All Chapters of ขย้ำรักคู่หมั้น SM25+++: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21"ออกไปจากบ้านหนู...ถ้าหนูออกมาจากห้องน้ำยังเห็นคุณอยู่ที่นี่...หนูจะถอนหมั้น" เธอหยุดเดินแล้วเอ่ยปากไล่โดยไม่หันไปมองหน้าเขา ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในห้องน้ำโดยไม่รอให้เขาแย้งกลับ มาเฟียหนุ่มมองบานประตูห้องน้ำอย่างเหนื่อยใจ เขาถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ลุกออกจากเตียงนอน เพราะไม่อยากทำให้เธอโกรธมากไปกว่านี้ จึงจำใจยอมเดินออกไปจากห้องนอนของเธอ "ฮึก!ฮือๆ" ทันทีที่เสียงเท้าหนักๆ ของลีโอนาร์โดเดินห่างออกไปไกลพอสมควรแล้ว มิกิก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นกระเบื้องห้องน้ำทันทีพลางร้องห่มร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ร่างกายของเธอเขียวช้ำเต็มไปด้วยรอยเขี้ยวของลีโอนาร์โด แขนขาทั้งแดงและเขียวช้ำเป็นจ้ำ ร่างกายเกิดภาวะซีดรุนแรง เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง...เด็กสาวเดินกุมหน้าท้องออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินไปหยิบยาแก้ปวดลดไข้ที่ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงนอนขึ้นมาทาน ก่อนจะค่อยๆ นอนลงบนเตียงนอน ทันทีที่ศีรษะแนบหมอน เปลือกตากลมโตก็ค่อยๆ ปิดลง เธอนอนหลับทั้งที่ไข้ขึ้นสูงอยู่ภายในห้องนอนเพียงลำพังไม่บอกให้ใครรู้ อีกทั้งยังล็อกประตูห้องเอาไว้จากด้านในเพื่อป้องกันไม่ให้ใครใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาได้ เพราะ เธอไม่อยากให้คนในบ้านเห็น

บทที่ 23@คฤหาสน์ของครอบครัวมิกิและเคนตะร่างสูงใหญ่ของลีโอนาร์โดเดินลงมาจากรถลีมูซีนคันหรูอย่างน่าเกรงขาม ลีโอนาร์โดกวาดสายตามองเหล่าบรรดาบอดี้การ์ดนับร้อยคนของเคนตะยืนรักษาความปลอดภัยรอบคฤหาสน์ด้วยแววตาไร้ความรู้สึก ลีโอนาร์โดเดินตรงไปที่หน้าประตูทางเข้าของคฤหาสน์โดยมีบอดี้การ์ดอีกสิบคนเดินตามคุ้มกันไม่ห่าง"เข้าไม่ได้ครับ...คุณชายใหญ่สั่งเอาไว้ว่าห้ามท่านเข้าไปในบ้านเด็ดขาด" หัวหน้าบอดี้การ์ดวิ่งเข้าไปขวางหน้าลีโอนาร์โดเอาไว้พลางกางแขนออก ปิดกั้นไม่ให้ลีโอนาร์โดเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ บอดี้การ์ดทุกคนของเคนตะวิ่งกรูเข้ามาช่วยหัวหน้าบอดี้การ์ด ลีโอนาร์โดดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด"หลบไป" ลีโอนาร์โดกดน้ำเสียงต่ำ แววตาแข็งกร้าวราวกับแววตาของปีศาจที่กำลังจะกระชากวิญญาณของเหยื่อ"คุณชายใหญ่สั่งเอาไว้ครับ ผมให้ท่านเข้าไปไม่ได้จริงๆ ครับ ท่านได้โปรดเข้าใจพวกผมด้วย อย่าทำให้พวกผมลำบากใจเลยนะครับ ท่านกลับไปก่อนเถอะนะครับ ถ้าคุณชายใหญ่กลับมาเห็นท่านอยู่ที่นี่คงไม่ดีแน่" หัวหน้าบอดี้การ์ดพยายามโน้มน้าวให้ลีโอนาร์โดกลับไป ลีโอนาร์โดหลับตาลงพลางขบกรามแน่น"เป็นแค่หมารับใช้กล้าขวางกู

