisipan pa kung sasagu

CHAPTER 17

“Maghanap ka nang matutuluyan ni Miss Dela Vera bukas. Update me about it,” malinaw na utos ni Martin kay Gabriel pero labis siyang nagulat. “Pero, Sir.. Binayaran niyo na po ang kulang na renta niya, di ba? Okay na po siguro iyon para sa kanila,” tutol ni Gabriel. Masama tuloy ang tingin ni Martin sa kanyang bodyguard. Pagkatapos ay umulit siya ng sabi, “Hanapan mo sila o ikaw ang maghahanap ng bago mong trabaho? Mamili ka.” Nanlaki ang mga mata ni Gabriel sa sinambit ng kanyang amo. Wala na siyang nagawa kung hindi ang sundin ang utos nito. Hindi maintindihan ni Gabriel kung bakit biglang nag-utos si Martin na humanap ng bagong tutuluyan para kina Cassy at ng kambal nitong sina Liam at Levi. Sanay siya na sumusunod sa bawat utos ng kanyang amo, mula sa pagbabantay sa opisina hanggang sa pag-asikaso sa personal nitong seguridad. Pero, kakaiba ang request na ito. Hindi pangkaraniwan, hindi rin simple. At lalong hindi niya alam kung bakit biglang ganito ka-protective si Mart

CHAPTER 18

(Martin's POV) Tahimik ang umagang iyon, o at least, gano’n ang gusto kong paniwalain ang sarili ko. Sa totoo lang, wala ni isang araw na naging tahimik para sa’kin mula nang hindi na ako makalakad. Kung hindi board meetings, deadlines, o mga mata ng mga empleyado kong laging nakaabang sa bawat kibot ko. Limang taon na ang nakalilipas mula nang magsimula ulit akong maghanap. Tatlong buwan mula nang bumalik ang isang alaala na matagal ko nang sinubukang ilibing, o baka hindi ko talaga kailangang ilibing, dahil kahit pilitin ko, hindi ko siya makalimutan. Limang taon na ang lumipas, pero sariwa pa rin sa isip ko ang gabi na ‘yon. Hindi ko alam ang pangalan niya noon. Hindi ko alam ang buhay niya, ang pamilya niya, o kung kasama ba siya ng iba. Ang tanging naiwan sa akin ay ang mukha niya, iyong simpleng mukha na may mapungay na matang nakatingin sa akin. Pero habang tumatagal, imbes na mawala siya sa isip ko, mas lalo ko siyang naaalala. Minsan iniisip ko, totoo ba talaga ang nang

CHAPTER 19

(Martin’s POV) Hindi ko alam kung bakit hindi ko masabing direkta kay Gabriel ang tunay na rason kung bakit kailangan kong malaman ang tungkol doon sa babae. “Alamin mo kung taga saan siya.” Mahina pero matigas ang boses ko, at alam kong sapat na iyon para malaman ni Gabriel na hindi ako nagbibiro. “Taga saan, sir? Ibig sabihin ay…” Ramdam ko ang pagkalito niya. Wala namang bago. Hindi ako basta nagbibigay ng utos na walang paliwanag, pero ngayon… hindi ko kayang bigyan siya ng kahit anong clue. “Alamin mo ang address niya. Background. Pero wala kang gagawin oras na malaman mo. Wala kang lalapitan. Wala kang kukunin na kung ano man sa kanya. Alamin mo lang.” Hindi ko tiningnan si Gabriel. Ayokong makita ang reaksyon sa mukha niya, dahil masyado nang halata ang tensyon sa dibdib ko. Kahit ako, hindi ko maipaliwanag kung anong nararamdaman ko, e. “Warning po ba ‘yon para sa kanya?” tanong niya ulit, hindi makapaniwala. Hindi ako sumagot. Hindi ko rin kailangan na sumagot. Ang

CHAPTER 20

Tahimik ang paligid ng bagong bahay ni Cassy. Hindi ito marangya, ngunit kumpara sa dati nitong inuupahan, parang ibang mundo na. Malinis ang paligid, may mga halaman sa gilid ng walkway, at may playground na malapit para sa mga bata. Iyon mismo ang dahilan kung bakit halos hindi makapaniwala si Cassy na may taong nagbigay nito nang walang kapalit. O iyon ang akala niya. Sa labas ng gate, isang itim na SUV ang dahan-dahang huminto. Bumaba si Gabriel, kasunod si Martin na nasa wheelchair. Hindi sanay si Martin sa ganitong tahimik na lugar at walang tunog ng city traffic. Pero ngayon, wala siyang reklamo. “Sigurado ka talaga dito, Sir?” tanong ni Gabriel habang itinulak ang wheelchair. “Hindi niyo pa po siya kinakausap nang maayos.” “May itatanong lang ako sa kanya,” maikling sagot ni Martin. “Wala namang masama ro’n, ‘di ba?” Hindi umimik si Gabriel. Alam niyang may mas malalim pa kaysa sa “pagtatanong” lang. Pero trabaho niya ang sumunod lang sa kanyang amo, hindi manghim

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status