All Chapters of Twins With The Disabled CEO: Chapter 1 - Chapter 10

Hindi kailanman naging madali ang buhay para kay Cassy Dela Vera. Twenty-three, independent, at sanay sa hustle life. Kung may event at raket, nandiyan siya. Sa araw, tumutulong sa maliit na print shop sa tapat ng dorm niya. Sa gabi, kung hindi nag-a-arrange ng stocks sa mini-mart malapit sa kanya, nag-o-on-call waitress siya.At syempre, ang may pakana nito ay ang best friend niyang si Hazel, ang queen of raket.Biyernes ng gabi noon, habang nagmamadali siyang magsuot ng black slacks at crisp white polo, hindi niya maiwasang kumunot ang noo.“Hazel, gala daw ’to. As in… sosyal. Sigurado ka ba talaga na okay lang ’yung uniform natin? Parang pang-coffee shop lang ‘to ah,” reklamo niya habang nag-aayos ng ponytail.“Girl, trust the process,” sagot ni Hazel sa kabilang linya. Rinig ang pangungulit. “On-call nga, diba? Hindi naman tayo talagang nagtatrabaho roon. Magse-serve lang tayo. Cash na ’to, Cass! Triple ang bayad kasi charity event daw.”Napabuntong-hininga siya. “Fine. Pero pag n

Hindi maalis ni Denver Monteclaro Diaz ang ngisi sa labi habang pinagmamasdan mula sa malayo ang bagong hirang na CEO na masayang kinakausap ng ilang board members. Minsan pa nitong tiningnan si Marvin, na ngayon ay naka-upo sa isang sulok ng ballroom na may hawak na walang lamang baso, nakatanghod, at halatang nag-aalab sa tahimik na galit.Lumapit si Denver sa kanya, marahang tinapik ang balikat ng pinsan. “Cuz… ayos ka lang?”Hindi tumingin si Marvin, pero ramdam ni Denver ang panginginig sa panga nito. “Hindi dapat siya ang new CEO. Ako ’yon, Denver. Ako dapat iyon. Pero, dahil siya ang paborito ni Daddy, he got that spot.”“Alam ko kung anong nararamdaman mo, believe me,” malumanay niyang sagot, pero may bahid ng tuso sa tono. “At may paraan para maramdaman din ni Martin kung ano ang nararamdaman mo ngayon. Gusto mong malaman kung ano iyon?”Doon pa lang tumingin si Marvin, at doon nakita ni Denver ang eksaktong hinahanap niya sa pinsan, kahinaan, galit, at desperation. Isang ko

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang walang malay. Minsan may liwanag, minsan may dilim. Minsan may boses, minsan katahimikan. Pero sa bawat pagbalik ng ulirat ni Martin, isang mukha lang ang sumasalubong sa kanya, ang babaeng hindi niya kilala pero nasa iisa silang kama.Nakalipas na ang ilang linggo nang tuluyan niyang idilat ang mga mata, puting kisame ang unang nag-anyaya sa kanya pabalik sa realidad.Kasunod ang tunog ng monitor at mahihinang yabag sa paligid niya.At saka ang katotohanang pinakamabigat sa lahat, ay yung hindi na niya maramdaman ang kalahati ng katawan niya.Parang may malalim na hukay sa loob niya. Parang may tinakpan na pintuan ng buhay niya, at hindi na niya ito mabubuksan kahit anong pagpupumilit.Nang maramdaman niyang may humawak sa kamay niya, tumingin siya sa kanan. Si Mang Froi iyon, nakaupo at nakayuko. Halatang ilang beses nang umiyak. May benda ang noo at braso, at nangingitim ang mga mata.“Sir… salamat sa Diyos at gising na kayo,” nanginginig n

Nine months had passed since the night Cassy's life changed forever. Sa mga nagdaang buwan, unti-unting humupa ang mga sakit sa puso niya, ngunit hindi ang pangungulila, hindi ang takot, at hindi ang bigat ng responsibilidad na nakapatong sa balikat niya. Ngayon, habang tahimik na lumalakad ang wheels ng hospital stretcher papasok sa delivery room, pakiramdam niya ay parang tumitigil ang mundo sa bawat paghinga niya.Mahigpit niyang hawak ang gilid ng kumot, ramdam ang nanlalamig ngunit nanginginig na mga daliri. Sumisipa ang mga sanggol sa sinapupunan niya, dalawang maliliit na paa, dalawang kumpas na tila nagpapaalala sa kanyang hindi siya nag-iisa. Pero sa mga sandaling iyon, natatakpan ng pangamba ang anumang saya. Kasama niya ang kaibigan na si Hazel. Kabado rin ito sa sitwasyon ng kanyang kaibigan.“Ma’am Cassy, andito na po tayo,” mahinahon na sabi ng isang nurse habang binubuksan ang pinto ng delivery room. Matingkad ang puting liwanag, malinis ang bawat anggulo, pero tila b

Limang taon ang lumipas mula nang unang tumangis ang kambal sa ospital, limang taong puno ng takbo, iyak, tawanan, at mga gabing halos hindi nakakatulog si Cassy. Ngunit kahit mahirap, maganda ang naging pagpapalaki niya kina Levi at Liam. Masayahin ang magkapatid, malambing, at matatalino.Sa kabila nito, may kulang. May isang espasyong hindi masabi-sabi ng kambal, pero ramdam ni Cassy sa bawat tanong nila tuwing gabi sa kanya.“Ma, nasaan ang Daddy namin ni Liam?”At gaya ng nakasanayan, ngingiti lang siya at sasabihing, “Sa tamang panahon, anak. Makikita at makikilala niyo rin siya.”Ngunit noong araw na iyon, isang Sabado ng umaga, hindi muna tungkol kay Martin ang problema niya. May bago na namang pakulo ang kambal para sa kanilang ina.Si Levi at Liam ay kilala sa pagiging pilyo, lalo na kapag nagbuo sila ng plano. At dahil magkamukhang-magkamukha, madalas nilang sinusubukang lituhin ang mga tao. Minsan si Hazel. Minsan ang mga kapitbahay nila. At ngayon… si Cassy ang target ng