บทที่ 25"มึงก็ไม่ควรทำให้กูโกรธเหมือนกัน" เคนตะเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาพลางจ้องหน้าลีโอนาร์โดอย่างเอาเรื่อง"คุณชายคะ" แม่นมเดินขึ้นมา แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนกำลังจะแลกหมัดกับลีโอนาร์โด"กูมีทางเลือกให้มึงสองทาง...ให้น้องสาวมึงย้ายไปอยู่ที่บ้านของกูหรือจะให้กูย้ายมาอยู่กับน้องมึงที่นี่" ลีโอนาร์โดเอ่ยยื่นทางเลือกให้โดยไม่สนใจว่าแม่นมยืนมองอยู่ หากเคนตะไม่เลือกก็คงมีเพียงแค่ความตายที่เขาจะมอบให้เป็นทางเลือกสุดท้าย"กู...ไม่...เลือก" เคนตะตอบกลับประโยคสั้นๆ เน้นๆ พลางใช้มือหนาบีบลำคอหนาของลีโอนาร์โด"ให้ทางเลือกไม่ชอบ...ชอบให้ใช้ความรุนแรงสินะ" ลีโอนาร์โดยิ้มอย่างเลือดเย็นทำเอาแม่นมรู้สึกกลัวจนขนลุกซู่"มึงใช้ความรุนแรงได้คนเดียวเหรอ...มึงคิดดีแล้วเหรอที่จะมีปัญหากับกู...คิดดีแล้วใช่ไหม" เคนตะแยกเขี้ยวขู่คำรามอย่างไม่เกรงกลัว แม้หลายคนจะหวาดกลัวลีโอนาร์โดแต่เคนตะคนหนึ่งล่ะที่ไม่กลัว"...." ลีโอนาร์โดยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจเป็นการตอบ"น้องกูก็คือน้องกู...จะยังไงเลือดก็ข้นกว่าน้ำ...คิดจะตัดแขนตัดขากูเหรอ...งั้นมึงก็เตรียมถอนหมั้นได้เลย" เคนตะเอ่ยอย่างรู้ทันความคิดของลีโอน

บทที่ 27@เวลาผ่านไปห้าชั่วโมงเป็นเวลากลางดึก เคนตะรู้สึกหิวจึงเดินออกมาจากห้องนอน ในจังหวะที่กำลังเดินลงจากบันไดชั้นสองของบ้าน หางตาเห็นลีโอนาร์โดนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ จึงจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจ เคนตะคิดว่าลีโอนาร์โดคงกลับบ้านไปตั้งแต่ห้าชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้ว เพราะเสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมมเลอะเทอะไปด้วยน้ำหวานสีแดง ไม่คิดว่าจะทนทาน หน้าด้านนั่งอยู่ที่เดิมได้จนถึงตอนนี้ ที่ลีโอนาร์โดยังอยู่ที่นี่เป็นเพราะเขารอง้อมิกิอีกครั้ง ครั้งนี้เขานั่งรอให้เธอใจเย็นลงก่อนจึงจะเริ่มกลับขึ้นไปง้อเธออีกครั้ง วันนี้เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าหากทำให้เธอหายโกรธไม่ได้เขาจะไม่กลับบ้านเด็ดขาด"เมื่อไหร่มึงจะกลับ" เคนตะมองไปที่ลีโอนาร์โดด้วยแววตาไม่ชอบใจพลางเอ่ยถามเชิงไล่ ลีโอนาร์โดหันหน้าไปมองใบหน้าหล่อของเคนตะพลางถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความรำคาญ "รีบไสหัวออกไปจากบ้านกูสักที" เคนตะไล่สายตามองคราบน้ำหวานสีแดงบนตัวของลีโอนาร์โดอย่างสมเพชพลางแยกเขี้ยวใส่ "กูจะอยู่บ้านเมียกู...มันผิดตรงไหน" ลีโอนาร์โดกัดฟันกรอด ตอกกลับด้วยความรำคาญเต็มที ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินขึ้นบันไดบ้าน เดินผ่านหน้า

บทที่ 29"วันนี้เป็นวันพฤหัสบดียังไงก็ไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว งั้นเธอกลับบ้านกับพี่เลยก็แล้วกัน" พูดจบมาเฟียหนุ่มก็อุ้มเด็กสาวแนบอกแกร่ง ทำราวกับเธอเป็นเด็กทารกเดินเองไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น "จะไปไหน" น้ำเสียงเข้มดุของเคนตะดังขึ้นจากด้านหลังในขณะที่มาเฟียหนุ่มกำลังจะก้าวขาขึ้นรถ ทำให้ลีโอนาร์โดหยุดชะงัก เขารีบดันร่างเล็กเข้าไปภายในรถ ปิดประตูอย่างรวดเร็วก่อนจะหันหน้าไปประชันกับเคนตะ"มึงมีอะไรไอ้หมอเถื่อน" มาเฟียหนุ่มจงใจเอ่ยกวนประสาทเคนตะให้หงุดหงิด ซึ่ง ก็ได้ผลเป็นอย่างดี "น้องกูยังไม่หายดี กูไม่อนุญาตให้น้องกูไปอยู่กับมึง น้องกูหายดีเมื่อไหร่กูถึงจะอนุญาต" เคนตะเดินหน้าบึ้งตึงเข้าไปหาลีโอนาร์โด"กูดูแลต่อเอง" พูดจบมาเฟียหนุ่มก็เปิดประตูออกรีบขึ้นรถยนต์คันหรูทันทีพลางปิดประตูรถใส่หน้าเคนตะอย่างแรง"ให้ได้อย่างนี้สิว่ะไอ้เวร" เคนตะจิ๊ปากอย่างหัวเสีย"ให้ตามไปไหมครับคุณชาย" บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยถาม"ไม่ต้อง""คุณหนูจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วงคุณหนูของตน"มันไม่กล้าทำร้ายมิกิหรอก...นอกจากตอนอยู่บนเตียง" เคนตะพูดจบประโยคก็เดินหงุดหงิดเข้าไปภายในบ้าน จริงอย่